حكمت 21 يسوي

حکمت 21 يسوي

اي الها ، اي توانا ، خدايا

بنده منم ، رحمت خودت نمايا

پناه بردم به حضرتت ، الهی !

خلایق را جملگي باری خودت پناهی .

از تو اجابت ، از من مناجات ،

تو ذوالجلالی ، جمله حاجات .

الهی ، حاجتم را تو روا کن ،

کریمی ، به لطفت دردم را دوا کن .

از کرم ، پاک ذاتا ، کن مغفرت ،

آزادم کن از عذاب آخرت .

الهی ، از شرّ شیطانم نگهدار ،

از هر چه گناهانم امان دار .

توبه کردم از گناهان هر چه هست ،

هوش آمدم ، بودم تا کنون مست ،

نگویم جدا از من مکن جان ،

ایمان جدا از من مکن هان .

الهی ، به فریاد همه رس ،

بیکسان را خود باش کس .

هر بنده عاصی خودت بده نیازش ،

دردم بود بی درمان خودت بکن علاجش .

الهی کن مغفرت ، مرا نباشد طاقت ،

لایق درگاه تو مرا نباشد طاعت .

بحرمت ذات پاکت ، الهی ،

از زحمت ازازیل بده ما را رهائی .

الهی خود همه را به بندگی خاص نما

از من منی یکسره باری بکن خود رها

از شربت توفیقت مرا خودت بنوشان

با کرمت ، کریما ، گناهانم بپوشان

چو ن به غفلت بکرده ام بس خطا

خاطر ها را آشفته بداده ام من اذا

باري باشد هرعاصي برحمتش چون لايق 

پس با دعات ، احمدا ، عمل بكن موافق

آباي در صدر آستانه

Астана төрінде Абай тұр…

16 Шілде 2010     Автор: admin

Астанадағы Абай ескерткіші туралы айтпас бұрын, алдыңғы ғасырдың алпысыншы жылдарына аздаған саяхат жасау артық болмас.

Сонымен, Алматыдағы Достық пен Абай даңғылдарының қиылысындағы ұлы ақын ескерткіші 1960-шы жылы бой көтергені белгілі. Монументтің биіктігі — 13,7 метр. Қоладан құйылған скульптура қызыл граниттен өрілген трапециялы постаментте. Білегінен жартылай бүгілген сол қолында кітап, оң қолымен иығына желбегей жамылған шапанының етегін қаусыра ұстаған Абай әлдеқайда алысқа ойлана қарап тұр.

Тегінде ақын мүсінін жасауға тілек білдіргендердің арасында басқаларды былай қойғанда, мәскеуліктер де, ленинградтықтар да аз болмаған. Дегенмен, таңдау қазақтың сол кездегі өрімдей жап-жас мүсіншісі Хәкімжан Наурызбаевқа түседі. Жас та һас талант мүсін әзірлеу барысында Шыңғыстаудан шыр айналып шықпаған. Ұлы ақынның аяғы тиген аяулы жердің ой-қырын қалдырмай аралаған.

Наурызбаевтың бас кеңесшісі ұлы Мұхаң — Мұхтар Әуезов болған. Бірақ, Мұхаң скульптураның алғашқы нұсқасын парша-паршасын шығарып, аямай сынайды. Бір күні Хәкімжанның түсіне өзіне қарай асықпай, аяңдай басып жақындап келе жатқан ұлы ақынның бейнесі кіреді. Ояна сала түсінде көрген Абай сұлбасын айна-қатесіз қағазға түсіріп үлгерсе керек. Дәл осы нұсқа арнайы құрылған үкімет комиссиясы мүшелерінің де, Әуезовтің де көңілінен дөп шыққан.

Мамандардың пікірінше, ол — данышпан ақынның бүкіл ғажайып болмысын өте сәтті, дәлме-дәл бере білген бірден-бір суретші. Хәкімжан Наурызбаев осы жұмысы үшін Лениндік сыйлыққа ұсынылады. Алайда, өзінің айтуынша, мұндай ұлы даңқтың бес батпан салмағы мен желігінен қорыққан, мұндай үлкен атақтың жамбасқа батуынан жасқанған Хәкімжан жастықпенен ол сыйлықтан бас тартқан.

Ал, Астанадағы Абай және Бейбітшілік көшелерінің қиылысында тұрғызылған Хакім Абайдың биік ескерткішінің лентасы биығы жылдың 21-ші маусымында қиылды. Эскиз-идеяның авторы — алматылық мүсінші Болат Досжанов. Абай ескерткішінің ең үздік жобасына өткен жылы «Астана бас жоба» мемлекеттік кәсіпорны байқау жариялаған. Міне, Астананың әкімі Иманғали Тасмағамбетов төрағалық еткен қазылар алқасы осы байқауға қатысқан 20 жобаның арасынан Хакім болмысына ең жақын деп осы мүсіншінің эскизін таңдап алыпты.

Абайдың осыған дейін Астанадағы Абай көшесі мен Республика даңғылы қиылысындағы алдыңғы тұрғызылған ескерткішіне ел көңілі толмай келген.

— Дара ақын Астанадағы өзінің тиесілі тұғырын енді тапты. Алаш астанасының төріндегі еңселі ескерткіш көрген адамның көзі сүйсінетін, бар қазақ тағзым ететін ұлттық рухани құндылығымызға айналары сөзсіз, — деген жазушы Әкім Таразимен сөзсіз келісесіз.

Жалпы биіктігі 14 метр, ақын ескерткішінің өз пошымы 7 метрден асатын бұл жолғы монумент осы олқылықтың орнын толтырыпты. Айта кетелік, 1972-ші жылы Семей қаласындағы Абай алаңына қойылған, атақты мүсінші Д.Элбакидзенің қолынан шыққан монументі постаментінің биіктігі — 1,5 метр, оның үстіндегі Абай мүсінінің биіктігі — 7 метр. Ал өткен 2009 жылдың қоңыр күзінде Өскемен қаласында көтерілген данышпан ақынның ескерткіші де айбынды, асқақ шыққанын ел біледі.

Ескерткіштің ашылу рәсімінде сөз алған Парламент Сенатының Төрағасы Қасым-Жомарт Тоқаев Хакімнің халқына қалдырған асыл мұрасы ел жадында екендігін айтты. «Абайдың қара сөздері әлемнің көптеген тілдеріне аударылып, күні бүгінге дейін еш маңызын жоғалтқан емес. Ал қазір бүкіл әлем қазақтың байтақ даласынан шыққан дара Абайдың қара сөздерінің сұлулығы мен даналығы алдында бас июде», — деді Сенат спикері.

«Абай десе, елең етпейтін қазақ жоқ. Абайсыз әлем айсыз аспан сияқты қазақ үшін», — деген астаналық қаламгер Нұрғожа Ораздың «Анасының Абайға айтқан өсиеті» өлеңінен үзінді келтіре кеткенді де жөн санадық:

…Пайғамбар бола алмассың — міндетін ал,

Сөзіңнен тақсын жұртың күнде тұмар.

Өмірдің сан саласын ұққан халқың,

Қарасын секілденіп күнге құмар.

Сом сөзің болсын әр кез еліңе азық,

Сол бейнең секілденіп темірқазық.

Мәңгіге жұлдыз болып тұрып қалсаң,

Халқың да тыныс алар белін жазып.

Һас абайтанушы Мекемтас Мырзахметұлышыласақ, кейбір халықтар ұлттық идеологиясын қолдан жасайды, жоқтан жасайды. Ал бізде ұлттық идеологияның негізі бар, Абайдың, Мағжанның, Шәкәрім секілді ақындардың мұраларында ұлттық болмыс жатыр. Соны бүкіл халық болып сіңіре алу қажет. Бізде жауанмәртлік, хал ілімі деген арнайы сопылық ілім бар. Абайда ол — толық адам ілімі, Шәкәрімде — ар ілімі. Осы аталғандардың барлығы идеологияның «әкесі», рухани қазынамыз. Идеология дегеніміз — сананы тәрбиелеу.

Астана төрінде Абай ескерткішінің тұруы да сана тәрбиелеудің бір түрі болса керек. Жақсысына жанаса алмай, жаманынан жери алмай жүрген жұртына «Менің сырым, жігіттер, емес оңай» деп кеткен данышпанның сан қыры сана саралау арқылы ашылмақтығы шүбәсіз.

«Өз халқының алдағы уақытта еркін гүлденіп, дами беруіне берік негіз қалаған, оның болашағына тура жол салып берген» (М.Әуезов) Абай — дара, Абай — дана, Абай —алып. Әлем ойының алыбы. Бүгінгі уақыт биігінен осыған көз жеткіземіз.

Абай — Тәңір сыйы. Қытай елінде Конфуцийді екі жарым мың жылдан астам уақыт пір, кие тұтып келсе, Абай да Кунфұдзыдай қайталанбас тұлға.

Абайы бар қазақ бақытты. Абайы төрінде тұрған Астанасы бар қазақ бақытты. Осы бақыт ұзағынан болсын!

Cайлау ТӨЛЕУОВ,
«Алтын Орда»

Ілмектер: Абай, Астана, ескерткіш, Қазақстан Айдары: Елең алаң

Пікірлер

1. қажы мұқамбет қаракедей былай депті:

   Ваш комментарий ожидает одобрения.
   

   20 Шілде 2010 в 15:41

   Құнанбайұлы ибраһимді , әжесі еркелете атағанындай , Абай деп атағанымыз оны жүрекетіндей өзімізге жақын санағанымыз болар . Жарайды ! Қара сөздері бүкіл тілдерге аударылды деп мақтанамыз келіп . Бұ да келісіп тұр . Бірақ бүгінгі Қазақстан ол жарықтықтың діттеген дережеге көтерілді деп кім айта алады ? Ол абыз болса , Ислам дінін , шығыс пен батыс мәдениет – өркениетін Қазақ дәстүріне сәйкестіріп әлем тарихына ат салысып кетті . Сонда кез -келген көк аттының жетегінде жүрмей жасампаз болды . Қынжылтары , ол қайтыс болар алдында үш күн тіл қатпай жатыпты – мыс . Қазір Ислам орнын христиан , буддисм , Индуизм … басып алып бара жатқаны неден ? Қазақ тілі ұмыт болып , Орыс тұрсын , Ағылшын мен Қытай тілі қазына есебінен оқытылып ол елдерден сабақ алып келгендер Қазақ мекемелерден жұмыс табалмай соларға ғана қызмет етіп жүргені не жорық десеңізші ! Қала берді Абайдың толық жинағын (қарасөзін қарасөздей , өлеңдерін өлеңдей , дастандарын да Ирандағы бір шашыранды қазақ аударып оны бастыра алмай жүргенін неге жоруға болады ? Не де болса бұл жайлы Ғалия Қамбарқызы ерлік етіп ” Ана тілі ” газетінде сыни мақала жазған болады . Оған көп рахмет . Қызығы сол : ол мақаланы көріп қалған біреу аталған қарындасымызға бұндай шаруаны өзің бітірсең қалай деп ұсыныс жасайды ! Абайшылағаным , Баяғы жартас сол жартас !

جنايت تروريستي در زاهدان و استعفاي چند نماينده

جنایت تروریستی در زاهدان و استعفای چند نماینده

سیاست > نظامی  - دقایقی به ساعت 10 پنجشنبه شب مانده بود که دو انفجار پیاپی خیابان آزادی زاهدان را لرزاند.

به گزارش خبرآنلاین، انفجار اول در محل ورودی مسجد جامع زاهدان و انفجار دوم نیز هنگام خدمت رسانی بـه مجروحـان در خیابـان آزادی جنب مسجد جامع شهر زاهدان اتفاق افتاد. ماجرا از این قرار بود که فردی با پوشش زنانه قصد ورود به مسجد جامع که در ان مراسمی به مناسبت میلاد امام حسین و حضرت ابالفضل و دعای کمیل برپا بود، برساند که از ورود وی جلوگیری می‎شود. به گفته علی عبدالهی معاون امنیتی و انتظامی وزیر کشور به دلیل حساسیت مراسم گیت بازرسی در ورودی مجلس به کار گرفته شده بود که فرد تروریست در صدد فرار از بازرسی بوده تا خود را به داخل مسجد برساند ولی زمانی که برادران مسئول از ورود وی به مسجد جلوگیری می‌کنند این فرد تروریست بمب را منفجر می‌کند و سه چهار نفر به شهادت می‎رسند.

در حالیکه مردم مشغول کمک‎رسانی به مجروحان این حادثه بودند، انفجاد انتحاری مهیب‎تری در خیابان آزادی زاهدان که منتهی به مسجد جامع بوده است، رخ می‎دهد که هویت عامل این اقدام تروریستی نیز تا کنون فاش نشده است. البته وبلاگ منتسب به گروهک تروریستی ریگی که مسئولیت این انفجارها را بر عهده گرفته است، در یکی از اخبار خود این دو نفر را به نام‎های محمد و عبدالباسط ریگی معرفی کرده است. گروهکی که پس از اعدام سرکرده شرورش با تعیین رئیس جدید و این اقدام تروریستی اخیر نشان داد که از اقدامات غیرانسانی و تروریستی خود دست نکشیده است.

اگرچه دو انفجار مذکور، نخستین انفجار از نوع خود در سال جاری به شمار می‎رود اما استان سیستان و بلوچستان ششمین بار است که از بروز این فجایع تروریستی طی پنج سال گذشته عزادار می‎شود. نخستین بار دی‎ماه سال 84 بود که با حمله به پاسگاه مرزی سراوان، 9 مرزبان به گروگان گرفته شدند. اقدامی که گروهک تروریستی ریگی به واسطه پذیرش مسئولیت آن اعلام موجودیت کرد. این گروهک اسفندماه همان سال در منطقه تاسوکی با یک حمله تروریستی، 22 نفر را به شهادت رساندند. بهمن ماه سال 85، با انفجار یکی از اتوبوس های فرماندهان سپاه در بلوار ثارالله زاهدان دست کم 13 نفر دیگر به شهادت رسیدند. خرداد ماه سال 87 یکبار دیگر پاسگاه مرزی سراوان مورد حمله قرار گرفت و 16 مرزبان به گروگان گرفته شدند. دی ماه همان سال عملیات انتحاری دیگری در سراوان رخ داد که چهار کشته برجای گذاشت. خردادماه سال گذشته در حالی که کشور برای برگزاری انتخابات ریاست جمهوری یازدهم خود را آماده می‎کرد چهارمین اقدام تروریستی در مسجد علی‎بن‎ابی‏طالب(ع) زاهدان رخ داد که 25 کشته و 120 زخمی برجای گذاشت. پنجمین اقدام تروریستی از این دست نیز مربوط به آخرین روزهای مهرماه سال گذشته بود که سردار نورعلی شوشتری فرمانده سپاه شرق در آن به شهادت رسید.

ششمین عملیات تروریستی گروهک ریگی در زاهدان تا زمان تنظیم گزارش 27 نفر کشته و 270 نفر زخمی بر جای گذاشته که در بیمارستانهای خاتم، علی ابن ابیطالب، بوعلی، نبی اکرم و تأمین اجتماعی این شهر به سر می‏برند. از میان کشته شدگان که تماما از اهالی بومی زاهدان بودند، تا کنون 24 نفر از سوی بنیاد شهید و امور ایثارگران شناسایی شده‎اند و هویت سه نفر دیگر هنوز مشخص نشده است. وضع جسمانی قریب به 11 نفر از مجروحین هم وخیم اعلام شده است. گفتنی است استانداری سیستان و بلوچستان در پی عملیات تروریستی مسجدجامع زاهدان و شهادت، سه روز عزای عمومی در این استان اعلام کرد. البته مردم زاهدان از ساعات اولیه صبح روز جمعه مقابل مسجد جامع تجمع کرده‌ و به عزاداری پرداختند.

با انفجار اخیر سردار احمد رادان جانشین فرمانده نیروی انتظامی کشور به زاهدان سفر کرد. در همین حال سردار علیرضا جاهد فرمانده سپاه سیستان و بلوچستان از بررسی ابعاد این حادثه خبر داد. البته سردار فضلی جانشین سازمان بیسج مستضعفین معتقد است که از این به بعد بسیجیان باید نقش بیشتری را در برقراری امنیت برابر با فرآیندی که مسئولین تعیین کرده‌اند بر عهده بگیرند تا دیگر شاهد اتفاق‌های تروریستی مثل مسجد جامع زاهدان نباشیم.

ردپای جندالله و حمایت‎های امریکا
نخستین بار نمایندگان زاهدان بودند که با گمانه‎زنی‎هایشان بمب‎گذاری اخیر در زاهدان را به گروهک ریگی منتسب کردند. شهریاری، فروزش و پشنگ در حالی از این موضوع پرده برداشتند که ساعتی بعد گروهک ریگی مسئولیت این جنایت را پذیرفت. به گزارش فارس، شبکه بی‌بی‌سی عربی، به نقل از پایگاه اینترنتی این گروهک تروریستی نوشت: جندالله این حمله را پاسخی به اعدام عبدالمالک ریگی سرکرده این گروهک در ماه گذشته عنوان کرده است. علی عبداللهی معاون امنیتی و انتظامی وزارت کشور نیز این خبر را تایید کرد و در عین حال گفت: البته طبق اطلاعاتی که از آن‌ها می‌دهند با نوع عمل‌های آنان متفاوت است که باید بررسی شود.

رامین مهمان‌پرست سخنگوی وزارت امور خارجه با بیان اینکه این اقدامات با پشتیبانی و حمایت سرویس‌هایی از کشورهای خاص دنبال می‌شود که وحدت و امنیت داخلی ایران را مغایر با منافع خود در منطقه می‌دانند، گفت: با به کارگیری همه ظرفیت‌های سیاسی، امنیتی و حقوقی نسبت به پیگیری این حادثه تروریستی اقدام لازم به عمل خواهد آمد.

یدالله جوانی مسئول اداره سیاسی پاسداران انقلاب اسلامی نیز با اشاره به دستگیری و اعدام عبدالمالک ریگی گفت: اعترافات عبدالمالک ریگی ثابت می‌کند که در حادثه تروریستی شب گذشته زاهدان امریکا، صهیونیست‌ها و برخی از کشورهای اروپایی دخالت مستقیم دارند چرا که ریگی در اعترافات خود به خواسته آمریکا مبنی بر بمب‌گذاری در مناطق ایران اشاره کرده بود.

درحالیکه حمایت‎های آمریکا از عملیات تروریستی گروهک ریگی از سوی رئیس سابق این گروهک افشا شده است که وزیر امور خارجه این کشور و جان برینان "معاون رئیس جمهور آمریکا در امور امنیت داخلی و مبارزه به تروریسم حمله تروریستی به مسجد جامع زاهدان را محکوم کرده‎اند. اشتون مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا نیز با محکوم کردن این حملات آن را "بزدلانه " توصیف کرد. از دیگر واکنش‎های برون مرزی می‎توان به بیانیه احزاب مذهبی پاکستان در نماز جمعه در سراسر این کشور اشاره کرد که حمله انتحاری مسجد جامع زاهدان را بشدت محکوم کردند.

تلاش برای تفرقه بین شیعه و سنی
از آنجا که زاهدان شهری با قومیت‏های مختلف است، این نگرانی وجود دارد که هر حادثه تروریستی در این شهر با هدف ایجاد تفرقه میان شیعیان و اهل تسنن باشد. تمامی خطیبان نماز جمعه سراسر کشور روز جمعه در خطبه‏های خود به این موضوع اشاره کرده و خواستار هوشیاری مردم شدند.

پیمان فروزش و حسینعلی شهریاری نمایندگان زاهدان نیز این اقدام تروریستی را با هدف ایجاد تفرقه بین قومیت‌ها و مذاهب شکل گرفته و ایجاد ناامنی در مناطق مرزی عنوان کردند و گفتند: قطعا این حملات در تحکیم وحدت میان شیعه و سنی تاثیر خواهد داشت و هر کس که بگوید تاثیر ندارد شعار داده و دروغ گفته است.

تلویزیون العالم با اشاره به انفجارهای تروریستی دیشب زاهدان آن را بر مبنای افکار وهابی و هدف طراحان این حملات را ایجاد تفرقه میان شیعیان و اهل سنت این استان دانست.

گفتنی است که روحانیون اهل سنت با انتشار بیانیه‎ای جنایات زاهدان را محکوم کردند. مولوی عبدالحمید اسماعیل زهی امام جمعه اهل سنت زاهدان نیز در پی جنایت بمب‌گذاری مسجد جامع زاهدان ابراز همدری جامعه اهل سنت زاهدان و استان را طی بیانیه‌ای بیان کرد.

اعلام استعفای سه نماینده زاهدان
سه نماینده مجمع نمایندگان استان سیستان و بلوچستان در اعتراض به بی‎توجهی نسبت به مشکلات امنیتی در مرکز این استان تهدید به استعفا کردند. به گزارش خبرآنلاین، در حالیکه حسینعلی شهریاری نامه استعفای خود را به رئیس مجلس تقدیم کرده است، پیمان فروزش و عباسعلی نورا دیگر نمایندگان زاهدان نیز اعلام کردند که در صورت تداوم بی‏توجهی به این موضوع استعفا خواهند داد. البته  شهریاری پیش از این نیز پس از حوادث تاسوکی و دارزین هم اعلام کرده بود که در صورت عدم تامین امنیت در این استان از نمایندگی مجلس استعفا خواهد داد. او در متن استعفای خود خطاب به علی لاریجانی نوشت: بنده در راستای پیگیری تامین امنیت حوزه انتخابیه‎ام و احقاق حقوق شهروندی موکلانم که خواسته‎های فراوان و به حقی دارند، استعفای خود را در تاریخ 25 تیرماه 89 تقدیم می دارم. امیدوارم مسئولان چاره‎ای بیندیشند که از این پس شاهد پرپر شدن عزیزانمان در این استان نباشیم. او اواخر سال گذشته نیز کتبا طی نامه‌ای به مسؤلان یادآوری کرده بود که باید مراقبت‌های امنیتی را در استان سیستان و بلوچستان گسترش دهند.

پیمان فروزش دیگر نماینده‌ زاهدان نیز تامین امنیت استان از سوی مسوولان امنیتی ـ انتظامی و برخورد جدی با عاملان این عملیات را خواستار شد. عباسعلی نورا  نماینده زابل در مجلس نیز که رسیدگی فوری و جدی مسوولان به این امر را خواستار بود، از قصدش برای استعفا از نمایندگی مجلس خبر داد و افزود: البته بنده قبل از استعفا با رییس مجلس درباره این موضوع مشورت خواهم کرد. به این ترتیب او و فروزش در صف نمایندگانی از سیستان و بلوچستان به سر می‎برند که احتمال دارد استعفا دهند.

ادامه نوشته

تقليد نادرست است

تقلید نادرست است
در تاریخ سه شنبه، ۲۲ تیر ۱۳۸۹ - ۰۹:۵۵:۵۱ توسط Admin

نویسنده‌: محمد غزالی مصری
ترجمه‌: محمد محق

اسلام اهداف انسانی بزرگی دارد که در اینجا می‌خواهیم به بعضی از آنها اشاره نماییم. آزاد ساختن عقل اساس ایمانی است که قابل احترام است و عقیده‌ای که قابل قبول.
در میان مردم اندکند آنانی که عقل آزاد دارند، عقلی که سنگینی موروثات غلط از تحرکش باز ندارد.


قطار سریع‌السیر را دیده‌اید که چگونه مسافت‌های دوری را می‌پیماید و سرنشینانش در جای خود نشسته‌اند بدون آنکه یک قدم حرکت نموده باشند؟ تقلید جامد نیز چنین است، پیروانش را به آراء و مذاهبی گوناگون منتقل می‌سازد که اگر در همان مذاهب متولد نشده بودند هرگز آن را نمی‌پذیرفتند. چنین تقلیدی آنان را تا دوردست‌ها می‌برد چه بدانند و چه ندانند، تا آنکه در پایان به جایی منتهیشان می‌سازد که بازمانده‌های اسلافشان را تجدید می‌کنند چه عقیده باشد و چه اخلاق و چنان به دفاع از آنها احساسات نشان می‌دهند که گویا آن نتیجه‌ کسب عقلی و اندیشه‌ خاص خودشان است:
«وَإِذَا قِیلَ لَهُمْ اتَّبِعُوا مَا أَنزَلَ اللَّهُ قَالُوا بَلْ نَتَّبِعُ مَا أَلْفَیْنَا عَلَیْهِ آبَاءَنَا أَوَلَوْ کَانَ آبَاؤُهُمْ لا یَعْقِلُونَ شَیْئاً وَلا یَهْتَدُونَ» (بقره:170)

«و چون به ایشان گفته شود از آنچه خداوند نازل کرده است پیروی کنید، گویند خیر، ما از آنچه نیاکانمان را بر آن یافته‌ایم پیروی می‌کنیم. حتی اگر نیاکانشان چیزی نیاندیشیده و راهی نیافته باشند».

گمراهی نسل‌های گوناگون از این جمود برخاسته است. جمودی که مغزها با آن می‌خشکد و عواطف به سردی می‌گراید و انسان‌ها با آن تبدیل به حیوانات ابله می‌شوند که هر چه ندایشان کنی توجه نکنند و اهمیت ندهند زیرا آنچه برایشان مأنوس نباشد قابل تحمل نیست و آنچه را که از قبل ندانسته باشند انکار خواهند کرد:
«وَمَثَلُ الَّذِینَ کَفَرُوا کَمَثَلِ الَّذِی یَنْعِقُ بِمَا لا یَسْمَعُ إِلاَّ دُعَاءً وَنِدَاءً صُمٌّ بُکْمٌ عُمْیٌ فَهُمْ لا یَعْقِلُونَ» (بقره:171)

«و داستان کافران همانند داستان کسی است که جانوری را که جز بانگ و ندایی نمی‌شنود، آواز می‌دهد؛ ناشنوا و گنگ و نابینا هستند و از این روی نمی‌اندیشند».

ایمان تقلیدی در نظر علما اسلام ارزش ندارد.

باید عقل بشری آفاق آسمان‌ها و زمین را با کنجکاوی و دقت بپیماید تا هم خدا را بشناسد و هم جهان هستی را. و گرنه وظیفه‌اش را نشناخته است و هر نتیجه‌ نزدیک با دوری که از آزادی عقل نشأت گیرد و هر چیزی که وسیله‌ای آسان یا دشوار در جهت آزادی عقل باشد آن را از اصول اسلام و اهداف آن است.

شاید برای بعضی خوانندگان شگفت‌آور باشد اگر بدانند که اندیشه‌ حاکم بر فقه اسلامی این است که: «العقل اساس النقل» یعنی عقل اساس نقل است و تعالیمی را که وحی استحکام می‌بخشد بر زیربنایی از عقل آزاد و تفکر سالم مبتنی است.

یکی از اهداف اسلام اصلاح نفس و ایجاد وجدان تهذیب‌شده‌ای است که در آشکار و نهان پاس تقوای الهی را داشته باشد.

از آنجایی که هوس‌های نهفته در درون آنها می‌کوشد در هر کاری سر برآورد و اشکال مختلف رفتار بشر را نمی‌توان کنترل کرد، بیهوده خواهد بود اگر به اعمال ظاهر توجه نموده بکوشیم قالب‌های معینی را برای آن شکل بخشیم و به حدود خاصی آنها را ملزم گردانیم، بدون آنکه به محل صدور این اعمال و اسباب پنهانشان اهمیت اهمیت دهیم.

به این جهت پیامبرص فرمودند: «التقوی‌ ها هنا، التقوی ‌ها هنا، التقوی‌ ها هنا» و به سینه‌‌شان اشاره نمودند.

حقیقت این است که برپایی تمدنی سالم بر دل‌های بیمار ناممکن است و تا زمانی که وجدان‌ها راست و استوار نگردد و نیت‌ها پاک نشود، از سرکشی‌های بشر هرگز کاسته نخواهد شد.

در سرشت آدمیان انبوهی سهمگین از شهوات نفس و جسد جا گرفته است و اگر دقیق شوی خواهی دید که انگیزه سعی و تلاش آتشینشان نیز همان‌هاست:

و إنما أنفس الاناس سباع

یتفارسن جهرةً و اغتیالا


(نفس‌های آدمیان به درندگانی می‌ماند که آشکارا و نهان به دریدن یکدیگر می‌پردازند).

گاهی این شهوات چنان گرفتار جنون می‌شوند که با پراکندن کارهای ابلهانه و زیان‌آور در زندگی سزاوار ریشه‌کن کردن می‌گردند.
«وَکَمْ أَهْلَکْنَا مِنْ قَرْیَةٍ بَطِرَتْ مَعِیشَتَهَا فَتِلْکَ مَسَاکِنُهُمْ لَمْ تُسْکَنْ مِنْ بَعْدِهِمْ إِلاَّ قَلِیلاً وَکُنَّا نَحْنُ الْوَارِثِینَ» (قصص:58)

«و چه بسا شهرها را که از شدت رفاه زندگانیشان سرمستی می‌کردند نابود کردیم و این خانه‌هایشان است که پس از آنان جز اندکی مسکون نبوده است، و ما خود وارثانیم».

پس عجیب نخواهد بود اگر اسلام مجموعه‌ای پر حجم از عقاید، عبادات، احکام و آداب را با خود داشته باشد تا چنگ و دندان چنین شری را قطع کند و توانایی آن را در راهی مفیدتر به کار اندازد و در قرآن و سنت هزاران رهنمود وجود دارد برای رسیدن به چنین هدفی ارزشمند و اگر نفس‌ها نیازمند این شیوه‌های مؤکد نمی‌بودند به این پیمانه‌ در دین الهی به آنها اهتمام نمی‌شد.

به نظر من هیچ چیزی در غرس فضائل و ریشه‌کن ساختن رذائل به اندازة تربیت اسلامی مؤثر نیست به شرط آنکه از کتاب و سنت نشأت گیرد. حتی امت اسلامی در نتیجه‌ همین تربیت تا چندین قرن از تمام جوامع دیگر به ادب، تعاون و برادری نزدیک‌تر بود، هر چند جریانات سیاسی از راه منحرف شده بودند.

اگر مقایسه‌ای میان احوال عمومی مسلمانان در خلال قرون وسطی و میان جوامع یهودی و مسیحی انجام گیرد برای هر پژوهشگر منصفی روشن‌ خواهد شد که هیچ نظام دیگری در پرورش پیروانش بر هدایت، تقوی و پاکدامنی به پای اسلام نمی‌ر‌سد. حتی زمانی که مسلمانان در اثر ضعف مادی و معنوی در روزگار جنگ‌های صلیبی در قرون وسطی شکست خوردند باز از دشمنانشان سیرتی پاک‌تر و کارنامه‌ای درخشان‌تر داشتند.

یکی از نویسندگان غربی[1] در بیان این جنگ‌ها می‌گوید:

«صلیبی‌ها به جرایم و فجایعی دست زدند که دنیا از وحشت آن به لرزه افتاده بود، کودکان را در آغوش مادرانشان می‌کشتند و اعضای پاره پاره‌ اجسادشان را به هوا می‌انداختند. در این جملات دو نوع افراد سهیم بودند، یکی متعصبینی که کارشان را جهاد مقدس به شمار می‌آوردند و دیگری اشخاصی که با مشغول شدن به فحشاء، بیت‌المقدس را فراموش کرده بودند و صحنه‌های دلخراشی از هتک حرمت، چپاول و کشتار را به نمایش گذاشته بودند و هر جا که می‌رفتند این فجایع آثار رسواکننده‌ای بر رفتارشان داشت».

با این حال مسلمانان توازنشان را در برابر چنین اعمال شنیعی از دست ندادند و اخلاقی عالی خویش را حفظ نمودند، تا جایی که یکی از نویسندگان غربی می‌گوید:

«بسیاری از مسیحیانی که بعد از پیروزی صلاح‌الدین بیت‌المقدس را ترک کردند به انطاکیه رفتند، اما امیر صلیبی آنجا (بوهمیند) نه تنها وظیفه مهمانداریشان را مراعات نکرد بلکه به گرفتن اموالشان نیز پرداخت در حالی که این بی‌خانمان‌ها به هر یک از سرزمین‌های مسلمانان که می‌رفتند با کرم و مهربانی روبرو می‌شدند».

این مقایسه می‌تواند نشان‌دهنده‌ تعالی معنوی مسلمانان باشد که در بدترین شرایط نیز اخلاق، شرف و تقوی را از دست نمی‌دادند.

موردی دیگر نیز از رفتار دشمنانشان این حقیقت را روشن‌تر می‌سازد:

در کشمکش میان ایشان و میان صهیونیسم جهانی، یهود نقشه‌ خود را برای دستیابی به هدف به این پستی طرح می‌کنند، در اینجا و آنجا پراکنده می‌شوند تا ملت‌ها را از فضائلشان تهی سازند و آنان را به فسق و فحشاء کشانند و شعارشان ـ چنان‌ که خود اعلام کرده‌اند ـ این است که: «القوة و الریاء» یعنی نیرومندی و ریاکاری، زیرا در جهان سیاست کسی پیروز است که قوی‌تر باشد به ویژه هنگامی که جزیی اساسی از مناقب و صفات لازمه دولتمردان است.

«باید زور و خشونت را به عنوان یک اصل پذیرفت و مکر و نفاق را به عنوان یک قاعده و این کار با آنکه شر است ولی ما را به خیر خواهد رساند و لذا نمی‌توان از رشوت، خدعه و جنایت در رسیدن به اهدافمان صرف نظر کرد و سیاست اقتضا می‌کند که املاک دیگران را از دستشان برباییم اگر این کار می‌توانست آنان را به خضوع و اطاعت در برابر ما وادار کند».[2]

چیره شدن هر رذیلتی بر نفس می‌تواند آن را به خطرناک‌ترین لغزشگاه‌‌ها بکشاند و نه تنها او را بلکه جماعتی را که همراهش هستند به سرنوشتی سیاه گرفتار خواهد ساخت.

«روسو» در کتابش «امیل» می‌نویسد:

«من ملاحظه کرده‌ام نوجوانانی که دست به فحشاء می‌زنند به سنگدلی و بی‌رحمی و به نوعی از آزمندی مبتلا می‌شوند که استحکام شخصیتشان را از دست می‌دهند و فریفته شهوات گوناگون می‌گردند و احساسات شفقت و مهربانی از آنان رخت برمی‌بندد و احیاناً پدر و مادرشان را و حتی گاهی تمام هستیشان را در راه شهوتشان قربانی می‌کنند».

آنچه «روسو» گفته است تصویر راستینی است از کسانی که خدا را فراموش کرده‌اند و دینش را انکار نموده‌اند و در تاریکی‌های الحاد و بی‌اعتقادی بزرگ شده‌اند:
«کَلاَّ بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِمْ مَا کَانُوا یَکْسِبُونَ (14) کَلاَّ إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ یَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ (15) ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا الْجَحِیمِ» (مطففین:14-16)

«چنین نیست، بلکه آنچه کرده‌اند بر دل‌هایشان زنگار نهاده است. چنین نیست، آنان در چنین روز از دیدار پروردگارشان در پرده باشند. سپس آنان در آینده به دوزخند».

به هر پیمانه مردم عناصر طبیعی ایمان را از دست بدهند و هر اندازه تعظیم الهی در دل‌هایشان ضعیف گردد به همان اندازه علاقمندیشان به هوس‌ها و بازی نمودنشان با فضائل افزایش می‌یابد، هر چند خود را به یکی از رسالت‌های آسمانی منتسب بدانند.

نیرویی که اسلام در دل‌های پیروان راستینش می‌آفریند در ایشان میراث تابناکی از پرهیز و اجتناب از پستی‌ها و بدی‌ها بر جای می‌نهد. اگرچه این مایه‌ تأسف است که مسلمانان در عصر اخیر بسیاری از ویژگی‌های دینداری صحیح را از دست داده‌اند و سلامت درونی مسلمانان قدیم اندک اندک در حال متلاشی شدن است.




پانوشت‌ها
------------

[1]- نحو جیل مسلم.

[2]- از پروتکل‌های بزرگان صهیونیسم.

تصاویر اضافی خبر:

منبع خبر:
فرستنده خبر: Admin
73 بار مطالعه شده است
آرشیو: دین و دعوت

تقلید نادرست است | ورود/ایجاد حساب کاربری | 1 نظر ارسال شده است

آستانه -1 0 1 2 3 4 5 _COM_DISPLAY بدون نظر متداخل سطحی رشته _COM_ORDER اول قدیمی تر ها اول جدیدترین اول امتیازات بالاتر

  

ما در قبال نظرات پاسخگو نیستیم.

Re: تقلید نادرست است (امتیاز: 0)
توسط بی نام در تاریخ جمعه، ۲۵ تیر ۱۳۸۹

تقلید قلاده ایست بر گردن صدر ، قلب و لبّ آدمیان که اورا اسیر مقلًّد می سازد . حال آنکه نفس بمثابه عصاره انسان باید از هر بندی جز بندگی پروردگار جهانیان آزاد باشد . مسأله این است که برخی استکبار ورزیده و همه را مکلف به اطاعت کورکورانه از خود می پندارند . این مرض وقتی که مریض کذایی از اعتباری دینی و روحانی برخوردار باشد بسیار خطرناکتر از موارد دیگر خواهد بود . نفوذ فرهمندانه بعضی نوابغ از برخورد خردمندانه با حضراتشان مانع میگردد ولو اینکه خوذ ایشان نیز طالب آن نبوده باشند . دیگر اینکه بنظر بنده در گفتمان قرآنی کانون صدر ، قلب و لبّ ( فوآد ) ، هر سه ، همان مغز آدمی است که نفسانیاتش را اداره می کند . وانگهی نفس ، به احتمال قریب به یقین ، معادل ذهن است که در زبان انگلیسی به آن می گویند : Mind . این ذهنیت در معرض دخل و تصرف عوامل فرهنگی ، سیاسی ، اقتصادی و اجتماعی دولت ( حکومت ) قرار دارد و باید در راستای اجتناب از اسراف و امتلائشان به خداوند پناه برد . به بیان دیگر بایستی با بهره بردن از قابلیت فطری تفکر ، تعقل و نوجوئی در خلاقیت های گوناگون تمدّن معاونت ( مشارکت ) ورزید . بدیهی است هر گونه تقلید از هر مقامی ناسپاسی در قبال نعمات بی کران رحمانی و تابعیت از ایادی شیطانی خواهد بود . نعوذ بالله من الشّیطان الرّجیم !

مايك تايسون : من در حال حاضراز روز ديدار با خدا مي ترسم

 

қазір Аллаһпен кездесетін күннен қорқамын.

• Жексенбі, 4 Шілде 2010, 6:33
• Сұхбат
• 335 рет оқылды
• 6 пікір

Атақты кәсіпқой боксшы, біздің дін мұсылман бауырмыз Майк Тайсон Астанаға ат басын бұрды. Мешітте намызын өтеді. Осы орайда шағын сұхбаттасудың сәті түсті.

–       Намазыңыз қабыл болсын!

–       Алхамдулла

–       Сіз тума американдықсыз ба?

–       Иә, атақты тентектер мекені Брукилин кварталында туып, өстім. 14 жасымда күркесінде сауда жасап тұрған адамға мылтық кезеніп, ақыры істі болдым. Мені алғаш боксқа тартқан адам – Бобби Стюарт.

–       Бірден кәсіпқой бокспен айналыстыңыз ба?

–       Жоқ. Әуесқой боксқа бардым.

–       Одан жетістігіңіз бар ма?

–       Жоқ. Лос-Анжелес олимпиадасына қатысу үшін жүргізілген іректеу сайысында талқан болып жеңілдім.

–       Исламға қалай келдіңіз?

– Исламға мен келгем жоқ. Алла мағант нәсіп етті. Мен Ислам дінін қабылдағалы 25 жыл болды. Дұға оқып, Аллаһтан жақсылық тілеуден жалыққан емеспін. Спортпен айналысып жүргенде, өз эмоциямды сыртқа білдірмеуге үйрендім. Қазір мұңды кино көрсем  де жылап қаламын… Бұрын өмір дегенді жеңістердің кезегі деп білсем, қазір жеңілістердің тізбегі деп білем…2003 жылы Мекке-Мәдина жерінде болып, мұсылмандықтың бес парызының бірі қажылық парызын өтедім.  Биылғы ораза айында ұмра қажылығына баруды жоспарлап жүрмін.

– Дін қабылдағаннан кейін өміріңізде өзгеріс болды ма?

– …Ислам қабылдағанға дейінгі Тайсон маған ұнамайды. Ол мүлде басқа адам. Оның әйелдерге, балаларға, жалпы өмірге деген құрметі болған жоқ.

– Исламда адамның бетіне ұрып-соғуға тиым салынған. Бокстасып жүргенде осыны білдіңіз бе?

– Маған рингке шықпау керек еді. Оны қазір түсініп жүрмін ғой. Бокста мен өзімді бақылаудан қалатынмын. Төбелесіп кететінмін. Оны кеш те болса, түсініп жатқаныма, шүкір… Енді төбелеске ешкімді үйреткім келмейді…

Адам спорттан бұрын өзінің рухын қалыптастыра білу керек екен. Ондай күшті рух Ислам дінінде. Мұсылман адам шын мәнінде ешкімнен жеңіліс таппайды. Шын мәнінде…

Бұрынғы Майк Тайсонды жұрт жеңімпаз, чемпион, жұлдыз ретінде білді. Сол үшін жақсы көрді. Бірақ, ол жақсы азамат бола алған жоқ… Ал, Исламды қабылдаған соң, мен түпкілікті өзгердім. Мен бұрын ешкімнен қорықпайтынмын, қазір Аллаһмен кездесетін күннен қорқамын.

Сұхбатты жүргізген Ернар Қаһарман

6 пікір. “Майк Тайсон: Мен бұрын ешкімнен қорықпайтынмын, қазір Аллаһпен кездесетін күннен қорқамын.” мақаласы үшін

• 
  

بدون آگاهي تاريخي آكاهي ملّي بيدار نمي شود .

тарихи сана оянбай ұлттық

САНА ОЯНБАЙДЫ

• Жексенбі, 27 Маусым 2010, 13:55
• Саясат
• 328 рет оқылды
• 15 пікір

Қазақ зиялыларының арасында ұлт, халық, ел мен жер туралы үнемi үн көтерiп жүретiн азаматтарымыздың бiрi — Қазақстан Республикасы Парламент Мәжiлiсiнiң депутаты Бекболат Тiлеухан екенi белгiлi. Осы азаматпен ұлт төңiрегiнде әңгiмелесу редакциямыздың көптен берi жоспарында бар едi. Бiрақ, депутаттың уақытының көбi Парламент залында, ел арасында өтетiндiктен бұның ретi оңай келмеген. Алайда, халық қалаулысының Алматыға келген таяудағы бiр сапарында тiлшiмiз ол кiсiмен жолығып, төмендегiдей әңгiме өрбiткен болатын.

– Бекболат аға, ұлт төңiрегiнде айтылар әңгiменiң таусылмайтыны анық. Ұлттық мүдде, ұлттық сана, ұлт… Қазақта мемлекетшiлдiк идея қалыптасты деп ойлайсыз ба?
– Ұлт – адамның өмiр сүруiнiң формасы. “Кто не принадлежит своему отечеству, тот не принадлежит человечеству” деген Белинскийдiң сөзi бар. Яғни, адамзатқа ортақ қандай тұлға болса да, ол нақты бiр ұлттың өкiлi. Өз қауымының мүддесi тұрғысынан ой өре келе, одан шыққан асыл ой да, туынды да кейiн адамзатқа ортақ қазынаға айналады. Конфуций орыс үшiн ой айтып, Гегель татар үшiн тұжырым түйiп, Моцарт малай үшiн музыка жазған жоқ. Өз қауымының бақыты мен рухани сұранысына құдайдан тиген қабiлетiн жұмсады. Уақыт өте олардан туған туынды бүкiл адамзатқа ортақ қазынаға айналды. Осыдан шығатын түйiн мынау: кез келген адам шата, қырықсiдiк, мәңгүрт болмаса, мiндеттi түрде бiр ұлттың өкiлi болады. Екi анадан туатын адам болмайды. Адамда екi отан болмайды. Бiр жерде өмiр сүрiп, басқа елдiң мүддесiне қызмет қылған жанды қазақ “жансыз” дейдi. Яғни шпион. Ауыр сөз! Өлшеулi ғұмырда мүддесiн, ұстанымын жасырумен, өтiрiктi өмiрiне серiк етумен өткен адамды бақыт иесi деп тану қиын. “Ел” дейсiз бе, республика дейсiз бе, мейлi басқа деңiз, қазақ ұлты негiзiнде қалыптасқан Қазақстан Республикасы мемлекетiнiң азаматтарымыз. Осы мемлекеттiң қуаты – сiз бен бiздiң қуатымыз. Осы қазақтың көсегесi көгерiп, көрпесi ұлғаймай, жаны тыныш, малы түгел болмай – мемлекет көркеймек емес. Сол қазақты сүйсең, қазақтың бауырын қалқан еткен бiр шаңырақ астында жасасқан бауырлас жұрттарды сүюiң, қадiрлеуiң, түсiнiсуiң – Қазақстанды сүйгенiң. Осы елдегi бейбiтшiлiк пен тұрақтылық, азаматтардың ортақ мүддеде өмiр сүруi ғана бақытқа бастамақ. Мемлекетшiлдiк идеяңыз да осы!
– Сiздi қайсыбiр орыстың басылымдары “ұлтшыл” деп, “қазақтың Солженицынi” деген айдар тағып жатқанына не дейсiз?
– Қызық! Ақиқатына жүгiнейiкшi. Ресей қайда, бiз қайда! Ресей – жан-жағын жайпаған азуы алты қарыс империя. Ал, Қазақстан болса – тәуелсiздiгi кеше ғана қолына тиген, етегiн жаппаққа ұмтылған, есiн жаңа ғана жиып жатқан кешегi отар ел. Империя азаматында өзi қартайса да, мұрны қартаймайтын империялық бұқа-көкiрек болады. Солженицындер – сол көкiректiң көрiнiсi. Ал бiз болсақ, тұсауын шешсе де, қос аяқтап секiрген тарпаң санасынан тамшы ғана қалған, құлдық санасы жабағы жүнi секiлдi түспей қойған тайторымыз. Бiз – шабуылшы жұрт емес, қорғанушы елмiз. Қорғандың деп жазғырғанға жазығымыз бар ма?!
Отан – ана деймiз. Анаңды сүю – адамшылық. Өз анамды сүйем деген сөз, өзгенiң анасын жек көремiн деген сөз емес қой. Өз ұлтыңды сүйгенiңдi, өзге ұлтты жек көру деп тану – неткен жетесiздiк! “Адамзаттың бәрiн сүй – бауырым деп”, және “оны әдiлеттi хақтың жолы деп” түсiндiрген Абай мұрасын аялаған қазақпыз ғой бiз. Ал, ащы мазаққа, арыңды таптап кемсiткен кещеге “кектенiп арсыз зұлымға, улы сия , ащы тiл жұмсасақ” бұл да Абайдың жолы. “Ол тықыр мен бұл тықыр бөлек” дегендей, әйтеуiр ауыздың астына орналасты демесеңiз, түсi де, күшi де басқа, ниетi бөлек Солженицыннiң сақалы мен менiң сақалымның айырмасындай мүлдем салыстыруға келмейтiн құбылыс қой! Жұтқысы келген жыртқыш пен жансауғалаған бейбақтың халiн сараптау үшiн көп ақыл керек емес едi. Қайтесiз ендi “сынаушымды жетесiз қылып тәңiрiм берген-дi”, СубханАллаһ!
Қазақта бiр әфсана бар. Адам қалың отқа оранып жатыр дейдi. Сонда от үстiнен ұшқан қарлығаш қанатымен су себер дейдi. Сырткөздердiң: “Қалың отты тамшы сөндiрмек түгiлi түспей жатып кеуiп кетедi ғой, несiне әуре боласың”, – деген сөзiне қарлығаш: “Ниетiмдi бiлдiргенiм ғой” – дейдi екен. Сол оттың үстiнен ұшқан құзғын май тамызар дейдi. Оған: “Бiрер тамшы майыңнан онсыз да лаулаған от күшейiп жарытар деймiсiң, несiне әуре боласың”, – дегенiне, құзғын: “Ниетiмдi бiлдiргенiм ғой” – дейдi екен. Жалпы менiң қадамдарыма берiлетiн бағалар көп. Бардан гөрi iздегенiн табатын пенделердiң ниетiне қарайлай берсек, тапжылмай табандап қалмақпыз. Сосын кейбiреулер қызық. Бiрдеме демес бұрын адам деген лепесiнiң қисынына қарау керек емес пе?
– Мемлекетшiлдiк идеясын қалыптастыратын кiмдер деп ойлайсыз?
– “Бiр қауым өзiн өзгертпейiнше Алла оны өзгертпейдi” – деген сөз бар Құранда. Яғни iзгiлiкке деген талаптың ұлттық сипат алуы бақытқа бастамақ. Ол бiр аса күрделi де дүние емес. Зат молекуладан, молекула атом, протон, нейтрон, электрон т.б бөлшектерден құралады. Солардың үйлесiп-септесуi затты ыдыратпай, қасиетiнiң сақталуына негiз болғаны секiлдi, ел-қауымнан, қауым – әулеттерден, әулет – әке, шеше, балалардан тұрады. Әке мен шешенiң татулығы балалардың тәрбиелi, бақытты болуына, әулеттер бiрлiгi қауымның қуатына, қауымдар ынтымағы – елдiң бiрлiгiне негiз. Атом өзiн айналған бөлшектерiне энергия берген секiлдi, әр семьяның отағасы, әр әулеттiң ақсақалы, әр қауымның қөшбасшысы өз орнын бiлiп маңын бауырластық, жанашырлық, кешiрiмдiлiк секiлдi жүрек жылуына бөлеп отырса, онысына иманнан нұр алып отырса, бақыт сол! Атам қазақ сондай болған. Дәстүрдi аялау дегенiмiз – үзеңгi, шiдер, келсап, күбiнi музейге қойып тамсану емес. Бәрiбiр самолет тұрғанда атпен жер шалдырғалы тұрған ешкiм жоқ. Тоңазытқыш барда шыңырауға салып, сусын суытатын жан таппайсыз. Тефаль барда мосыға шәйнек асуға уақыт та, құлық та жоқ. Дәстүрдiң озығы да, тозығы да бар. Дәстүрдiң озығын аялау дегенiмiз – “айнала алмай ат өлетiн, айыра алмай жат өлетiн” бiрлiкке, бауырмалдыққа шақырған бабалар аманатына адалдық. Сол бабалар сөйлеген тiлге деген құрмет! Осы идея, осы мақсат кiмнiң жүрегiнен орын тапса, мiне солар елдiк идеяны қалыптастырмақ. Ол жас па, кәрi ме, еркек пе, әйел ме – бәрiбiр. Ойланыңызшы! Бауырмалдық, ынтымақтастық, құда мен құданың татулығы, осының бәрi семьяға әсер ете ме? Әсер етедi. Әке мен шеше ажырасқан жағдайда бала толыққанды болып өсе ме? Өспейдi. Көршiсiмен қырбай аулада береке бар ма? Жоқ. Осының бәрi неге тiреледi? Айналып келгенде адамның парасат-иманына тiреледi. Кiмнен бастау керек? Әркiмнiң өзiнен бастауы шарт! Адамның хақы мен мiндетi болатыны түсiнiктi. Хақын мiндетiнiң алдына қойғыш мiнез бiздi қайда әкеледi? Бүгiнде қосылған 100 семьяның 60-сы бiр жылға толмай ажырасады екен. Ендi бiразының шаңырағы кейiнiрек құлапты. Жүрегi жаралы, тағдырына назалы ұрпақ бiз күткендей болар ма екен?! Ұлттық тәрбиеден күсiп қалған қыздарымыздың кiндiгi анау, ұлда ұлағат жоқ. Экранымыз әне! Киномыз мiне! Әзәзiл режиссер, залым замандасқа қарсы қауқар қылып жарытпадық. Ақсақалдарымыздың азғынға ауыз ашпауы бар, есесiне жаулықты қызымызды жазғыруға жаны құмар. “Жақсы менен жаманды айырмаған, бiр ұрты май, бiр ұрты қан” қоғамның емi – иман ғана. “Пендеге иман өзi ашады жол” дейдi Абай. Ақыл мен қайратқа тұғыр да – осы. Қашсаң да, қусаң да жол тауып берер қаруымыз да – иман!
– Қазақта бүгiнгi таңда мемлекет қайраткерлерi бар деп ойлайсыз ба?
– Әрине бар. Сiз, мен, ол, әнебiр ағамыз, мына бiр iнiмiз. Бәлки биiк мiнберi болмауы мүмкiн. Мәнсабы төмен шығар. Ықпалы кем, құрығы қысқа болуы ықтимал. Бiреу қаламымен, бiреу адал кәсiбiмен қайраткер. Iзгiлiкке шақырған сөзiң он адамға өтсе қайраткермiн деп өзiңдi есептей бер.
Жалпы есте болуы ләзiм! Қайраткерлiк мәнсаппен өлшенбейдi. Елге деген жанашырлықпен, iзгi әрекетiңмен өлшенбек. Күнi кеше ғана елiмiздегi мегаполистi, министрлiктi, небiр жауапты қызметтердi атқарып, содан қалтасын толтырып алып, шетелге тайып тұрған адамда мемлекетшiлдiк идея қалыптасты деуге бола ма? Осы тектес адамдар мемлекеттiк саясаттың тетiгiнде бүгiн жоқ деп айтуға кiмнiң қандай дәлелi бар?

“ҚЫЗЫ АРЛЫ БОЛҒАН ХАЛЫҚТЫҢ ЖIГIТI НАМЫСШЫЛ БОЛАДЫ”

– Ұлттық намыс туралы жиi айтамыз. Ұлтымыздың намысшыл, отаншыл болуына не жетпейдi? Ұлттық сананы ояту үшiн не қажет?
– Ұлттық сананы оятудың бiрден бiр кепiлi – тарихи сананың қалыптасуы. Тарих ғылымының өзiнiң бiр сипаты – жеңiс пен жеңiлiстердiң баяны. Тарихи тұлғаларға баға бергенiмiзде, олардың қажыры мен айласын, бiрiктiре алған қабiлетiн, себебi мен салдарын таразылаған даналығын, қауiп алып айтқан көрегендiгiн сараптаймыз. Қарабайыр тiлмен айтқанда, тарих – өткеннiң үлгiсiн келешекке сабақ етпекке керек ғылым. Мақтан үшiн емес, сабақ үшiн. Еуразияның апайтөс даласында атой салып, үзеңгiсiне шiренген жалпақ жұрт жалтақ жұртқа айналу себебiн бiлу үшiн тарихи сана керек. Бүгiн аштықтан бұралып жатып: “Осыдан бiр жұма бұрын табағымнан артылған қазы-қартаны итке тастағам” деп мақтанғанның несi сөз? Сол секiлдi отарлықтың қамытында омалып жатып, Шерi Әметтiң ұрпағы “Шереметьево” бiздiң туыс, Тургеневтiң түп атасы Түрген бiзден, Тюмень бiздiң Төмен, Курган – Қорған т.б.с.с. шалқулар түсiнiксiз. Рас, туысы туыс. Едiл ен жайлағанымыз да рас. Бiрақ не пайда? Түбiн қуып келсең, қазақты қан қақсатқан казактар да бiзден алыс емес. Плевако да бiзге жиен едi. Екiбастұздың көмiрiн өтiмсiз еткен Аман Төлеев те қандасымыз. Әрi-берiден соң мәселе қанда да емес. Мүддеде!
Қараңызшы ендi! Қазақ тiлiнiң тағдыры алдында Есiлбаев биiк пе, Княгинин биiк пе? Ұлтыңды масқаралаған Қанағат Жүкешев қымбат па, әлде қазақ үшiн шырылдаған Асылы Османова қымбат па? Қазақ өнерiнiң алдында Брусиловский қандай, Ермек Тұрсынов қандай? Осы салыстырған қандастарымыз ненiң жемiсi? Және бұлар бүгiнде бiрлi-жарым ғана емес, олар көп. Шiрiген жұмыртқаны шiрiткен кiмдер? Басқыншы жұрттың ғасырлар бойы жүргiзген саясаты. Бiрде күшпен, бiрде iспен жүргiзiлдi ол саясат. Бөлiп-бөлiп биледi. Бiрiне бiрiн айдап салды. Дүниеқоңызын сатып алды, батырының басын алды. Ұрпақтың миын улады. Мәнсапқорына тақ, шолақ ойлыға шоқпар, өсекшiсiне ақпар бердi. Ақыр соңы жеңдi. Биледi. Дiттегенiне жеттi. Нәтижесiнде тiлiң шала-пұла, дiнiң ала-құла боп, жеңiлдiң. Немересiмен орысша шүлдiрлескен ақсақал жеңiлдiм деп тұрған жоқ. Жетiстiм деп мәз. Сәбиiне “парасенок мой” деп елжiреген келiншек басқыншыны арманынан шығарып, “доңыздың басқан шөбiн тұлпарына жегiзбеген” Кенесарының арман-мұратын аяқасты етiп тұрғанынан бейхабар. Бас сүйегiнiң күлсалғыш болғанынан да, баласына елжiреген әлгi әйелдiң осы қылығы Хан Кенеге ауыр болатынын сезу үшiн де тарихи сана қажет!
Басқыншы жұрт бауырларымызды Едiлдiң арғы бетiнен берi ығыстырып, жолай бейбiт ауылдың қыз-қырқынының абыройын төгiп, еркеккiндiгiн қырып салды. Ұрпақтың жүрегiне жара, қайсарына – кек, жуасына – үрей болып сiңген көрiнiстi сезiну үшiн тарихи сана керек едi. Ендi атаңның құны, анаңның ары кеткен басқыншы жұрттың тiлiнде сөйлеудi мақтаныш тұтқан санасы құлданған ұрпақта ақыл бар ма, ес бар ма? Бұл ол тiлдi бiл ме деген сөз емес. Бiл. Бiлгендi кемдiк көрген атаң жоқ. Немiстiң тiлiн бiлгеннен кешегi соғыста қор болған орыс жоқ. Және бүгiн немiстi жау тұтып, қаруын сайлап отырған орысты көрiп отырған ешкiм жоқ. Қытайға ғасырлар бойы батқан жапонның тiзесi санасынан өшпегенмен, бүгiнгi қалың қытай жапоннан алыс-берiс, барыс-келiсiнен бас тартып отырған жоқ. Ендеше, бiздiң лепес жау шақырған сөз емес, санаға салмақ артқан базынамыз едi бұл.
– Ұлттық идеологияның көрiнiсi отандық өнiмдерден бастау алу керек сияқты. Отандық киiмдер, отандық өнiм… Отаншылдықты насихаттайтын ұлттық дүниелер бар ма бiзде?
– Әлемдiк тәжiрибе деген сөз бүгiнде екiнiң бiрiнiң аузында. Кезiнде АҚШ-та арзан сапалы болса да еуропалық тауарды емес, қымбат, қораштау болса да отандық өнiмдi тұтынуды елiмшiлдiк деп көрсеткен идеология белең алған. Әрбiр американдық өз өнiмiн тұтынумен, әспеттеуiмен үлес қосқан. Ақыр соңы сол ел – әлемдiк супердержаваға айналды.
Алтай, Бурабай, Көлсай, Балхаш, Кендiрлi, Баянауыл секiлдi тамаша жерлерiмiз бар. Рас, онда сервистiк қызмет Анталиядан әлдеқайда төмен шығар. Алайда бiздiң азаматтарымыздың көкейiнде жанашырлық боп, қаражатымыз елде қалсын деген ниет болса дамымас па едi? “Мына жерлер ата-бабамның қонысы, бiзге несiбе болған осы жерлер үшiн бабаларымыз қан төгiп, жапа шеккен” дегендей, насихатын бала-шағасына айта жүрсе қандай әдемi. Бiрақ оны түсiнер сана қайда?!
– Қазiргi жас жiгiттер мен қыздарымыз ше? Олардың бойында ұлттық рух, намыс бар деп ойлайсыз ба?
– Ұлттық сипат, елдiк дәстүрдiң бiзден алыстағанынан болар, қарындасқа сын айтсақ, “какое твое дело!” деп аузыңа құм құяды. Сен оны қарындас тұтқанмен, ол сенi аға тұтып тұрған жоқ. Қазақ “қызға қырық үйден тыю” дейдi. Тәпсiрлеп көрейiкшi. Қыз қырық үйдiң бiреуiне ғана перзент. Қалғаны қаймана. Яғни, қыз ұяты – қауымның намысы. Қыз абыройын қору, қорғау – барша қауымға мiндет деген сөз. Қызғаныш өзiне аяулы болған дүниенi өзгеге қимағандықтан болатын сезiм. Бiреу бiреуден атақты, ақшаны, бақты қызғанады. Бұл – пендешiлiк. Ал елiн, жерiн, арын қору бар. Ол азаматтық!
Қоғамда жiк бар. Тiлiнiң алалығына орай, тiлектерi басқа, мұраттары бөлек ұрпақ екiге бөлiнгендей. Және екi шектен шығушылықты байқайсыз. Бiр жастар бар. “Түңлiктен күн көрiп, түтiктен су iшкен”. Бар мұраты – сәннен қалмай мәшинесiн, қалта телефонын, киiмiн ғана қызықтап, нәпсiсiн күйттеу. Ұлт, тарих, болашақ, ұрпақ деген ұғымдармен шатағы жоқ шата ұрпақ. Ендi, ұлттық намысы бар болашаққа болжап қарайтын жастар бар. Оларға қарап Аллаға шүкiршiлiк айтасың. Бiр қиыны анау мынаған менсiнбей қараса, мынасы анаған жиiркене қарайды. Өйткенi, ортақ мұраттастық жоқ.
– Бұл қауiп тудырмай ма?
– Әрине қауiптi. Ұлт көз алдымызда жарылып барады. Ұрпақтың гендiк жадын оятатын ұлттық құндылықтар насихатталуы шарт едi. Алайда ата-бабамызды қынадай қырған Колчакқа деген құрметiмiз Ресей фильмi арқылы күшеюде. “Черепаха-ниндзя”, “Мики-маус”, “Том и Джерри”, “Хрюшаны” тамашалап өскен ұрпаққа тасбақа, тышқан, торай асыл түлiгiндей аяулы болмақ. Шошқадан жиiркенбейтiн қазақтар өсiп келедi.
“Күңiренiп күн түбiне жортқан” бабаларының қадiрiн әспеттейтiн, олардың мәрттiгiн, ерлiгiн, табандылығын, намысшылдығын бейнелейтiн кинолар, кiтаптар керек едi. Өкiнiшке орай, не болса соған табынып, шоқпыт киген жабайылықты, арсыздық пен надандықты кино қылып ұрпақты қағынан жерiтiп жатырмыз.
Бүгiнгi фильмдер қазақ қызын жезөкше, жеңiлтек қылып қойды. Аузы ақтағанмен, болмысы қабылдамайтын солғын, сұмырай кинолар, қазақтың тұрмысын, салтын бейшара етiп көрсеткен сұрқай фильмдер ауылды көрмеген ұрпақтың ұлтқа деген құрметiн кемiтiп, жерiндiрiп жатқандай. Сосын әңгiмесi: “Менiң мыжырайған кәрi шешем бар едi. Сол ұнамай жүр. Плисецкаяға, Софи Лоренға бала болғым келедi, Пугачева маған шеше болса, шiркiн!” дегенге саяды.
– “Фашизммен қарсы соғыста Кеңестер одағының жеңiске жетуi намысшылдықтың, өлермендiктiң арқасы” деп едiңiз бiр сөзiңiзде… Қазiр ше? Бiзде елiмiздi қорғайтын отаншыл ұрпақ қалыптасып келедi деп ойлайсыз ба?
– Соғыс жылдарында мынадай бiр жағдай болды. Немiстер тұтқынға түскен славян қыздарын iшкi Германияға алып кетедi. Сонда ол қыздардың ары таза, пәк екенiн бiлген фашистiк Германияның идеологтары: “Бұл халықты жеңу мүмкiн емес. Өйткенi, қызы арлы болған халықтың жiгiтi намысшыл болады” дегендi айтқан. Намысшыл жiгiт өлiмнен қорықпайды, өлiмнен қорықпаған адам жеңiлмейдi. Өлермендiктiң ар жағында намысшылдық жатыр. Намысшылдықтың ар жағында арлылық жатыр. Ал, ендi осыншама ен байлықтың үстiнде отырған қазақты құртудың ең төте жолы – ол арын алу. Баяғыда рубаяттарда айтылатын едi ғой. Адам ата, Хауа ана пейiште болған кезде, Алла Тағала мына жемiстi жеме деп тыйым салды. Бiрақ тыйым салынған жемiстi жеп қойды. Сол кезде абыройы ашылып қалды да, оны жапырақпен жапты деп. Арын ашудың жолы, ол “Келiн”, “Махаббат тәлкегi”, “Әке қорлығы”, “Тюльпан”, ол – “Қарой”. Сондай-ақ, ары ашылған соң, адам тыйымнан кетедi, намыс кетедi, намыс кеткен соң, ол елдiкке бейқам қарайды, кез келген ұлтқа сiңуге дайын тұрады. Ондай ұлттың мұнайын, көмiрiн алу оп-оңай. Жалпы, сыртқы экспанция бiзге осылай жүрiп жатыр. Мұны бiреу бiледi, бiреу бiлгiсi келмейдi.
Ал, бiзде отаншыл ұрпақ бар. Қалыптасу, күшею үстiнде. Көзiн ашып жол көрсетер аға буында әрекет кем, абырой аздау.

“БIРIҢДI ҚАЗАҚ, БIРIҢ ДОС, КӨРМЕСЕҢ IСТIҢ БӘРI БОС”

– Мемлекеттiк мәртебеге ие болған тiлiмiздi дұрыс насихаттай алмай жүргенiмiз осы намысымыздың әлсiздiгiнiң белгiсi емес пе?
– Әрине! Жалпы бiз бүгiнгi ахуалымызды бағамдау үшiн өткенге үңiлуiмiз керек. Ұзақ жылдар бойы жүргiзген отарлық саясат – тарихи санамызды тұмшалап, өзiн қор, өзгенi зор тұтқан құлдық сананы дендеп сiңiрiп жiбергендей. Орысша акцентпен сөйлегенiне жерге кiрердей ұялып, ана тiлiн бiлмегенiне еш қымсынбастан, ар көрмей заманын кiнәлай салатын салғырттықтың аты не? Құлдық сана. Әрi-берiден соң, ана тiлiн бiле тұра әдемi сөйлеген орысшасын мақтан тұтқан кембағал кейiп, оңбаған сана қайдан?! Кешегi құлдықтан. Ендi осы сорлы ахуал санаңда салтанат құрып тұрғанда шын мемлекетшiлдiк қалыптаса ма? Әй, қайдам! Сөз жоқ, тiл – ұлттың басты сипаты. Азаматтарымыздың ұлттық сипатқа деген құлшынысы – ұлттық қуатымыздың өлшемi болмақ. Ол дегенiмiз – дүкенде, әуежайда, көшеде, шаңырағында, жанармай бекетiнде керегiңдi әуелi мемлекеттiк тiлде талап ету. Тiлдi бiлмегенге сауатты, мәдениеттi түрде мемлекеттiк символға деген құрметтi өркениеттiлiктiң белгiсi екендiгiн ескертiп барып, орысша, ағылшынша сұрай жатарсыз. Тiл – қоғамда қажеттiлiк туған жағдайда ғана құлаш жаятын нәрсе. Қажеттiлiктi тұтынушы тудырады. Егер сен, мен, ол, жүз адам, мың, сосын миллиондар, ең құрығанда, дүкенде керегiн қазақша сұрасыншы. Дүкен иесi тiлге жанашырлықтан емес, тауары өту үшiн қазақша сөйлейтiн адамды сатушы етiп қояды. Сонда сен тiлiңе деген қажеттiлiк тудырудан бiр қазақтың жұмыс табуына себеп болдың.
– Патриотизм төңiрегiнде әңгiме қозғап отырмыз ғой. Жалпы, аға, патриотизм дегенiмiз не?
– Патриотизм – болашағын осы мемлекетпен бiрге көруден қалыптасатын сезiм. Осы ел, осы жердi топансу қаптап, албасты басып кетсе де кетпеймiн деген ой. Бүкiл үрiм-бұтақ, тұқым-зәузәтiнiң осы жерде қалатынына сену. Сонда осы елдiң бақыты – оның мұратына айналмақ. Патриотизм – адам боп туған жерiне тартылу, ит боп тойған жерiне емес. Ертеңгi ұрпағыңның молшылығы үшiн бүгiнгi жұқана тұрмысына сабыр еткен төзiм. Мемлекет бұл үшiн қаржыны аяп жатқан жоқ. Мәдениетке де, бiлiмге де, жастарға да ақша бөлiнiп-ақ жатыр. “Әнiң шiркiн ән-ақ едi, пұшық айтып қор қылдыға” сайған дүние боп жатыр. Патриотизм деген ұғымды түсiнуге не қабiлетi жетпей жатыр, не жаулық iстеп жатыр. “Жастар наркоманияға қарсы” деген секiлдi акция, шаралар, жиындар өтiп, шуласып тарқаған жастардың жұртында бос бөтелке, босаған шприцтер қалуымен кiмдi алдадық?
Бiр әңгiме айтайын. Менiң бiр көзтанысым шағын жиында отырып алып, шетелде оқитын сүйiктi қызының патриоттығын жыр қылды. Еуропада тұрып жатқан пәтерiнiң қабырғасында Қазақстанның картасы тұрғанын айтып мәз болды. Қазақстанның туын жазу үстелiне орнатыпты. Елтаңбасы қабырғаға жабысыпты. Қабырғасын бiржолата толтырып тастағысы келген болуы керек, қамшы, домбыра, адыраспан, шапан сұратып алып, әкесiн тағы мәз қылыпты. Таңертең көзiн ұйқыдан ашар-ашпастан гимндi қойып жiберетiнiн айтқанда, дастарқан басындағылар жылауға шақ қалды. “Осы күнгi жастар тамаша. Ой, бәрекелдi!” десiп жатырмыз. Арамыздағы бiреу “қызыңыз қай курста?” деп қалды. “Бiтiрген”, – дедi. “Ендi елге келмей ме?”. “А, что она здесь потеряла?” – деп шоршып түспесi бар ма?
Ендi қайтесiз? Патриотизм жайындағы бiраз адамдардың түсiнiгi осы. Сөйттi де әлгi сабаз бiздегi жүйенi сыбап ала жөнелдi. Айтуынша, оның “дана” қызы бұндай мешеу жұрттың маңдайына сыймайды екен. Қызының айтуынша, оның жиған бiлiмiнiң қадiрiн тануға Қазақстан өресiз. Ендеше не үшiн оқыды? Кiм үшiн бiлiм жиыпты? Қысқасы, патриотизм – қара басының қамын, құлқыныңды ұлтыңның игiлiгiнен төмен қою. Ата-бабаңнан аманат болған жер мен тiлдiң қадiрiн тану. Қадiрiн танысаң мейiрiң артпақ. Сөз жоқ, Швецария сұлу. Бiрақ Бурабай менiкi. Анталия жылы, бiрақ Машат ыстық. Себебi бабаларым ол жер үшiн қан төккен.
Патриотизм деп аузың айтып, қолың халық қазынасына сұғылса. Ол не? Ол – екiжүздiлiк. “Мұнафиқ” дейдi оны Абай. Елдiң игiлiгi кемiсе, жұрт қуаты кемiмек, ендеше сен де, сенiң ұрпағың да әлсiремек. Яғни өзi отырған бұтақты өзi балталаған ақымақтық! Жемқорлықтың, ұятсыздықтың, намыссыздықтың түбiнде осыны түсiнбеген – имансыздық жатады. Өйткенi өзiмшiлдiктi “пайда, мақтан – шайтан iсi” деп түсiндiрген Абайдың тұғыры – “Хақты танымақтық” едi. “Кiсi ақысын жегеннiң, Құдай желкесiнен шығарады”, – дейдi қазақ. Бiр кiсi емес, бүкiл елдiң ақысын ұрлаған жемқордың халi нешiк? Қымбат көлiгiнiң iшiнде мылжа-мылжасы шыға ма, бейкүнә немересiн ұшаққа салып алып шетелден шетел қоймай ем таба алмай сандала ма? Қызы орын таппай, ұлы береке таппай, есiрткiге есiрiп, араққа аза ма? Әйтеуiр ел ырысын жеген жан жазасыз кетем деп ойламай-ақ қойсын. “Араммен келгеннiң азапқа кететiнiн” бiлген қазақ, кiсi ақысынан қатты шошыған. Атадан қалған ақыл осы!

“БӘРIНЕ ТҰҒЫР БОЛАТЫН БIР-АҚ НӘРСЕ, ОЛ – ИМАН”

– Аға, ұлы Абай: “Алланың сөзi де рас, өзi де рас” деген едi. Ал, сiз ислам жөнiнде не айтар едiңiз?
– Бiздiң буын – Қайраттың құрдастары (Рысқұлбеков) ұлттық жiгерi ерте оянған, санасын Желтоқсан сiлкiген бақытты буын. Дәл сол 86, 87 жылдары тауы шағылғанмен, әрекетi жеңiске ұласқан жеңiмпаз буынбыз бiз. Желтоқсандағы жанталастан соң әрбiр қазақта “Қайтсек ел боламыз?” деген ой, “Тiлiмiздi сақтайық” деген ниет күшейе түстi. Дәстүрге деген ардағымыз артты. Естерiңiзде болар, ұмытылып кеткен терме, жыр, айтысқа деген ел сұранысы ғаламат едi ғой. Мен әншi едiм. “Лирикалық әндерден гөрi, елдiң намысын жануға жыр жақсы”, – деп, жырға ойыстым. “Күлдiр-күлдiр кiсiнетiп, күреңдi мiнер ме екенбiз, күдерiден бау тағып, кiреуке киер ме екенбiз”, – деп тепсiндiк. Жырауларға ден қойдым. Домбырамен айттым, қобызға қостым. Назарын тартқандай болдым. Сол жырды әспеттеп, зерттеп түсiнген әдебиеттегi, саясаттағы асқар тұтқан ағаларымның “ұлтым, жұртым” деп тебiренген сөздерiн есiттiм. Мақталдым. Мақтандым. Бiрақ көңiл көншiмедi. Себебi: “елiм” деп емiренген ағалардың тiлден мақұрым, ұлттық сезiмнен жұрдай балаларын көрiп түңiлдiм. Елге iзгiлiк айтқан ақсақалдардың немересiндей қызға қырындаған “жiгiтшiлiгi” құрметiмдi қуартты. Асқақ мiнбеден “Алашым” деп аһ ұрған азаматтың азғантай атақ, бес-он теңге үшiн айтқанынан айнып кеткен қылығын көргенде жүрек айныды. Кәнiгi дегенiмнiң кәдiмгi екенiнiң куәсi болдық. Кейiн түсiндiм. Осындай адамдардың бәрiне ортақ бiр қасиет бар екен. Ол – атеистiк екен. Абайға тамсанған болады. Бiрақ “әуелi аят, хадис сөздiң басы” дегенiн қабылдамайды. Жырауды тыңдайды. Бiрақ “бiрiншi тiлек тiлеңiз, бiр Аллаға жазбасқа…” дегенi үшiн Бұқардан бұрыла салады. “Уа, зор сүйiншi айтайын, мұсылман болып туғанға” деген Кердерi Әбубәкiрдi керi тартпа, көненiң көзi деп ойлады. Содан түсiнгенiм, қазақты iзгiлiкке, иманға, ұятқа, намысқа бейiмдейтiн жол – ислам екендiгiне көз жеткiздiм. Махамбет айтқандай: “Тiлде болып, дiлде болмай қалмасын” деп, Бұқар жырау айтқандай: “Бес уақыт бес намаз бiреуi қаза болмасқа” тiлек қылып, бес намазымды түгендедiм. “Алланың, Пайғамбардың жолындамыз, ынтамызды бұзбастық иманымыз” деген Абайдың жолы – иман жолы – қазақ үшiн бақыттың жолы. Соны түсiндiм. Сол жолға шақыруды мiндетiм деп таныдым. Ендi Абай боп, Дулат боп, Доспамбет боп, Ақтамбердi боп домбыраммен сарнай бермекпiн.
– “Ала қойды бөле қырыққан” түрлi дiни ағымдар бүгiнде жұртшылықтың жадын жаулап, санасын улап жатқанын өзiңiз де бiлесiз. “Бiр ұлтқа бiр дiн, бiр мәзһаб” дейтiн ұстанымды ұстану халыққа қаншалықты қажет?
– “Бөлiнгендi бөрi жейдi” дейдi қазақ. Сөзбе-сөз Мұхаммед (с.ғ.с) хадисiнен алынған сөз. Дiнi алаланған жұрттың бiрлiгi кетедi, адасады. Мұсылманшылық жетпей қалған туыстас жұрт (алтай, хакас, тыва, шор, саха) не болды? Гүлзинасы – Галина, Бекболаты – Борис, Шәмшiсi – Шура, Нұрланы – Николай болды. Отарлық саясаттың бiр қаққанынан қалды ма? Жаппай iшiп, салты, дәстүрi быт-шыт болып құрдымға беттедi. Тарих куә. Ислам — бiздiң ұлттық иммунитетiмiз. Ендi жауларың осы исламның атын жамылып келiп, бiздiң бiрлiгiмiздi бүлдiргiсi бар. Ортақ мәмiле айтатын дiни басқармамыз бар. Ғалым жiгiттерiмiз бар. Соларға құлақ асу керек. Ғұламалардың ұстазы болған Әбу Ханифаның мектебi бар. Бәрiмiзге ұйтқы болар ұстаным – осы мектеп. Қадiрiн бiлу үшiн тереңiне бойлауымыз керек деп бiлемiн.

Әңгімелескен Гүлзина БЕКТАСОВА

www.turkystan.kz

15 пікір. “Бекболат ТIЛЕУХАН: ТАРИХИ САНА ОЯНБАЙ, ҰЛТТЫҚ САНА ОЯНБАЙДЫ” мақаласы үшін

• Бейсен | 27 Маусым, 2010, 14:38

  Бекболат аға!
  Саясаттағы әр қадамыңыз берекелі болсын. Ұлтына жанашыр азаматтар жолдасыңыз болсын! Діндарсыз ғой, Алла жар болсын!

• Алтай | 27 Маусым, 2010, 17:24

  біздің қазақ мемлекеттік тәуелсіздік пен ұлттық азаттықты айыра алмай жүр. Шын мәнінде бізде мемлекеттік тәуелсіздік бар. оның кепілі қазіргі Қазақстан. Ал ұлттық азаттық жоқ. Мұндай тәуелсіздік тек халықты алдау. Егерде бүгінгі тәуелсіздік қазақ ұлттын азаттыққа бастайтын қадамдар жасауы керек. Соңғы 20 жылда нақты қадамдар жасалған жоқ. Астана салдық. бірақ бұл ғаламдық коммерцияның көзіне айналды. Әлемдегі жемқорлық үдірісі жинақталған қауіпті нүктеге айналды. Мысалы, үлескерлердің көз жасы, асығыс салынып жатқан сапасыз ғимраттар, сол сапасыз құрлысты көретұра пара алып қабылдай салатын Президент Әкімшілігіндегі шенеуніктер ісі… Ауыр ситуатция қалыптасып келеді. Одан кейін биліктегі топтар шайқасы… Кейде Елбасын аяуға тура келеді. Мұндай жағдайда таразы басын тең ұстау өте қиын. Нұрсұлтан Әбішұлы әйтеу қақтығыстармай алып келе жатыр. Бірақ мың жерден мақтағанымызбен түбі бір сілкініс болмай қоймайды. Өйткені қазақ халқына нағыз азаттық керек. Оны сұратпай, жылатпай, соғыстырмай берген дұрыс. Орыстың көңіліне қарай-қарай сорлы тіліміз өлетін түрі бар.

• Ботабек | 27 Маусым, 2010, 17:52

  Ертеде бір ауылда жауыз шайтан пайда болыпты. Күніне бір қызды жейді екен. Содан ауылдың бір азаматы белсеніп шығып, Алланың ризашылығы үшін шайтанмен айқасыпты. Жігіт шайтанды алыпұрып қылқындырады. Жаны қысылған шайтан: “Сені мені өлтірме, ақысына күніне бір динар беріп тұрайын”. Жігіт келіседі. Жыл бойы шайтаннан ақша алып байып шыға келеді. Бір күні шайтан ақша беруді доғарады. Жігіт ашуланып шайтанмен жағаласа кетеді. Шайтан жігітті алып ұрады. Жеңілген жігіт себебін сұрайды. Сонда шайтан: “Өткен де сен Алланың ризашылығы үшін күрестің, Алла саған жәрдем етті. Бұл жолы өзіңнің нәпсің үшін күресіп жатырсың, сол себепті жеңілдің” дейді.
  Мұндағы айтайын дегенім: біздер адамның ризашылығы үшін, Елбасына немесе ғаламды билеп отырған жойттарға қалай жағамыз, деп жұмыс жасаймыз. Сол себепті ісімізде береке болмайды. Бұндай қоғамнан иман алыстай береді. Түбі құрып тынады. Абай атамыз айтқандай: жарқ-жұрқ етіп дүние алдар шырақ!

• Мурат | 27 Маусым, 2010, 17:56

  Намыс сайтын соңғы кездері қарап жүрмін. Жақсы дүниелер жарияланып жатыр. Бұл іске әрине, Бекболат бауырымыздың да үлесі бар екені сөзсіз. Бағыттарыңыз жақсы. мына сұхбатта көп дүние айтылыпты. айтылыпта жүр. Бұл сайттың бір ұнайтын жері, жөнсіз ғайбатқа жол бермейді екен. Формда нақты ойлар айтылыпты. Абай кз сайты ғайбаттың алаңына айналып кетті. Бұл үлкен күнә осыдан сақ болыңыздар. Жанашыр бауырларың Мурат Естемісов.

• Бауыржан | 27 Маусым, 2010, 18:58

  Бекболат аға,сізге АЛЛАХ разы болсын! мен де сіз секілді қазаққа және дінге қызмет еткім келеді!

• Бауыржан | 27 Маусым, 2010, 19:02

  Сіз секілді азаматтарға қазақ өте мұқтаж!

• Мойынқум | 28 Маусым, 2010, 5:28

  Беке, айтқанңыздың бәрі дұрыс. Бірақ тыңдайтын құлақ бар ма? Өзіңіз айтқандай аса бір алдамшы қоғамда өмір сүріп жатырмыз. Бұл болашаққа қауіпті емес пе? Басқасын былай қойғанда ауылдық жердің өзінде өтірік саяси наухандар жүріп жатыр. Әрине, бұл жоғарыдан келген тапсырма. Мектепте де жалған ұраншылдықты оқыта бастадық Бұрынғы жеке басқа табынушылықты қайта жаңғыртып жатқан сияқтымыз. Болашақ қалай болар екен деп алаңдаймын!

• ҚАЗАҚ ҚЫЗЫ | 28 Маусым, 2010, 5:43

  арине,бул айтылган созге келисемин,мен казакпын,казак болганыма мактан тутамын. кай жерде журсемде оз тилимди елимди умытпаймын,ол менин журегимде, ар адам оз тилин курметтеп умытпау керек,мейли ол канша тилде сойлей алсада,озге тилдин барин бил,оз тилинди курметте демекши,менде орыс,агылшын тилдерин билемин,Алла жазса жакында Француз тилин игерем соган карамастан колымнан казактын онеге болатын адеби китаптарын Абайдын кара создерин окып колымнан тастамаймын!!

• Мұратбек | 28 Маусым, 2010, 5:43

  Бекболат аға Сізге Алла жар болсын!
  Қазақтың алмас қылышындай жарқылдап әрдайым еркін пікіріңіз бен азат ойыңызды айтудан жалыққан емессіз. Қазақ намысы үшін аянбай еңбек етер Сіздей азаматтарымыз көбейсе екен. Тәуелсіз елдің тұлғалары мен тұлпарлары Қазақ даласын дүбірлетіп, айбынымызды асырып, жақсымызды аспанадатар күн туар деп білемін әлі.

• Баянғали | 28 Маусым, 2010, 8:08

  Рахмет, сізге Бекболат аға! Сіздің сұхбаттарыңызды назардан тыс қалдырмауға тырысымын. Ұлттың қамы үшін тер төгіп жүргеніңізді танитын ұрпақ бар. Соған сеніңіз. Сәттілік тілеймін! Намыс журналы мен үшін №1 журнал болып тұр. Себебі соңғы уақыттар да басылымдардан шаршадым. Ал бұл журнал көңілімнен шықты. Ғұмыры ұзақ болғай! менің өз пікірім осындай материалдардың насихаты өте аз. Теледидардан мағыналы хабар көруді ұмыттық десек те болады. Теледидарды әншілер жаулап алды, олар әнін айтып қана қойса жақсы ғой,не ішетінін, қайда демалатынын, тойдан қанша табатынын айтып мазамызды алды. Қоғамның ашық жаралары тұрғанда, бір көркем шығарма оқып көрмеген әншілердің мылжың сөздері жүйкемізді құртты. Бұл да журналистеріміздің қателігі деп білемін. Одан да ғалым, ақын,жазушы, қайраткерлермен кездесулер жасап,сұхбаттасса әлдеқайда тиімді болар еді. Қоғамдық мәселелер қаптап тұрғанда әншінің не жеп, не кигені адара қалсын! Қатты айтылса, кешірерсіңдер, бірақ мен таныған шындық осы. Жас ұрпақ Ел ертеңін жасаушылар әншілер екен деп шадасап жүрмесін.

• Назгүл | 28 Маусым, 2010, 10:12

  Бекболат аға, жер жерде лекцияларыңызды қашан бастайсыз? Мешітте болсын, аулы клубында болсын…. Іске сәт… Аллаһ тағала қолдасын!!!

• Құдайберген | 28 Маусым, 2010, 12:35

  Бекболат мырза! Өте тамаша пікірлер айтқансыз. Бәрі де орынды айтылған. Жауаптарыңыз да нақты. Бір таңқаларлығы, осындай ұстанымдағы өзіңіздің депутат әріптестеріңіз бар ма? Егер осындайлар бар болса неге ұлттық мүддеге, еліміздің тәуелсіздігіне қауіп төндіретін мәселелер жөнінде парламентте ешқандай сөз қозғалмайды. Жауабыңызды күтемін.

• Жансая Сыдықбай | 28 Маусым, 2010, 13:04

  Керемет сұхбат! Қазақты құрдымға кетуден сақтап қалған бірден бір ұстын ол Ислам діні еді. Соны Бекболат аға нақты мысалдармен жақсы айтып, ашып беріпті. “Мұсылманшылық жетпей қалған туыстас жұрт (алтай, хакас, тыва, шор, саха) не болды? Гүлзинасы – Галина, Бекболаты – Борис, Шәмшiсi – Шура, Нұрланы – Николай болды. Отарлық саясаттың бiр қаққанынан қалды ма? Жаппай iшiп, салты, дәстүрi быт-шыт болып құрдымға беттедi. Тарих куә. Ислам — бiздiң ұлттық иммунитетiмiз” депті. Осы сөзді қай зиялы айтады екен деп жүр едім, Бекболат аға жарайсыз!

• Aslan | 1 Шілде, 2010, 18:19

  Сәбиiне “парасенок мой” деп елжiреген келiншек басқыншыны арманынан шығарып, “доңыздың басқан шөбiн тұлпарына жегiзбеген” Кенесарының арман-мұратын аяқасты етiп тұрғанынан бейхабар. Бас сүйегiнiң күлсалғыш болғанынан да, баласына елжiреген әлгi әйелдiң осы қылығы Хан Кенеге ауыр болатынын сезу үшiн де тарихи сана қажет!

  ne degen sozder, Ei, kazak balalsy men aruy, myna sozge kulak sal

• Серік Сағым | 11 Шілде, 2010, 6:54

  Алған бағытыңыз Алланаң тура жолы-болсын,”Адаспай тура жүрген хаким болмаса-дүние ойран болар еді”.

• қажы мұқамбет қаракедей | 15 Шілде, 2010, 5:44

  Адамның санасы оның нәпсісі болса керек . Алла тағала да бір қауым арқылы бір нәрсені өздері өзгертпейіше өзгетпес дейді пенделеріне жіберген сәлемінде . Қазақтар да сол пендерлерінің бір тобы ретінде өздері қымылдамай бөгделер келіп жақтырмаған жағдайларын өзгенртеді деп есек дәме болып жүргені әбестік . Кешегі Атилла , шыңғысхан , Абылый мен Кенесарылар өз шама шарқанша тырысып көргенін тарихтан көруге тура келеді . жөне тарих дегеніміз сабағын санадан өткізер бір дүние деп білу керек . Бүгінгі жағдай солардан қалған мұра сияқты . Оны өз паймамызға асыру абзал . Демек , Алла екеш Алла да құбылыс атаулы өзіміз байланысты десе бәрін мен өзім ұқсатам немелерге тәті болу есі кендіктің салдары екенін келгенін неге білмеске ? Бұлар әулие болса өз шенін біліп елдің аманатын ( байлықтарын , сенім- нанавмын ) қорғай алса екі пай емес пе ? Әлде мендей тентек адайлар , Қырғыз туыстарға ұқсап , ” танысың адайыңмын , танымасаң құдайыңмын ” ,- құдайларын танытпасына кім кепіл ? Тіпті болмаса кешегі кеңіссымақ одағы елдің некеттілігінен ыдырамады ма !?

  
  

شاترآيلند ، فاصله نامرئي بين عشق و نفرت

در باره آخرین ساخته مارتین اسکورسیزی

شاتر آیلند ، فاصله نامرئی بین عشق و نفرت

وبلاگ > تهرانی، مهدی  - پس از دارودسته نیویورکی (2002) هوانورد (2005 ) و رفتگان ( 2007) حالا شاتر آیلند که 4 ماه پیش بعد از مدتها چشم انتظاری و تاخیر به اکران سراسری رسید ، چهارمین همکاری مارتین اسکورسیزی و لئوناردو دی کاپریو به حساب می آید . یک تریلر جنایی ، معمایی و عاطفی با مایه ها و داستانک های سیاه و ترسناک از آنچه سرنوشت آدمی می تواند نام بگیرد.

 شاتر آیلند برزخ روی داده و قوام یافته در زندگی روزمره را تصویر می کند و چه دهشتناک ! شاید آخرین ساخته ی اسکورسیزی سیاه ترین فیلم داستان تاریخ سینما هم عنوان گردد. به وجهی که حتی داستان اصلی و آنچه در کتاب آمده نیز تا این حد دهشتناک و سیاه نیست . طرفه اینکه انگاره عشق پاک ، اگرچه ابتدایی ترین و اصلی ترین داستانک ها را در شاتر آیلند خلق می کند اما سرانجام هیچ ظفرمندی برای او نمی توان سراغ گرفت . گرما ، نیروبخشی ،سفیدی و پاکی عشق ،  چنان در تاروپودهای سیاهی جنون آدمی  گرفتار می آید که خلاصی از آن هرگز شدنی نیست. و اصلا وقتی از سیاهی جنون صحبت به میان می آید ، چگونه می توان به پیروزی این عشق  امید بست؟! در حالیکه سیاهی ها، همه را حتی صاحب حقیقی عشق را دوره کرده و اورا در برزخ بی روزنی محبوس کرده باشند ؟

 پرده اول : مارشال تدی دنیلز و راشل سولاندو 

شمال بوستون ، جزایر هاربر ، شاترآیلند ، در پائیز 1954. تدی دنیلز مارشال افسانه ای و کارکشته و سرباز کهنه کار جنگ جهانی دوم در آستانه 38 سالگی یک پرونده ی جنایی و بسیار خاص را به عهده گرفته است .او به همراه دستیار جدیدش چاک به شاتر آیلند اسرار آمیز آمده تا در باره گمشدن و یا فرار یک زندانی روانی زن به نام راشل سولاندو به تحقیق بپردازد...

شاتر آیلند دیرزمانی است که به بیمارستان مجرمان روانی تبدیل شده و عمدتا اطلاعاتی از نحوه اداره آن در دست نیست ، و صحنه های ابتدایی فیلم از همان ابتدا خوف و هراس را به تن تماشاگر می اندازد که مبادا دست برقضا بلایی سر تدی و همکارش بیاید. و وقتی برخورد بد و سرد و تا حدی زننده ی نگهبانان و گاردها و روسای شاتر آیلند را با تدی و چاک می بینیم ، این هراس نما به نما و سکانس به سکانس بیشتر می شود و حتی در صحنه هایی رنگ واقعیت به خود می گیرد .

برای شروع به کار تدی به سراغ اطاق راشل سولاندو همان زندانی روانی و فراری می رود ، و یادداشت اسرارآمیزی به خط او در گوشه اطاق پیدا می کند که حاوی یک پرسش است . زندانی شصت و هفتم کیست؟ هیچ کس اطلاعات درستی نه از سولاندو در اختیار تدی می گذارد و نه علاقه ای به همکاری بین دکتر ها و مدیران به ویزه دکتر کاولی همه کاره شاتر آیلند با مارشال های داستان به چشم می آید. طرفه اینکه بسیاری از بیماران آنجا اصلا دوست دارند سر به تن راشل سولاندو نباشد چراکه این زن سه فرزند خردسالش را در دریاچه پشت خانه شان خفه کرده است . از این رو نزد ساکنین شاتر آیلند که همگی قاتل و جنایتکار هم هستند ، بدترین و بی رحم ترین شناخته می شوند .

در وسط این قایم باشک بازی و بالا و پائین کردن هاست که تدی به چاک همکارش داستان زندگی غم افزایش را می گوید و اینکه همسرش دولوریس در یک آتش سوزی کشته شده و قاتلش نیز همین الان در نزدیکی آنهاست و جایی در شاتر آیلند نگه داری می شود و اصلا او به بهانه کشتن این آتش افروز آندرو لیدیس به جزیره آمده .

در ادامه اما تدی برخی دلایل دیگر آمدنش را نیز رو می کند و از جمله اینکه در شاتر آیلند به دستور و با حمایت دولت از روشهایی قرون وسطایی طبی استفاده می کنند و مغز زندانی ها را برای سو استفاده های سیاسی ، شستشو می دهند . .. و حالا تدی برای پرونده راشل سولاندو آمده ؟ یا فقط به فکر انتقام از اندرو لیدیس است ؟ یا نه ، او آمده تا یکسری تحقیقات پرمخاطره انجام دهد و بعد از آن مچ سناتور ها و ساکنان کاخ سفید را آنهم در بحبوحه جنگ سرد بگیرد ؟ و چطور موفق می شود ؟ اصلا چقدر باید به او اطمینان داشته باشیم ؟ رویاهای او از کجا می آیند؟ او واقعا در قتل عام داخائو حضور داشته ؟ این دختر بچه کوچک به نام ریچل دیگر کیست ؟ دختری که در تمام رویاهای او حضور دارد . تمام این سئوال ها به کنار ، آنچه در اواسط فیلم در می یابیم این است که تدی دنیلز در ناکجاآبادی گیر افتاده که بیرون رفتن از آن کم هزینه نیست...

پرده دوم : اندرو لیدیس و دولوریس چانال

در شاتر آیلند به گونه ای خاص می توانیم زندگی روزمره را ببینیم .در زندگی حقیقی نیز فاصله ی راست و دروغ از یکدیگر گاهی به چشم نمی آید . قرار نیست هر حقیقتی در دسترس باشد و قرار نیست هر دروغی نیز در پرده ی کتمان باقی بماند . عشق و جنون نیز اینگونه فرصت جلوه گری پیدا می کنند . گاهی عشق حقیقی از فرط زلال بودن غیر واقعی و شاید جنون آمیز خودنمایی کند و گاهی جنون محض ، در دوستی و عشق ورزی ، کمال را معرفی می کند . نفرت را نیز به عشق و جنون و مرزبندی های بین این دو قرار بدهید . این جا دیگر واقعا معانی تغییر می کنند و و ظایف متزلزل می شوند . انتظارات از خود و از دیگران نیز در این مرحله تعریفی دیگر می خواهد .  در شاتر آیلند با همین انگاره ها طرفیم . و ترسناک  اینجااست که در همان ابتدا هم حقیقت وارونه به ما ارائه می گردد.

عشق حقیقی تدی دنیلز به زندگی و خانوده اش و احساس مسئولیت او در قبال نوع زندگی اش همین معانی را جلوه گری می کند. حالا این مرد ، بک گراند های دارد که نمی تواند از شر آنها خلاص شود . سابقه های گذشته و تجربیات قبلی او حالا در زندگی جدیدش مدام به او نیش می زنند و آزارش می دهند . مردی که در جنگ جهانی دوم حضور داشته و یادآوری آن و کشتار مردم لحظه ای راحتش نمی گذارد . بیماری روانی همسرش ، نوع شغلش و درگیری این حرفه با همان گذشته ها و زندگی سربازی اش ، همه اینها عشق او را به جنون و سرانجام به یک نفرت تبدیل می کند . اما خط فاصل جنون با نفرت و عشق با جنون و عشق و نفرت برای او ، هرگز خطی ثابت نبوده است .

  این خط فاصل ها مدام کم رنگ و پر رنگ می شوند و یا کوچک و بزرگ اما از وقتی به بی سامانی می رسند که این مرد عاشق خود را مسبب تمامی اتفاقات بد روی داده در زندگی گذشته اش ، در ازدواجش و در زندگی حرفه ای و شغلش می داند .تدی  کشتار در بازداشتگاه داخائو را بد ترین رویداد می داند . کشته شدن همسرش را سیاه ترین خاطره اش می خواند و حالا دارد مسئولیت تمامی کمی و کاستی ها را در جایی به عهده خود می گذارد که ظاهرا تازه وارد آنجا شده .

ظاهرا تدی  یک روزی نیست که به شاتر آیلند آمده اما مثل همیشه خودش را سیبل تمام کاستی ها قرار می دهد و در جهت جبران برمی آید . این در حالی است که او در بعضی مواقع حقایق  را آنگونه که باید باشند نمی پذیرد و در زندگی وجود آنها را انکار می کند . او در حافظه اش و به تبع آن در رفتارهای آتی به گونه ای که خود طراحی کرده حقایق را رو می کند .

حقایقی که یا تلخ اند و یا گوارا به هرحال دستکاری شده اند . با همان حد فاصل هایی که در بالا گفتم . حقایق مستفاد شده از سوی تدی دنیلز  عشق و جنون و نفرت را در هم و برهم با خود دارند و این روند او را می تواند از پای در بیاورد . به ویژه وقتی قرار باشد حقایق وارونه را در یک مسیر طولانی ارزیابی کنیم . یعنی هرچه تا حالا برایمان حقیقت بوده و دوستش داشتیم و با آن همذات پنداری کردیم و با آنها خندیدیم و یا اشک ریخته ایم را به دور بریزیم و هرچه بدی بوده را این بار ، اما واقعا ، حقیقت دوست داشتنی در نظر بگیریم . حتی برای یک تماشاگر نیز این تغییر تمام عیار جنون آور است .

در سکانس آخر ، حقیقت وجودی لیدیس برای تماشاگر رو می شود . او خودش بیمار شصت و هفتم است و تمام این برنامه طی این دو روز نمایشی بوده که دکتر کاولی و دکتر شیهان ترتیب داده اند تا بیماری دوشخصیتی و شیزوفرنی او درمان شود با این حال جمله پایانی او مثل صاعقه به تماشاگر می خورد : اگر آدم بتواند مثل یک هیولا زندگی کند و یا بتواند مثل یک مردخوب بمیرد ، کدام را با ید انتخاب کند ؟ او هرگز حاضر نبود برای لحظه ای دولوریس را مسئول ناکامی ها بداند . 

 اگر فیلم را دیده اید ، تغییر حقیقی تدی دوست داشتنی را به لیدیس هولناک در سکانس آخر شاتر آیلند را همین الان  دوباره مرور کنید . جایی که او حقیقت را و هویت اصلی اش را می پذیرد . زجر آور است این کار . اگرچه فقط یک فرآیند ذهنی است . حالا اگر واقعا این روند یعنی تبدیل و تغییر همیشگی دروغ ها ی دوست داشتنی به راست ها و حقایق زجرآور روی بدهد چه ؟

 اسکورسیزی به ظرافت خلاقانه اش این مهم را برایمان به تصویر کشیده و اگرچه چاره ای جز تعاریف داستانک های سیاه نداشته اما در نهایت ، جواب ها آرام کننده است . به زعم او تدی دنیلز و اندرو لیدیس هر دو اگرچه یک نفرند اما در برزخ خودساخته گرفتارند، برای هردوی آنها بسیاری چیز ها در اصل از یک انگاره واحد تشکیل شده اند . اینکه هردو عاشق بودند و مسئولیت تمام کاستی ها را به گردن گرفته اند اگرچه این مسئولیت پذیری گردش مداوم با حقایق وارونه و خاکستر ی باشد .

 

کد مطلب: 74072

زمان انتشار: جمعه 18 تیر 1389 - 22:51:13

 نسخه چاپی

نظرات [6 ]

پيشاهنگ ستوده درويش چهارشنبه 23 تیر 1389 - 07:31:27

بنده هم اين فيلم اسكورسيزي را يكبار ديده و با خواندن اين نقد ديدن مجددش را ضروري يافتم . نمي ذانم جزيره اي بنام شاترايلند وجود خارجي دارد يا مخلوق نويسنده داستان است . لب كلام مي تواند آن باشد كه سركردگان شستشوي مغزي شده با معشوقانشان با خيال عشق جنان رفتار كنند كه عين نفرت باشد . يكي از معاني شاتر حائل و پرده است . غور در ژرفاي نفس ( ذهن ) مي تواند شاتر را آشكار سازد .

سخن 12 آباي

سخن دوازدهم

هر كس ، خوب يا بد ، اگر عبادت كند جرأت نداريم دهان به نهي او بگشائيم . مي گوئيم بهرحال نيت خير بدي ندارد . ليكن ايكاش آنگونه آدمها عبادت كامل را ولو اگر علمشان كافي نبود ، انجام مي دادند . اما آن امر دو شرط دارد كه كاش مي دانستند . اول ، بايد اعتقاد ايمان را استوار داشت . دوم ، بايد بي اكتفاء به وضع فعلي ، همچنان ياد بگيرد . هر كس قبل از ياد گرفتن كامل ، معلوماتش را ترك كند ، خدا او را زده و عبادتش عبادت نمي شود . وليكن هر كس بدون اينكه بداند ايمان با چند چيز كمال يافته و از چند جا فاسد خواهد شد ، بر سرش عمامه پيچيده آخوند ناميده شده ، روزه دار و با ايمان شدنش مانند اينستكه قبل از پرداخت مهريه به تهيه جهيزيه بپردازد . بي مراقبت و بدون مواظبت ايمان نمي ماند ، اگر خود با اخلاص خويشتن را نپايد و با صداقت ديني و واقعي دلسوزي ننمايد ، نمي توان گفت كه فرد بي مبالات داراي ايمان است .

 

آيا دين و دينداري مي تواند صلح جهاني را به بار آورد ؟

بسم‌الله الرحمن الرحیم

آیا دین و دینداری می‌تواند صلح جهانی را به بار آورد؟

همیشه در جوامع بشری شاهد بروز اندیشه ها و به دنبال آن شاهد برخورد اندیشه ها هستیم . وقتی نگاهی گزرا به تاریخ بشریت می اندازیم ، می‌بینیم همیشه انسان ها برای حفظ اندیشه ها  آرمان ها و تحقق آرزوهای خویش مجبور به موضع گیری در مقابل مخالفانش می‌شده است.

اندیشه های دینی که منشأ آن را خدا می دانیم ، نیز از این قاعده مستثنی نیست.

خداوند پیامبرانش را رحمتی برا ی جهانیان معرفی می کند

(‏ ( ای پیغمبر ! ) ما تو را جز به عنوان رحمت جهانیان نفرستاده‌ایم . ‏)انبیا-107

و هدف از ارسال آن‌ها ، خارج ساختن انسان‌ها از بردگی انسان‌ها و انداختن طوق بندگی الله به گردن انسان‌ها نام برده است.

(‏ ما پیش از تو هیچ پیغمبری را نفرستاده‌ایم ، مگر این که به او وحی کرده‌ایم که : معبودی جز من نیست ، پس فقط مرا پرستش کنید . ‏)انبیا-25

و همگان را دعوت می‌کند تا به دنیایی که در آن صلح و صفا و دوستی و سلامتی وجود دارد فرا می‌خواند. ‏

( ای کسانی که ایمان آورده‌اید ! همگی ( اسلام را به تمام و کمال بپذیرید و ) به صلح و آشتی درآئید ، و از گامهای اهریمن ( و وسوسه‌های وی ) پیروی نکنید ( و به دنبال او راه نروید ) . بی‌گمان او دشمن آشکار شما است . ‏ ‏)بقره-208

و اگر بین گروه‌ها درگیری پیش آمد دستور می‌دهد که بین آن صلح ایجاد کنید

(هر گاه دو گروه از مؤمنان با هم به جنگ پرداختند ، در میان آنان صلح برقرار سازید .)حجرات-9،

و آن گاه که دشمنی دست دوستی به سوی شما دراز کرد، دستش را به دوستی بفشارید

(‏ اگر آنان به صلح گرایش نشان دادند ، تو نیز بدان بگرای ( و در پذیرش پیشنهاد صلح تردید و دودلی مکن و شرایط منطقی و عاقلانه و عادلانه را بپذیر ) و بر خدای توکل نمای که او شنوای ( گفتار و ) آگاه ( از رفتار همگان ) است . ‏)انفال-61

(‏ ای کسانی که ایمان آورده‌اید ! هنگامی که ( برای جهاد ) در راه خدا به مسافرت رفتید تحقیق کنید ( که با چه کسانی می‌جنگید . آیا مسلمانند یا کافر ) و به کسی که به شما سلام کرد ( و سلام نشانه پذیرش اسلام است ) مگوئید تو مؤمن نیستی و جویای مال دنیای ( او ) باشید .  ( بلکه سلام آنان را بپذیرید و پاسخ گوئید و بدانید ))نساء-94

در مقابل ، هر جامعه هر چند هم اندیشه‌های مسالمت آمیز داشته باشد به مرحله‌ای می‌رسد که مجبور به درگیر شدن می‌شود.

زمانی که در جامعه ای ظلم ، نا آمنی ، بی‌دینی ، حرمت‌شکنی ، شرک ، فحشا و بی‌ناموسی  حکم‌فرما شد و کرامت انسانی پایمال گشت ، خداوند مؤمنین را به رضایت دادن به این موضوع سرزنش می‌کند و می‌فرماید که چرا در راه خدا بر نمی‌خیزید ، و آنان را برای اصلاح به جهاد دستور می‌دهد.

( ‏ در راه خدا بجنگ ( حتی اگر هم تنها باشی و باک نداشته باش . چرا که وعده نصرت و پیروزی به تو داده شده است ) . تو جز مسؤول ( اعمال ) خود نیستی . و مؤمنان را ( هم به جنگ دعوت کن و بدان ) ترغیب و تحریک نما .)نساء-84

 (با همه مشرکان بجنگید همان گونه که آنان جملگی با شما می‌جنگند ، و بدانید که ( لطف و یاری ) خدا با پرهیزگاران است . ‏)توبة-36

(‏ ای مؤمنان ! با کافرانی بجنگید که به شما نزدیکترند ، و باید که ( در جنگ ) از شما شدّت وحدّت ( و جرأت و شهامت ) ببینند . و بدانید که خداوند ( یاری و لطفش ) با پرهیزگاران است . ‏)توبه-123

(و با آنان پیکار کنید تا فتنه‌ای باقی نماند ( و نیروئی نداشته باشند که با آن بتوانند شما را از دینتان برگردانند ) و دین خالصانه از آن خدا گردد ( و مؤمنان جز از خدا نترسند و آزادانه به دستور آئین خویش زیست کنند ) .)انفال-39

(‏ ای پیغمبر ! مؤمنان را به جنگ ( با دشمن برای اعلاء فرمان خدا ) برانگیز)انفال-65

در مقابل خداوند نیز وعده‌های خوبی به مجاهدین داده است.

خواننده گرامی به نظر شما دین می‌تواند مدعی ایجاد کننده صلح جهانی باشد؟

آیا تا به حال توانسته است جامعه‌ای صلح طلب بسازد؟

آیا اغلب جنگ‌ها از سوی مدعیان دین آغاز می گردد؟ چرا؟

آیا خیلی از جنگ ها به اسم دین اما برای سلطه جویی رخ نمی‌دهد؟

به نظر شما دین خدا دین عشق و رحمت است یا دین جنگ و خونریزی و انفجار و آدم کشی؟

آیا خود را نماینده دین و مجری آن دانستن ،آن هم به هر نحوی کار درستی است؟

---

استفاده از مطالب تابش باذکر منبع بلامانع است

نظرها:

حاجی محمّد شادكام	2010-07-10
آيا دين و دينداري مي تواند صلح جهاني را به بار آورد ؟
اولاً دين - خصوصاً دين اسلام - تنها مدعي ايجاد صلح جهاني بوده و هست . ثانياً مدينه نبوي كه اولين اساسنامه مكتوب جهان يادگار تاريخي آن مي باشد با تعيين حقوق و تكاليف متقابل امّت ( شامل انصار و مهاجرين و اهل كتاب ) از يك طرف و حكومت ازطرف ديگر ، نحوه تعاون علي البرّ و عدم معاونت در اثم را عملي ساخته روابط مسالمت آميزي را برقرار كرد كه الگوي صلح بين اقوام ، قبايل ، شعوب است از طريق ايجاد امت محمّدي ( ص ) . ثالثاً اغلب جنگها از سوي كساني آغاز مي شود كه با ادعاي غزا و جهاد بدنبال اميال وآمال باطل خود هستند . رابعاً هدف اصلي چنين جنگهايي سلطه جويي زير لواي دين است . خامساً دين خدا دين محبّت و رحمت است . پس با جنگ وخونريزي و كشت و كشتار و انتحار در پي توسعه طلبي نيست . سادساً مشيّت رباني آن است كه چيزي را بقومي تغيير ندهد مگر اين كه خود آنرا تغيير دهند . پس كسي نبايد خود را نماينده دين و مجري دين كه حساب و معيار اعمال مؤمنين است قلمداد كند و بوجه اولي حق استبداد هم ندارد . كما اينكه خداوند به رسولش تأكيد مي فرمايد : لست عليهم بمصيطر . ديگران جاي خود دارند .

حكمت 20 يسوي

حکمت ( 20 )

 

عمرم پایان چون یابد چه کار کنم خدایا

چون جانستان بیاید چه کار کنم خدایا

از وهم جان بسپردن،هم ز زخم اهریمن ،

بی مهرت ای ربّ من ، چه کار کنم خدایا

جان دادن است بس دشوار ، آسان نما یا جبّار

                            غیر تو نی هیچ غمخوار،چه کار کنم خدایا

جانم بشد چون جدا، تن بماند در اینجا

                            بر تخته مانده  تنها،چه کار کنم خدایا

   برده گذارند به گور ، جمله گردند وقتي دور

سائل چو یابد حضور ، چه کار کنم خدایا

چون بگویند « من ربّک » حالم بگردد مهلک ،

باز بپرسند "من ربّک" ، چه کار کنم خدایا

خواجه احمد ، ای بنده ، پیش نفست شرمنده ،

روز محشر در عرصه ، چه کار کنم خدایا

آيا دين و دينداري مي تواند صلح جهاني را به بار آورد ؟

بسم‌الله الرحمن الرحیم

آیا دین و دینداری می‌تواند صلح جهانی را به بار آورد؟

همیشه در جوامع بشری شاهد بروز اندیشه ها و به دنبال آن شاهد برخورد اندیشه ها هستیم . وقتی نگاهی گزرا به تاریخ بشریت می اندازیم ، می‌بینیم همیشه انسان ها برای حفظ اندیشه ها  آرمان ها و تحقق آرزوهای خویش مجبور به موضع گیری در مقابل مخالفانش می‌شده است.

اندیشه های دینی که منشأ آن را خدا می دانیم ، نیز از این قاعده مستثنی نیست.

خداوند پیامبرانش را رحمتی برا ی جهانیان معرفی می کند

(‏ ( ای پیغمبر ! ) ما تو را جز به عنوان رحمت جهانیان نفرستاده‌ایم . ‏)انبیا-107

و هدف از ارسال آن‌ها ، خارج ساختن انسان‌ها از بردگی انسان‌ها و انداختن طوق بندگی الله به گردن انسان‌ها نام برده است.

(‏ ما پیش از تو هیچ پیغمبری را نفرستاده‌ایم ، مگر این که به او وحی کرده‌ایم که : معبودی جز من نیست ، پس فقط مرا پرستش کنید . ‏)انبیا-25

و همگان را دعوت می‌کند تا به دنیایی که در آن صلح و صفا و دوستی و سلامتی وجود دارد فرا می‌خواند. ‏

( ای کسانی که ایمان آورده‌اید ! همگی ( اسلام را به تمام و کمال بپذیرید و ) به صلح و آشتی درآئید ، و از گامهای اهریمن ( و وسوسه‌های وی ) پیروی نکنید ( و به دنبال او راه نروید ) . بی‌گمان او دشمن آشکار شما است . ‏ ‏)بقره-208

و اگر بین گروه‌ها درگیری پیش آمد دستور می‌دهد که بین آن صلح ایجاد کنید

(هر گاه دو گروه از مؤمنان با هم به جنگ پرداختند ، در میان آنان صلح برقرار سازید .)حجرات-9،

و آن گاه که دشمنی دست دوستی به سوی شما دراز کرد، دستش را به دوستی بفشارید

(‏ اگر آنان به صلح گرایش نشان دادند ، تو نیز بدان بگرای ( و در پذیرش پیشنهاد صلح تردید و دودلی مکن و شرایط منطقی و عاقلانه و عادلانه را بپذیر ) و بر خدای توکل نمای که او شنوای ( گفتار و ) آگاه ( از رفتار همگان ) است . ‏)انفال-61

(‏ ای کسانی که ایمان آورده‌اید ! هنگامی که ( برای جهاد ) در راه خدا به مسافرت رفتید تحقیق کنید ( که با چه کسانی می‌جنگید . آیا مسلمانند یا کافر ) و به کسی که به شما سلام کرد ( و سلام نشانه پذیرش اسلام است ) مگوئید تو مؤمن نیستی و جویای مال دنیای ( او ) باشید .  ( بلکه سلام آنان را بپذیرید و پاسخ گوئید و بدانید ))نساء-94

در مقابل ، هر جامعه هر چند هم اندیشه‌های مسالمت آمیز داشته باشد به مرحله‌ای می‌رسد که مجبور به درگیر شدن می‌شود.

زمانی که در جامعه ای ظلم ، نا آمنی ، بی‌دینی ، حرمت‌شکنی ، شرک ، فحشا و بی‌ناموسی  حکم‌فرما شد و کرامت انسانی پایمال گشت ، خداوند مؤمنین را به رضایت دادن به این موضوع سرزنش می‌کند و می‌فرماید که چرا در راه خدا بر نمی‌خیزید ، و آنان را برای اصلاح به جهاد دستور می‌دهد.

( ‏ در راه خدا بجنگ ( حتی اگر هم تنها باشی و باک نداشته باش . چرا که وعده نصرت و پیروزی به تو داده شده است ) . تو جز مسؤول ( اعمال ) خود نیستی . و مؤمنان را ( هم به جنگ دعوت کن و بدان ) ترغیب و تحریک نما .)نساء-84

 (با همه مشرکان بجنگید همان گونه که آنان جملگی با شما می‌جنگند ، و بدانید که ( لطف و یاری ) خدا با پرهیزگاران است . ‏)توبة-36

(‏ ای مؤمنان ! با کافرانی بجنگید که به شما نزدیکترند ، و باید که ( در جنگ ) از شما شدّت وحدّت ( و جرأت و شهامت ) ببینند . و بدانید که خداوند ( یاری و لطفش ) با پرهیزگاران است . ‏)توبه-123

(و با آنان پیکار کنید تا فتنه‌ای باقی نماند ( و نیروئی نداشته باشند که با آن بتوانند شما را از دینتان برگردانند ) و دین خالصانه از آن خدا گردد ( و مؤمنان جز از خدا نترسند و آزادانه به دستور آئین خویش زیست کنند ) .)انفال-39

(‏ ای پیغمبر ! مؤمنان را به جنگ ( با دشمن برای اعلاء فرمان خدا ) برانگیز)انفال-65

در مقابل خداوند نیز وعده‌های خوبی به مجاهدین داده است.

خواننده گرامی به نظر شما دین می‌تواند مدعی ایجاد کننده صلح جهانی باشد؟

آیا تا به حال توانسته است جامعه‌ای صلح طلب بسازد؟

آیا اغلب جنگ‌ها از سوی مدعیان دین آغاز می گردد؟ چرا؟

آیا خیلی از جنگ ها به اسم دین اما برای سلطه جویی رخ نمی‌دهد؟

به نظر شما دین خدا دین عشق و رحمت است یا دین جنگ و خونریزی و انفجار و آدم کشی؟

آیا خود را نماینده دین و مجری آن دانستن ،آن هم به هر نحوی کار درستی است؟

---

استفاده از مطالب تابش باذکر منبع بلامانع است

نظرها:

حاجی محمّد شادكام	2010-07-10
آيا دين و دينداري مي تواند صلح جهاني را به بار آورد ؟
اولاً دين - خصوصاً دين اسلام - تنها مدعي ايجاد صلح جهاني بوده و هست . ثانياً مدينه نبوي كه اولين اساسنامه مكتوب جهان يادگار تاريخي آن مي باشد با تعيين حقوق و تكاليف متقابل امّت ( شامل انصار و مهاجرين و اهل كتاب ) از يك طرف و حكومت ازطرف ديگر ، نحوه تعاون علي البرّ و عدم معاونت در اثم را عملي ساخته روابط مسالمت آميزي را برقرار كرد كه الگوي صلح بين اقوام ، قبايل ، شعوب است از طريق ايجاد امت محمّدي ( ص ) . ثالثاً اغلب جنگها از سوي كساني آغاز مي شود كه با ادعاي غزا و جهاد بدنبال اميال وآمال باطل خود هستند . رابعاً هدف اصلي چنين جنگهايي سلطه جويي زير لواي دين است . خامساً دين خدا دين محبّت و رحمت است . پس با جنگ وخونريزي و كشت و كشتار و انتحار در پي توسعه طلبي نيست . سادساً مشيّت رباني آن است كه چيزي را بقومي تغيير ندهد مگر اين كه خود آنرا تغيير دهند . پس كسي نبايد خود را نماينده دين و مجري دين كه حساب و معيار اعمال مؤمنين است قلمداد كند و بوجه اولي حق استبداد هم ندارد . كما اينكه خداوند به رسولش تأكيد مي فرمايد : لست عليهم بمصيطر . ديگران جاي خود دارند .

قشنعان جاطر وَشنعان بالاқышынған жатыр , ұшынған бала

• Жұма, 18 Маусым 2010, 9:33
• Саясат
• 342 рет оқылды
• 13 пікір

Өткен жылдың ақпан айында Бельгияның Брюссель қаласының сотында бір жігіт, өз анасын сотқа берді. Әңгіменің қысқасы былай: некесіз туылған бала анасынан әкесінің кім екенін сұрайды. Анасы, «әкең өліп қалған» деп жалтарыпты. Ал, баласы болса: «Онда неке куәліктерің қане, өлген болса моласы қайда, сен мені ойнастан тапқан жезөкшесің!..» деп, туған анасын қыспаққа алады. Сөйтіп, дау соттан бірақ шыққан. Ақыры некесіз ұлының қатігездігіне шыдамаған әйел өзіне-өзі қол жұмсап тынған.

Қазір, «некесіздер туғандар» әлем халықтарының бас ауыруына айналды. Үрейлі тенденция қалыптасты. Және бұндай қауіпке күрес бүгін басталып отырған жоқ. Орта ғасырларда кейбір монахтар некесіз туғандарды «отқа өртеп жіберу» жайлы үкім де шығарған. Өйткені олар шатаны «шайтанның баласы» деп түсінген.

Францияда некесіз бала тапқан әйелді француз азаматтығынан айырып, бір жылға соттап жіберетін заң болған.

Көне түрік салтында зинадан туылған адамды әулеттің зиратына қоспай бөлек жерлеген. «Бұтты бұлғаған, жұртты бұлғайды» деп түсінген қазақтың да қолданар шарасы жеңіл емес-ті. Мысалы, «Абай жолы» эпопиясында: аға сұлтан Құнанбай түйеге таңылған Қамқа мен Қодарға тасборан жасатуы соның бір көрінісі. Қысқасы, Құнекеңдер «қышынған жатырдан ұшынған бала туады» деп, қорыққан.

Қазақ, пышақтың сабына жалғанар тұсын «жете» дейді. «Жеті атасын білмеген жетесіз» деп соны айтқан. Осындай «жетесіздің» руын сұрап, жеті атасын қазбалап, жанарымен жер шұқытып қоятын қазақтың жазылмаған дала заңын осал деп қалай айтасың?

Адамзат тарихында Дүниежүзілік екінші соғыс кезінде өте көп бала некесіз туылған деп санайды. Кейбір дерек көздері бес адамның төрті некесіз туғанын айтады. Осы жағдайға байланысты 1945 жылдың соңында академик Иван Майский Сталинге хат жазып: «Сталин мырза, қазір некесіз туылған балалар өте көбейіп кетті, олар қоғамға аса қауіпті. Тез арада аттарын өзгертіп, фамилияларын орысша қойып, аналарынан айырып, жетімдер үйінде тәрбиелеу керек, әйтпегенде, біздің түбімізге жететін солар!» деп қадап айтуы тегін емес. Шын мәнінде КСРО-ны күйреткен осы буын.

Соғыс демекші, дәл қазір Францияда соғыс жылдары некесіз туылғандардың басын қосқан «шектеусіз жүректер» атты ұйым бар. Оны басқарып отырған Жаном-Жаком Делор дейтін некесіз туылған азамат. Қазір бұл ұйым француз  қоғамының ұйқысын бұзарлық, үрейлі түске айналып келеді. Себебі, ұйымға тіркеліп жатқан некесіздер күн санап көбеюде. Тек неміс солдаттарынан некесіз дүниеге келген жан саны 250 000-нан асып жатыр. Олардың ұрпағы бірнеше миллионға кетіп қалған.

Вашингтондағы отбасылық зерттеулер кеңесінің мәліметіне сүйенсек:  дәл қазір АҚШ-та әрбір үшінші бала некесіз өмірге келуде. Бұл елде әйелдердің зинадан туған қызын жетелеп екінші бір еркекпен неке құру кесірінен кішкентай қыздардың зорлануы соңғы бес жылда 33 есе артқан. Көбінесе қыздарды зорлайтын өкіл әкелері.

Басқаға күлер жайымыз шамалы. Елімізде 1980-ші жылдары бір жылда туған барлық баланың 10 пайызы шата болса, бүгінде бұл көрсеткіш екі есе өскен. Яғни, бес баланың біреуі ойнастан туып жатыр. Ресми дерекке жүгінсек: 1999 жылы Қазақстанда 51900 некесіз бала туылса, 2009 жылы саны 75400-ге жеткен.  Осы Астананың өзінде көптеген қазақтың шаңырағы құрлысшы түріктерден туып қалған жүздеген шата жиендерді асырып отыр.

Жалпы шатадан туған адамның өзі де ұятсыз, арсыз, адами қадір-қасиеттен кемшін болады дейді оқымыстылар. Қатігездігі өз алдына. Мысалы, фашизмнің атасы, соғысқұмар А.Гитлердің әкесі некесіз туған шата екен. Адольфтың әжесі Мария Анна (Мариана) Гитлер кедейдің қызы екен. Кім көрінгеннің есігінде жүріп әбден 40 жасқа толғанда шатадан бала тауыпты. Күңнің кімнен жүкті болғаны жайлы болжам көп. Білетіндер еврей Ротшильдің немесе Франкербергердің бірінің тұқымы дейді. Қысқасы шата баласына Аллоисо деп ат қойыпты. Осы шата Адольф Гитлердің әкесі.

Осы орайда, мына бір қисса ойға оралады. Атақты ислам ғұламасы Әбу Ханифа бір топ шәкірттерімен әңгіме құрып, алқа-қотан тұрады. Жақын жерде бір топ бала доп қуып ойнап жүріпті.  Бірде әлгі доп домалап келіп, мәслихат құрып тұрған топтың ортасына кіріп тоқтайды. Балалар үлкендердің арасынан допты алуға қысылып, саусақтарын сорып, шегіншектеп тұрып қалады. Сол сәтте араларынан бір бала атып шығып еш именбестен, үлкен кісілерді соға-моға допты ала жөнеледі. Ауыздары аңқиып қалған шәкірттеріне Әбу Ханифа: «Бұл балада некесіз, зинадан  Аллаһтың қаһарына ұшыраған жатырдан туған сипат бар екен» депті. Шәкірттері ұстаздың сөзіне көз жеткізбек болып, әлгі баланың соңынан қаламай ілесіп үйіне барып, тегін анықтаса ол Бағдаттағы жалғыз басты әйелдің некесіз туған баласы болып шығыпты.

Шын мәнінде некесіз туған адамда ұят болмайды. Ондай адамды АҚШ сынды елдер қатты пайдаланады. Мысалы, 1990 жылдары басталған нарықтың салдарынан Моңғолияның экономикасы қатты құлдырады. Халық ауылдан қалаға тентіреді. Осы шамада дүниеге мыңдаған некесіз бала келді. Бұл балалардың дені Ұлан-батыр қаласының треншейлерінде өмір сүрді. Сонда ер жетті. Қалада «траншей балалары» дейтін аты тегі, фамилиясы жоқ әлеументтік топ пайда болды. Осы балаларды шетелдік «қайырымдылық» ұйымдар жиып-теріп, асырап-бағуға алып кетеді. Ақыры не болды. 2007 жылы 1 шілде күні Ұлан-батыр қаласында бүлік шығып, компартияның ғимараты өртенді, көптеген адам қаза тапты. Кейін белгілі болғандай жаппай тәртіпсіздікті ұйымдастыру үшін сыртқы күштер баяғыда бағып-қағуға әкеткен «балаларды» пайдаланды. Міне, шатаның шатағы!

«Өмірде жаулар ғана болады, сені сатқан жауың анау» деп миына әбден шегелеген оларға керекті кезінде бұйрық берсе болғаны, ешкімге иненің жасуындай аяушылық білдірмек емес. Себебі ғаламдағы мың-миллион адамның ішінде оның анасы, әкесі, ағасы, бауыры, әпке-қарындасы, тіпті жамағайын туысы да жоқ. Кімді аяйды? Неден аянады?

Зәудеғалам елімізде некесіз туып қалып, жетімдер үйінен шетелге асып кеткен  біздің «бөлтіріктер» азуы алты қарыс болғанда қазақ даласына оралса, үркердей үрпиіп отырған «ескі ауылы» тісіне сыздық болмай қалама деп қорқамыз!

Ертеңгі жауының кім екенін жақсы білетін,  кәрі шораяқ Қытай елінің де некесіз туылған балаға қатысты ұстанатын қауіпсіздік саясаты бар. Мысалы, «Жетімдер үйіне» әкелінген шата баланы үш ай ішінде көзі құрымаса, бастық қолма-қол қызметінен аластатылады.  Некесіз бала көбейіп кетпеуі үшін 2009 жылдың  қаңтарында жезөкшелердің «жеңгетайы» –порнографиялық сипаттағы он мыңнан астам сайттарды жауып, соларды жүргізіп отырған 42 адамды түрмеге қамады.

Осындайда… адам баласы бір-ақ рет келер өмірге ұрпағын адал әкеліп, жақсы адам  болуға тәрбиелеудің қаншалықты бақыт екенін сезінсе ғой дейсің!

Осындайда… «Кіндігіңді кімдер сүйді… Шіркін-ай…» деп жырлап «эротика елшісі» болып жүрген біздің кейбір ақындар, «ақ шымылдық ішінде, ақ некелі жар сүйген…» бабалар талғамының сыры не де жатқанын сезбейтініне қайран қаласың!

Бір қызығы Алланың ақжолын ұстанып, шариғатты ту еткен мұсылман елдерінде шата деген жоқтың қасы. Өйткені, олар Құдайдан қорқады. Атам қазақ: «Құдайдан қорықпағаннан қорық» деп тегін айтпапты. Құдайдың құдіретін сезбей, тау мен тасқа табынған солтүстік қиырдағы сақа сынды бауырларымыз үйіне келген қонақтың астына адал жарын салып беретін күйге жетті. Ақыры не болды, ұрпақ шаталанды, ұлт жойылып тынды.

Ұларбек НҰРҒАЛЫМҰЛЫ

13 пікір. “Қышынған жатыр, ұшынған бала…” мақаласы үшін

• altai | 19 Маусым, 2010, 7:13

  Мақала жақсы екен. Ертеректе бір жерден “некесіз туған адамнның сипаттары” дегенді оқып едім, ойым да жоқ. Құрметті бауырлар сендер білетін болсаңыздар жазып жіберіңіздерші. Алла разы болсын!

• bauirjan | 20 Маусым, 2010, 18:05

  Assalaumagaleykum jazgan makalalariniz ote keremet eken ALLAH TAGALA razi bolsin

  Kizdarimiz juredi awik wawik ,Kim bolsada bireumen kuwaktasip.Denesine kiye almay jondi kiyim ,Kokireg korinip konili tasip, Osilaywa jurse eger kizdarimiz ,Ne bolmakwi kelewek urpagimiz. Abaylasan kaytedi karindastar .Kelewektin asil bir ANASI SIZ

• Ұстаз | 21 Маусым, 2010, 6:05

  Соғыс жылдары шата балалар көп туды. Осы ауыр қасіретін бейнелеген Жұмекен ақынның: «қара түнде, түндей қара шал қақты, кей жесірдің іштен ілген есігін…» деп күрсінгенін біреу білсе, біреу білмес. Марқұм талантты жазушы Оралхан Бөкейдің «Қар қызы» атты повесінде, «өлсек бір шұңқырдамыз» деп серттесіп жолға шыққан үшеудің айдаладағы Қоңқай шалдың қосында:
  – Сен шатасың!
  - Сен де шатасың!
  – Әкең 1942 жылы соғысқа кеткенде іште қалсаң, 1946 жылға дейін төрт жыл жатырда жаттың ба? – деп, дауласып бір-біріне мылтық кезенуі тегін емес екен ғой… Ақыры, «ұрлықтан туған ұрпақпыз» деп мойындаған кейіпкер Аманжан: «Қоңқай шалдың қолқасын суырып қолына берсек, үкімет бізге ақша береді» деп, үй иесіне ауыз салмақ болған жауыздық психологиясын Орағаң әдейілеп ашып көрсетіпті-ау. Тіпті, өлтірмек болған Қоңқай шалы Аманжанның өз әкесі болып шығатыны тағы бар. Шығарма түйінінде жазушы: «Соғыс көп күнә жасады, көп күнә жасырды. Бұл күнәнің қасіреті түбі бір қайта айналып соғады…» деуші еді… Бұл қаламгердің құрғақ қиялы емес екен…
  Өткен жылы «Қазақстандық ұлт» мәселесіне байланысты ұлт патриоттары Алматыда жиын ашты. Отырыстың қожыраңқы тартқан бір тұсында жасы жетпісті еркін еңсерген ақсақал мінберге шығып: «Қарақтарым, бұл шаталардың ісі. Бүгінгі атқа мінерлер арасында кешегі соғыс жылдары туғандар көп. Олар өздерінің шаталығын жасыру үшін жаңадан «ұлт» жасамақ…» демесі бар ма… Елірген жұрт елағасының сөзін елең қылмады…

• Шетина | 21 Маусым, 2010, 10:14

  Елімізде ақшаны ұрлап,шет елге кетіп жатқандар да,басшылықта жұртқа жаны ашымай отырған тойымсыздар да сол шата балалар-ау деп ойлап отырмын.Түбін тегін білмейтіндер ешкімге жаны ашымайды деген рас қой.

• сынтас | 21 Маусым, 2010, 13:25

  ұлтты тексіздікке жоюға апаратын, ұрпақты жаутаң көз немесе безбүйрек ұры-қары сотанақ етіп шығаратын бұл қағынудың қасіреті ауыр.

• Оқырман | 22 Маусым, 2010, 15:50

  “Некесіз туылғандарда ұят болмайды” депсіз, ал некелі болып туылып та ұятсыз болып жүргендердің мәселесі неге байланысты сонда?

• Марат | 23 Маусым, 2010, 18:39

  Жарайсын Ұларбек НҰРҒАЛЫМҰЛЫ жақсы жазылған екен

• Арай | 24 Маусым, 2010, 9:20

  Бала деген периште емес па? Олар некесиз туылганына кинали емес кой. Баланы сен некесиз туылгансын деп киналап, кемситкен дурыс емес деп ойлаймын.

• Арай | 24 Маусым, 2010, 9:27

  Сиздер барлыгыныздар некесиз туган балаларды кемситип, адам катарына коспасаныздар ол балалар адамдардан конили калып, барлык жер бетиндегини жек коретин болады арине. Бала деген периште емес па? Неге олай кемситесиздер, олар некесиз туылганына кинали емес кой!

• namys | 24 Маусым, 2010, 10:54

  зинаның ауыр күнә екені белгілі. Сол зинаның соңы қандай болатынын адамдар білуі керек. бала да әрине кінә жоқ. бұның бастауы, түбі – зина.

• мамыр | 24 Маусым, 2010, 11:25

  зина бәрін бүлдірген. Дұрыс айтасыз. сол бастау көзі бітелмей бер жағы тоқтау мүмкін емес. зинадан қорыққан адам мұндай күнә жасамайды. мұндай нәрсе жазылуы керек. “ауыруыңды жасырғанмен өлімің әшкере.” деген.

• Sadyk Sherimbek | 25 Маусым, 2010, 17:46

  Assalamu aleikum! Allah razy bolsyn avtorga!

• қажы мұқамбет қаракедей | 9 Шілде, 2010, 7:04

  Адам өлтіру мен зинаның шариғатта ауыр жазалатыны – өмір де ажал да бұйрықты жол арқылы жүзеге аспаса мақалада сөз болғандай кесапаты шашетектен . Қанішерлер өлім жазасына кесілері даусыз . Оларды үкімет аластауға тиіс . Кездейсоқ адамөлтіргенді құниелері қысас етем десе еркі ; жөне кешірім етсін не құн алып қойсын деп қолқа салынады . Бірақ зйна қылғаны айғаталған неменің жазасы сарсаң кесек болыпты . Дегенмен , бұл сұмдық оңайлықпен дәлелденбейді : оған төрт еркек немесе екі еркек төрт әйел әділ күә көзіммен көрдім деп куә болу керек екен . Мұнда бір үлкен мән бар . Кезкелген біреу мұндай масқараны әшкерелей берсе оның ұяты қашпай ма ? Қалаберді шаталардың не жазығы бар ? Бұларды кеселі жұқпасын деп ауруларды кейбір шендерден аулақ сақтағандай шара қолдануға тура келеді . Әрине бұлардың жеке құқықтарын қорғау керек . Әйтпегенде бөгделердің қарауында болып ертең солардың мүддесіне бола елде бүлік сала алары бек мүмкін .

ناسيوناليسم ( مليگرايي )

национализм

Национализм (Nationalism) франциялық (nation) сөзінен алынған. Осы кездегі саяси мәдениетте бұл сөздің түсінігі “ұлтшылдық” мағынасына өзгерген. Саяси терминдер мәдениетіне байланысты кітаптар мен ақпарат құралдар “национализм” деген сөзді бір ұлтқа мүше ретінде көрсетеді.

Ұлттық хабардар болу түсінігі көбісінде ұлт, тіл және әдеп-ғұрыптармен байланысты. Әлбете әр халық өзінің Отанын және оған кіретін түсініктерді жақсы көреді. Бірақ егер де бір халықтың сүйіспеншілігі мөлшерден артық болса, ұлтшылдық адамзат қоғамына зиян келтіретін, яғни басқа халықтарды қабыл етпеу сезімдеріне және соғысқұмарлыққа тірелуі мүмкін.

Национализмнің тарихи тамырын зерттеу салаларда жазушылар национализмді көне құбылыс және оның тамыры қоғамның бірінші кезеңдерінен орын алған деп санайды. Бірақ Еуропадағы жаңа национализм ХVІ ғасырдың жартысынан кейін пайда болды және оның дамуы ХVІII-XIX ғасырларда жалғасты.

XIX ғасырдың национализмі Еуропа қоғамындағы жоғары топтардың және саяси оңшылдардың идеологиясы саналады. Бұл кезде халық деген түсінік қоғамның жоғары топтарына байланысты болды. Сондай-ақ XIX ғасырдағы национализмнің келесі ерекшелігі – мәдени национализмнің пайда болуы. Бұл кезде адамдардың ұлттық сезімдерін нығайту үшін ұлттың немесе тілдің артықшылығы туралы жалған ойлар пайда болды. Тіл мен білім және тәрбиенің бір болуы, халықты бір шетелдік құдыреттің шабуылымен қорқыту, ұлттық ұран және ту секілді ұлттық рәміздерді шығару халықтың ұлттық сезімін көтеретін келесі бір әрекеттерден болды. Бұл кездегі национализм экстремистік ұлтшылдық, билікқұмарлық, бақталастық сипаттарымен белгілі және олар халықтардың бір-біріне деген ниеттерінің қаралануы және қарама-қайшылықтардың пайда болуына себеп болды.

ХХ ғасырда Еуропадағы национализм жылдамдықпен таралып, өзінің жоғары нүктесіне жетіп, әлемдік соғыстардың басталуына себеп болды. Бұл кезеңде Еуропадағы экстремистік национализм нацизмнің фашизм секілді үрейлі түрі және тотаритарлық қозғалыстардың сахнаға келуіне әкелді.

Әлбете Еуропадағы национализмнің тамыры Азия мен Африка құрлықтарындағы национализмнен айырмашылығы бар. Азия мен Африкадағы националзм халықтардың үстем құдыреттерге қарсы көтерілістері ретінде пайда болды. Осы дәлелмен ХХ ғасырдың жартысынан кейін ұлттық мүдделерді қорғайтын азаттық талап ететін қозғалыстармен бетпе-бет келдік. Олар аймақтағы үстем күштердің құзырына қарсы болып, халықтардың реакциясын көрсетті. Бірақ олар аймақтардағы халықтардың жағдайын өзгерте алмады. Таяу Шығыстардағы араб мұсылман елдердің ұлттық қозғалыстарын қарастыратын болсақ, бұл ақиқатты айқын көреміз.

Бірінші дүниежүзілік соғысынан кейін Таяу Шығыстағы араб жерлері кішкентай және үлкен мемлекеттерге бөлінді және Англия мен Францияның қоластында болды. Аймақтағы билікқұмар, үстем күштердің құзыры тәуелсіздікті талап ететін қозғалыстардың пайда болуына себеп болды. Бірақ аймақтағы үстем құдыреттердің тікелей билігі аяқталып, еуропалық әскерлер өз елдеріне қайтқан кезде аймақта әлемнің қазіргі саяси мәдениетінде қолданылатын национализмнің түрі пайда болды. Бүгінгі саяси мәдениетте оны “араб национализмі” деп айтады. Бұл құбылыс Таяу Шығыстағы мұсылман халықтарға ешбір пайда әкелген емес.

Ислам дінінде бір мемлекеттің азаматы болу ортақ сенімдерге сүйенеді және национализм, анықтап айтқанда ұлтшылдық мәселесі қарастырылмайды. Осы дәлелмен араб әлемінде Джамал Абдул Насыр барлық араб үкіметтерін Құдсты басып алушы режим және оның демеушілеріне қарсы күреске бір ұлттық басшы ретінде шақырғанда орынды мезгілге қарамастан, араб национализмі исламдық мәдениет пен құндылықтарға сүйенбегендігінен өз мақсаттарына жетпеді. Осы себептен Мысыр мен Сирияның біртұтас араб республикасы ретінде бірігуі екі ретте де нәтижеге жетпеді.
Мұсылман халықтары арасында национализм немесе ұлтшылдықтың нәтижеге жетпеуінің келесі бір дәлелі – Палестина мәселесі. Палестина өзгерістеріне жасаған шолу бұл жердегі қозғалыстың осыдан бірнеше онжылдық бұрын тек ұлттық ынталарға сүйенгенін көрсетеді. Бұл қозғалыс тек исламдық құндылықтарға ерекше назар аударғаннан бастап, оң нәтижеге жетті.

Мұсылман мемлекеттеріндегі национализмнің нәтижеге жетпегінінің келесі бір үлгісі ретінде Иранды қарастыруға болады. Иранның қазіргі тарихында ұлтшылдар күрделі әрекеттерге қол жеткізе алмады. Олар 1950 жылдардың басында Иранның мұнайын өз қолында ұстаған. Бірақ мұнайды ұлттық қорға айналдырудың исламдық ынталары болмағандығынан, олар өз мақсаттарына жете алмады. Діни мәдениетті Иран секілді мемлекеттерде тек Ислам негіздеріне сүйенген қозғалыстар ғана нәтижеге жете алады. Иранның исламдық революциясы кезінде Ислам тараптастары шах режимінің үкіметін құлатып, бұл мемлекеттегі бөгделердің құзырын тоқтатты.

Әлбете осы кезге дейін әлемнің кейбір мемлекеттері, атап айтқанда Еуропада националистік идеология бір саяси күш ретінде бұл мемлекеттердің өзгерістеріне әсер етіп отыр.

http://kazakh.irib.ir/index.php?option=com_content&task=view&id=6671&Itemid=44

1 пікір

1. қажы мұқамбет қаракедей:

   09.07.2010 - 1:16 am

   Адамзат нешебір топтарға кіреді : ұлт , ұру , жүз ,тайпа тт. Бірақ бұлардың бәрі бір ерлі – зайыптан тараған соң ақыр соңында бастары қосылуға тура келеді . Әлгі айырмашвлвқтар тек қана бір – бірімен танысуға жарайды . Адамзаттар бір – бірінің құқықтарын құрметтемесе ұрыс керестен барып қырқыса берсе бірлік берекеттен жұрдай болып құты қашатыны тарихтан белгілі . Сондықтан әзәзілдің азғырунан Аллаһ тағалының жолдауна сыиынып бейбіт тіршілікке қол жеткізу керек те әжеп – тәуір мүмкін . Мәселен Қазақстан азаматтары осындай мұддеге бола бірігіп қазақтардың үш жүзі , Ұру мен тайпалары , бас қосып басқа ұлыстармен одақтасам десе Ислам идиологиясы бұл шаруанының басын қайыруға сұранып ақ тұр . Бұл мүдденің айғағы ретінде Пайғамбар ( с.ғ.с.) басқарған мәдйне қаласына зер салып қарасақ жетеді . Ол киелі шаһарда азаматтар , нәсіл , ұлт , тайпасына қарамастан бір азаматтық та құқықтық ең алғашқы жазыбаша конституция бойынша шартасып барлық істерде атсалысқан екен . Сонымен олар аз ғана бір заман шеңберінде екі алпауыт Рим мен Иран империаларын еңсертіп , одан барып мұсылман Қазақтар анталаған Қытайға тойтарыс бергені баршаға мәлім . Ал бүгінгі Қазақ кез келген қонағына мазақ болып жүргені неден екенін аңғару онша қиын емес шығар .

Пікір жазу

هدف از بعثت

هدف از بعثت

بنا به روايت شيعي 27 رجب ( 19 تير امسال ) مصادف با مبعث حضرت رسول اكرم ( ص ) است كه مراسم آن برگزار مي شود . اين تاريخ مورد قبول اهل سنّت و جماعت نيست. دليلشان هم اين است كه بعثت با نزول اولين آيات سوره علق قرآن آغاز مي شود و طبق نص آن در ليلة القدر از ماه رمضان واقع شده است : « شهر رمضان الّذي انزل فيه القرآن » . پس نسبت دادن اين امر به ماه رمضان توجيه منطقي ندارد . افزون بر اين همه مي دانيم كه در آن هنگام پيامبر خدا معتكف بوده و اين عبادت را در ماه مبارك رمضان بجا مي آورده است . در واقع چنين ايّام و مناسكي شخص را از قيل و قال دنيا و مافيها فارغ ساخته دلش آماده الهام و وحي مي نمايد . با اداي فريضه روزه ( صوم ) كه قبل از اسلام نيز واجب بوده است تقوا حاصل شده هدايت الهي شامل حال پرهيزگاران مي گردد . آنان كه گرفتار تكاثر ثروت ، مكنت و دولت باشند با فرا رسيدن اجل در مي يابند كه همه تلاش هايشان بيهوده بوده بايد از همه دارائي ها و امكاناتشان وداع كنند و بيشتر از ترك حيات حسرت محروميت از اموال خويش را بخورند . هيچ انساني نيست كه دلش از دغدغه مرگ در امان باشد . باري مسأله اصلي معناي زندگي است تا غايت اجل . شايد براي برخي مرگ پايان مدت ها درد و افسردگي باشد ؛ چنانكه بعضي با خودكشي از درد حيات بي معناي پر حسرت راحتي مي جويند . عدّه اي هم با مشغول شدن به لهو ولعب در پي فراموشي اين مسأله بر مي آيند ومشتي با مسكرات و مواد مخدّر عقل و هوش را كور مي نمايند و گاهي زيستي نباتي را از سر مي گذرانند : كالأنعام بل هم اضلّ . امّا كسانيكه همه حواس و قواي ذهني خود را با خودداري از افراط و تفريط به كار مي گيرند نفسشان آماده ارتباط با كانون هستي شده از هدايت ربّاني برخوردار مي شوند . ازجمله اين اشخاص انبياء و اوليائند كه دسته اول به مقام رسالت نيزنائل گشته بار ثقيل ابلاغ هدا از عندالله تا قلب عبادالله را برعهده ميگيرند . البتّه براي خدا چيزي بشمار نمي رود كه كل مخلوقات را بلا واسطه مؤمن سازد . اما حكمت بالغه آفريدگار اين بوده كه امر رسالت را بندگان برگزيده او كه ياراي انجام آن را دارند فرجام دهند . مي بينيم پيامبران اولوالعزم از اراده اي معجزآسا برخوردار بوده وتمام مصايب رسالت را با شكيبائي بي مانند بر خود هموار ساخته از توفيق الهي بهره مند شده اند . با نگاهي به قرآن مجيد ، به مثابه بزرگترين معجزه خاتم الأنبياء ، كه حفظ آن از سوي خداي تبارك وتعالي تأمين شده است و سنت نبوي كه پياده كردن برنامه هدايت مي باشد ،هدف بعثت همانا اتمام مكارم اخلاقي ، يعني اهتمام به انجام عمل صالح با طيب خاطر - بدون ترس از عوامل خارجي -  بوده است . از اين روي ملاحظه مي شود كه مدينه النّبي با دعوت انصار يثربي ومشاركت مهاجرين مكي با رهبري حضرت محمّد مصطفی ( ص ) طبق اولين اساسنامه مكتوب دنيا كه به امضاي كليه شهروندان اهل كتاب كه شامل حقوق و تكاليف دولت وامت بود نهادينه شده است . در اين مدينه همه اقوام ، قبايل ، طوايف  ، ملل و شعوب يك امّت واحده داده بودند كه استمرار آن مستلزم دست برداشتن از حقوق بشري تلقی نمي شد مگر اينكه گروهي در صدد برهم زدن نظام مورد وثاق به خاطر اميال جاهلانه خود يا توطئه دشمنان برآيند . آحاد امّت حق اظهار نظر داشته و بنا بر وسع خويش در اقدامات لازم مشاركت ورزيده از غنائم و ساير مزايا برخوردار مي گرديد . لذا تعجبي ندارد كه يك مسيحي بيداردل خود را در نامه اي به هفته نامه Crescent international ارگان نهضت اسلامي ( چاپ كانادا ) خود را عضوي از اعضاي امّت محمّد ( ص ) مي شناساند . به اين نشريه ديگر دسترسي نيست ولي بهرحال حرف حساب جواب ندارد . مي ماند اينكه ماي مسلمان چه معرفتي از بعثت نگين رسالت و اين رحمة للعالمين داريم . آيا فرداي قيامت روي ديدار جمال مصطفوي را داريم و مي توانيم توقع شفاعتش را داشته باشيم كه هيچ غمي جز درد امتش  نخواهد داشت ؟

پيشاني فراخش چون نقره اي است قلمكار ( آباي )

پيشاني فراخش چون نقره اي است قلمكار ،

سيه چشمش يكنواخت مي فشاند خوش انوار .

ابرويش را كشيده گر چه سياه و باريك ،

تشبيه كنم همانا به ماه نو پديدار .

آن بيني قلمي كز پيشاني راست آيد ،

بند آورد زبان را با روي خود گلعذار .

چون گشايد دهان را ، دندانهاي سفيدش

كانگار با دست چيده اند دل را كند بيقرا ر.

صحبت كند مؤدب با سخني پرمعنا ،

خنده كند چنانكه بلبل خواند در گلزار .

گردن گرد گردش بنرمي حرير است ،

گلوگاه لطيفش ز آفتاب نديده آزار .

كتفين او هموار و شانه هايش راست بود ،

دو سيب دارد بر سينه كه نگردد نگونسار .

نه درازست او خيلي نه ميباشد كوته قد ،

كمرگاه باريكش تاب مي خورد پس بيدوار .

ساعد وي تو گوئي همچو پوست نوزاد است ،

انگشتان بي آژنگ سفيد است و هنر بار .

گيسوان سياهش بلند و ابريشمي است ،

موج مي زند چون حرير ديده شود ز آن تار .

 

ادامه نوشته

قازاق وَلتشلدارنكٌ باسی نه گه بئرئكپه يدی ؟

Қазақ ұлтшылдарының басы неге бірікпейді?

Демократияшыл жұртшылықтың Бірінші Мамырға арналған республикалық жиыны. Алматы, 1 мамыр 2010 жыл.

02.07.2010

Серік МҰРАТХАН

Қазақстанда қазақ ұлттық күштері бар ма? Бар болса, неге бастары бірігіп, билік басына келетін, болмаса билікке ықпал ететін күшке айналмайды?

Осы сауал бәріміздің ойымызда жүр. Біздің ойымызша, мұның бірнеше себебі бар.

1. Бұл ұлтшылдарымыздың көбі – арман бар да дәрмен жоқ кедейлер. Олар ұлт мүддесі жолында үлкен жұмыстар істеуге, ұйысуға қаржылық жақтан дәрмені жетпейді. Кедей ұлтшыл кез-келген уақытта азғана олжаға бола өз мақсатын билікке сатып жібереді.

2. Ұлтшылдардың арасында «актерлер» бар. Олар «тапсырыс» алып, ұлттық ұйымдар ұйыса бастағанда бөлшектеуге, іштен ыдыратуға жұмыс істейді!

3. Көптеген ұраншыл, «ұлтшылмыз» деген азаматтардың жүрегі түзу болғанымен, саяси білімі төмендеу. Нақтылы саяси шешім қабылдауға, қимыл жасауға қабілет-қарымдары жетпей қалады!

4. Қазақ мемлекеттінде ұлттық буржуазия қалыптаспаған. Ірі ұлттық буржуазияның мүддесі болмаған соң ұлттық құндылықтарды қажет ететін қара халықтың мұңын билік көзге ілмейді. Себебі қазақ мемлекетінде тек космополиттік ірі қаржылық топтар саяси ойында басты роль атқарғандықтан олар бейшара топқа пысқырып та қарамайды әрі ұлтшыл күштердің өріс алуына әртүрлі тәсілдермен барынша тосқындық жасайды.

5. Ұят болса да айту керек – ұлтшыл күштердің арасында «жұлдыз» ауруы бар. Белгілі бір ұлттық ұйымның жетекшісі сол ұйымды жеке меншігі санайды. Дара билеушілікті сынап жүріп тағы өздері дара билегісі келеді.

«Мін табуға ғана бар екен» деп мені сөкпесін, енді осыны былай етсек деген өз ойымды да айта кетейін.

Біріншіден, ұлтшылдар ұлттық құндылыққа жақын қазақ кәсіпкерлерімен ынтымақтасып, басшылық орынға тартып, ұйымдастыру жағында жаңа жол іздеп, қаржылық қайнар көз табуы қажет.

Екіншіден, атаққұмарлықтан, дара билеуден бас тартып, пікір тыңдай білу керек.

Үшіншіден, қазақ тілді ақпарат құралдарында ғана емес, орыс тілінде де мәселе көтеріліп, біздің неге бірікпей жатқанымыздың себебін талдап, бірігудің, нақтылы жұмыс жасайтын кез келгенін талмай айту керек.

Төртіншіден, ұлтты біріктіруге себеп болатын оқиғаларды орынды пайдаланып, қарапайым нәрседен де ұлт рухын көтеретін технология ойлап табу керек. Мәселен, «Хан Кененің басын қашан қайтарамыз?» деп дабылдату керек, немесе «Алаш көсемдерін ел болып дүркіретіп тұрып еске алайық» дейік.

Бесіншіден, қиын болса да, сыртқы «жаудың» бейнесін жасап, сол арқылы ішкі іріткіні ұмыттыру керек. Ол «жау» Қытай бола ма, Америка бола ма, Ресей бола ма – онда тұрған ештеңе жоқ! Бұл – бейресми «жау». Сол арқылы елді ұйытып, «қазақтың жауы – қазақ» деген ұғымды жойып, «қазақтың досы – қазақ» дегенді санаға сіңіру керек!

Ал сіз не дейсіз?!

[e-mail]

• Басып шығару
• Досыңа жібер
• Бөлісу
  x

  • Digg
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Mister Wong
  • MySpace
  • Reddit
  • Twitter
  • Technorati
  • Yahoo Bookmarks

  Бөлісу туралы

Пікірлерді іріктеуБасынан бастапСоңынан бастап

Пікір қосыңыз (35)

    Келесі 

Пікір жарияланған бет 12, жиыны 2

Кімнен: Аты-жөні көрсетілмеген

06.07.2010 01:14

Сіздің бұған қосарыңыз

Бiздiн басымызды костырмай отырган ел басы гой.Жанына космополиттердi жинап алып, арамызга от салып, бöлiп,акыргы айтканы "трайбализм мен понт",казакты кöтермей, келгендердiн ассамблеясын курып басымызга отыргызып койды гой. Бiздiн болашагымыз келесi Президенттiн колында, егерде ана Путин сиякты ултшыл ер адам келгенде,бiздiн де еnsемiz кöтерiлiп калар едi.

---

Кімнен: қажы мұқамбет қаракедей Қайдан: иран.горган

04.07.2010 01:23

Сіздің бұған қосарыңыз

Қазақтың ұлтшылдарының басы неге бірікппейді дегенше Қазақ деген ұлт бар ма деп сұрау керек шығар . Кешеге шейін көшкенін жел , қонғанын сай білген , отырықшы не қалалы бола алмаған ел ұлттық құра алмасы анық . Баяғыда енді - енді қалалы бола жатқан елдің шаһарларын Шыңғысхан талқандап ұрпағы билеп олардың қырқысу салдарынан паршаланып қалмақтың шұбырындысынан орыстың ашаршылығынан жойла жаздап , қалалы жерлері басқыншылардың қалдықтар болып зиялылары сол режимнің түлектері болған соң одан әзір -әзір ұлтшыл шығады деу әбес қиял болар . ресей империасының жер аударылған саяси күрескерлері ұлтшылдық рухын қазақ зияларына үшкірмек болып еді . Олардан әлгі албасты шығып қандай әлек салғаны анау . Алайда ұлт болуды өзіне жақындау ұлттардан үйрену керек . Демек , өзін танып , ағайыннан азар көрсе де безер болмай солармен бірге көргенді базарлау керек .

Пікір алмасу

---

Кімнен: Қуат Қайдан: Түркістан

05.07.2010 17:20

Сіздің бұған қосарыңыз

Айдаладағы Иранда отырып алып оттай бермегеніңіз дұрыс болар еді. Қазақ ұлты бар, болған, болып жатыр.

---

ادامه نوشته

سخن يازدهم آباي

سخن يازدهم

امرار معاش اين مردم با چيست ؟ دو چيز . اول ، دزدي . دزد در پي يافتن مال با دزدي است . صاحب مال پس از افزايش يافتن باز هم مي خواهد ثروتمند شود . رؤسا با وعده استيفاي حق از شاكي خورده با وعده نجات از سارق مي خورند . مردم عادي در صددند با ادعاي سرقت مال بستانند و با فروش اسب خود به دزد « فايده » ببرند يا مالخري كنند . دوم ، مفسدين با تلقين فتنه هائي كه فكر كسي به آنها نمي رسد ، مشغولند تا مرفهين را تحريك نمايند كه اگر چنين كني عظمت مي يابي و اگر چنان كني تكاثر مي يابي . اگر چنين كني انتقام مي گيري و اگر چنان كني مقتدر ناميده مي شوي . با ادعاي اينكه هر كس از راه بدر رود من مورد احتياجش خواهم بود ، پشت گرمي داده مي خواهد خود او را طعمه سازد .

زعما از اين يكي مي خورند كه به به ، اين كاملاً عاقلانه است ، من چنين حمايتت مي كنم ، و از آن يكي مي خورند كه من چنان حمايتت مي كنم . تودة مردم با اين قول كه من چندان خانوار دارم ، بروم آنقدر حرف تو را بزنم و از حق تو طرفداري كنم ، با اين گفته كه من هر كه بيشتر دهد همحزب او خواهم بود ، نزد خدا گناهكار شده ، يك نفس خودشان را ، آباديشان را ، زن بچه شان را در معرض معامله گذاشته اند .

اگر اين دزد و مفسد نابود مي شد ، مردم هم به فكر مي افتادند و كار هم انجام مي دادند . ثروتمند مالش را نگهداري كرده ، فقير آنچه را كه نداشت جستجو مي كرد و مثل بقيه قوم اراده نموده اقدام به طلب مي نمود . ديگر همه مردم در اين دو امر پر فتنه شريكند ، پس چه كسي آن را اصلاح مي كند ؟ آيا سوگند ، وفا ، پيمان و حيا يكسره از ميان رفته اند ؟ نهي دزد آسان است ، اما چه كسي ثروتمندان را كه به حرف مفسدين منحرف مي شوند نهي مي كند ؟

 

پلوراليزم ديني

پلورالیزم دینی (1)
1389-03-29	: تاريخ مقاله	ملا عبدالله احمدیان	: نويسنده
	51 :بازديد

 

پلورالیزم دینی (1)

«پلورالیزم»درلغت به معنی کثرت گرایی وکثرت پذیری است و «پلورالیزم دینی» در اصطلاح اهل بحث به معنی پذیرفتن تمام ادیان وحیانی (اعمّ از اسلام ،یهودیت ومسیحیت) وتمام ادیان غیر وحیانی (امثال بوداییت وهندوئیزم وغیره است).

پذیرفتن ادیان وحیانی به چند معنی قابل تصور است:

اول: به این معنی که هر دینی در زمان نزولش، تا نسخ آن بوسیله دین بعدی،کاملاً حق شمرده می شود، وچنین نیست که حق به این معنی تنها در انحصار دینی از ادیان باشد.

دوم: اینکه هر دینی هر چند با نزول دین بعدی نسخ شده باشد، باز اصول اساسی آن دین یعنی توحید ومعاد ونبوت نسخ نشده، بلکه کاملاً تأیید شده اند، پس در تمام ادیان وحیانی در هر زمانی (ازجمله در زمان ما) سهم زیادی از حق وجود دارد، وچنین نیست که حق به این معنی تنها در انحصار دینی از ادیان باشد.

سوم: به این معنی که هر فرد وگروه وجمعیتی که دارای دینی از ادیان هستند، حق اعتقاد داشتن به آن دین را دارند وکسی حق ندارد از راه زور واعمال قدرت آنها را از اعتقاد به آن دین یا انجام دادن مراسم آن دین منع نماید وحق به این معنی هم در انحصار دینی از ادیان نیست و کسی نمی تواند (و حتی امکان هم ندارد) که فردی را یا دسته و گروهی را به داشتن اعتقاداتی مجبور نماید، همانگونه قرآن کریم صریحاً اکراه در دین را تحریم و حتی غیر ممکن نشان داده و فرموده: «لا اکراه فی الدین » (بقره/256)  وحضرت عمر فاروق رضی الله عنه در نامه هایی که به فرماندهان سپاه اسلام در مناطق زردشتی نوشته است بر این امر تأکید کرده است که که «لا تخربوا بیوت نارهم» آتشکده های آنان را تخریب نکنید، و آنان را در انجام دادن مراسم دینیشان آزاد بگذارید، تا هرگاه خواستند به میل خود دین اسلام را بپذیرند. به همین جهت بعد از تسلط کامل اعراب بر ایران، پیشوایان آیین زردشتی همچون سابق برای ترویج آیین خویش آزادانه فعالیت می کردند وشعله های فروزان تعداد زیادی از آتشکده ها همچون سابق سر به فلک می کشید . زیرا جنگهای اسلام از نوع جنگ های رهایی بخش و آزاد کردن ملتها از یوغ اکراه واجبار اکاسره و اقاصره ومختار نمودن آنان در انتخاب هر دینی که خود مایل باشند، صورت گرفته است. (1)  

چهارم: به این معنی که در زمان حاضر افراد، گروه ها و جوامع پیروان ادیان دیگر وحیانی که نسبت به دین اسلام «جاهل قاصرند نه عالم مقصر » ودین اسلام اساساً به آنان تبلیغ نشده ویا به گونه ای به آنان تبلیغ نشده که موجب بر انگیختن تفکر آنان گردد ، در این صورت آنان جوامع از پیروان هر دینی باشند اهل نجاتند طبق آیه « وما کنا معذّبین حتی نبعث رسولاً» ( اسراء/15) وآیه « لئلا یکون للناس علی الله حجه بعد الرسل » (نساء/165) نجات در انحصار تنها دینی از ادیان نیست. اما پیروان ادیان وحیانی ای که دین اسلام به صورتی به آنها تبلیغ شده که موجب بر انگیختن تفکر آنان گردیده ، اما آنها به علت بی اعتنایی یا عناد ولجاجت به تفکر درباره دین اسلام نپرداخته اند وخلاصه اینکه « عالم مقصر بوده اند نه جاهل قاصر » به هیج وجه اهل نجات نیستند. (2)

پلورالیزم دینی به معنی اول و دوم و سوم مورد قبول تمامی علمای اسلام است، به معنی چهارم نیز مورد اتفاق اکثر علمای اسلامی است؛ اگر جاهل قاصر بعد از اسلام را شبیه فطرت قبل از اسلام به حساب آوریم که جمهور اهل سنت اهل فطرت را اهل نجات می داند.(3)، ویا انکه جاهل قاصر بعد از اسلام را بر خلاف اهل فطرت بکلّی معذور بدانیم در این صورت پلورالیزم دینی به معنی چهارم هم مورد اتفاق تمام علما اسلام خواهد بود.

پنجم: معنی دیگر پلورالیزم دینی این می تواند باشد که در عصر حاضر تمام ادیان وحیانی، اعم از اسلام و یهودیت و مسیحیت وغیره همچون یک و به اندازه یک حق هستند و یکایک اعتقادات هر یک از آن ادیان مانند عقاید بقیه آنها بدون تفاوت، حق هستند و چنین نیست که امروز تنها یک دین حق وجود داشته باشد وبقیه ادیان به استثنای مطالب مشترک آنها با آن دین حق، عموم عقاید واحام آنها باطل باشد .

پلورالیزم دینی به این معنی (پنجم) به هیج وجه با قطعیت و یقینی بودن عقاید اسلامی سازگار نیست وقطعاً مورد تأیید کسانی نخواهد بود که متون دینی آگاهی کافی دارند وتنها یک تفکر خارجی است که به تازگی در محافل بحث مطرح شده است و برخی از صاحبان قلم بی توجه به صراحت های متون دینی در تأیید این نظریه چیزهایی گفته و نوشته اند ، در مقابل این افراد جمعی دیگر از صاحبان قلم که در متون دینی تخصص دارند و در رد این تفکر مقاله ها وکتابهایی نوشته اند.

نگارنده نیز که زمانی را در تعلیم وتعلم متون دینی به سر برده وبارها افکار فلسفی فیلسوفانی چون فرانسیس بیکن، رنه دکارت، مالبرانش ، اسپینوزا ، لایب نیتس ، جان لاک ، ولتر وکانت را با یکدیگر وبا افکار فلسفی افلاطون وسقراط و ارسطو، وبا افکار فلسفی ابن سینا وابن رشد مقایسه کرده ام ، مناسب ندیدم که بدون اظهار نظر از کنار محفل بحث « پلورالیزم دینی به معنی پنجم» بگذرم ولازم دیدم به شرح زیر نظر خود را در این مورد ابراز نمایم.   

 

 طراح پلورالیزم دینی واساس نظریه اش

پلورالیزم دینی به معنی پنجم طرحی است که چندین سال قبل یک کشیش انگلیسی ساکن امریکا به نام «جان هیک» آن را پیشنهاد نموده است. جان هیک این نظریه را از تئوری «کانت» در باب ارزش معلومات گرفته است. آنجا که کانت گفته است:« چنین نیست که اشیاء اصل های قابل ادراک باشند و ذهن ادراک خود را تابع حقیقت آنها کند، بلکه ذهن ما اشیاء را با ادراک خود منطبق می کند.(4) (یعنی ذهن ما هرگونه شیء را هرگونه ادراک کرد آن شیء را مطابق با آن ادراک می داند، خواه آن ادراک با حقیقت آن شیء مطابق باشد یا نباشد) و کاری نداریم به اینکه ادراک با حقیقت اشیاء مطابق هست یا نیست، چون آن را نمی توانیم بدانیم، وآنچه می دانیم این است که ما اشیاء را آنچنان در می یابیم که ادراک ذهن ما اقتضا دارد(مثلاًکره خورشید، افراد با چشم غیر مسلّح آن را یک قرص طلایی می یابند که در یک دست قرار می گیرد و افراد در رصد خانه ها و با چشم مسلّح آن را کره ای می یابند که سیصد وسی وسه هزار وچهار صد برابر کره زمین است؛در هر دو صورت آنچه را که افراد دریافته اند چیزی بوده که ادراک ذهن آنها اقتضا کرده است وحقیقت کره خورشید هنوز معلوم نیست وما نمی توانیم آنرا بدانیم).

جان هیک آن تئوری را بر دین هم تطبیق داده و گفته است: «چنین نیست که دین یک اصل و حقیقت قابل درک باشد و گروه ها ادراک خود را تابع آن اصل و حقیقت نمایند، وهر ادراکی مطابق حقیقت آن باشد حق شمرده شود و آنچه مطابق نباشد باطل به حساب آید، و در نتیجه دین حق فقط یک دین باشد و بقیه ادیان باطل باشند. بلکه چنین است که ذهن انسانها دین را بر ادراک خویش منطبق می کنند، و هر دسته و هر گروهی و هر چه از دین دریافته اند چیزی است که ذهن آنها آن را اقتضا داشته است و کاری ندارد به اینکه آن چیز مطابق حقیقت دین است یا نیست چون آن را نمی توانند بدانند، بنابر این ادیان عموماً در یک سطح قرار دارند وعموماً از منطبق قرار دادن دین بر ادراک گروه ها تحقق یافته و عموماً همچون یک حق به شمار می آیند. پس پلورالیزم دینی و کثرت گرایی و کثرت پذیری در زمینه حق بودن جمیع ادیان امری است کاملاً صحیح و به هبچ وجه حق بودن در انحصار دینی از ادیان نیست .»

ادامه دارد....

پاورقی ها:

 

1.      در این زمینه به معجم البلدان، ج1، ص: ؛ 129 فتوح البلدان، ص: 221 و تاریخ ایران باستانی، ج2، ص: 99 مراجعه فرمایید.

2.      تفسیر المنار، ج1، ص: 339 در تفسیر آیة 62 سورة بقره تفصیل مذکور را از فیصل التفرقه تألیف امام محمد غزالی نقل کرده است.

3.      تفسیر المنار، ج1، ص: 337 .

4.      سیر حکمت در اروپا- فلسفه کانت- ص: 226 و اصول فلسفه و روش رئالیسم، ص: 125، پاورقی مرتضی مطهری به نقل از مرحوم فروغی در سیر حکمت در اروپا .

 

---

استفاده از مطالب تابش باذکر منبع بلامانع است

نظرها:

اورسالم نزد يهود به "يروشالايم" (יְרוּשָׁלַיִם)‎ و فراعنه به "اوشامام" و يونان و روم به "هيروسوليما" و نزد غرب به "جروسالم"(Jerusalem) * (Holy land) شهرت يافت. مسلمين و اعراب آن را بيت المقدس (شهر قدس) ناميدند كه همان ترجمه‌ي اورسالم (مدينة السلام) است. اين شهر در طول تاريخ نام‌هاي ديگري چون ارين ئيل، ايليا، بيت هميقداش‏، ايليا‌كاپيتولينا را نيز به خود ديده است كه در حال حاضر استعمال نمي‌شود. خلاصه ای از وبلاک mrmahdi.blogfa.com یا سایت www.salamtwo.com با تشکر : م- مهدی

حاجی محمّد شادكام	2010-06-30
پلوراليزم ديني
با در نظر گرفتن چند اصطلاح عربي قوم ، طايفه ، قبيله ، شعب ، ملت و امّت متوجه مي شويم كه دين معياري براي برفراري يكي از انواع گروه هاي انساني است . قوم براي دست يافتن به هدفي خاص بپا ميخيزد . طايفه برگرد منافع ويژه ميگردد . قبيله به چيزي مخصوص روي مي آورد . شعب خود را از ديگران جدا مي نمايد . ملت نيز مذهبي جداگانه اختيار ميكند . امّا امت بايد شامل چندين ملت باشد كه با وجود تمايز هاي قومي ، طايفه اي ، قبيلگي ، شعوبي و ملي به سوي آرماني عاليتر حركت نمايند . اينجاست كه پلوراليزم ديني به كار مي آيد . بدون چنين سعه صدري حتّي مدعپان يك آئين نيز همديگر را تحمل نتوانند كرد . امت محمدي در برگيرنده ملل گوناگون بود كه در عين مسالمت همزيستي داشتند . اينك چه ؟

حكمت (19 ) خواجه احمد يسوي

حکمت ( 19 )

 

وادریغا ندانم چه بکنم در غربت ،

در دیار بیگانه بمانده ام در غربت ،

نیّت کرده خراسان هم شام و هم عراق را ،

باری قدر غریبی بدانستم با شدّت .

هر چه آید بر سرها باید بدید از یزدان ،

جدا کردند یوسف را از دیارش در کنعان ،

از زادگاه خجسته ام همانا آن ترکستان ،

باری جگر بسوخته بیامدم پر حسرت .

غریب شدند احراری همانند مصطفی ،

سی و سه هزار صحابه به همچنین اولیاء ،

ابوبکر و عمر نیز ،هم عثمان و مرتضی ،

باری اینک بگویم رسید به آنها غربت .

غربت آمد چون فرا پخته کند بس خام را ،

دانا کند ، شگفتا ، هم خاص کند بس عام را ،

خرقه پوشد از کهنه اگر یابد طعام را ،

باری اینک آمدم به ترکستان ز این علّت .

گر بماند در غربت صد سال باشد باز مهمان ،

تخت و بخت و بستانها باشد ورا چون زندان ،

اندر غربت بگردید سطلان محمود از عبدان ،

ای اولیا بسوختم اینک باری در شربت .

بابا ارسلان جسته یافت اندر حال غریبی ،

با پرده اش بپوشید از من بدید چو عیبی ،

گفته دیدم ، بسی شکر ، براثرم زد بوسی ،

از دیدن چنین سرّ بمانده ام در حیرت .

مرا باشد آرزو ولایت واخوّت ،

هم روضه جدّ من ، همانا آن پاک تربت ،

روح جدّم بیانداخت مرا چنین به غربت ،

هیچ ندانم باری من چه کرده ام به غفلت .

بنده خدا ، خواجه احمد ، یاد حقّ است کلامش ،

پندش ماند یادگار به نشنینده دوستانش ،

غریب شده بیامد دوباره او دیارش ،

در ترکستان بماندم اینک به شکل تربت .

نقش استبداد در مسؤوليت گريزي مسلمانان

نقش استبداد در مسئولیت‌گریزی مسلمانان
در تاریخ سه شنبه، ۰۸ تیر ۱۳۸۹ - ۱۲:۵۹:۲۸ توسط Admin

نویسنده‌: محمد جعفرى

حمله‌ی صهیونیست‌ها به کاروان آزادی و تداوم محاصره‌ی غزه به‌ وسیله‌ی رژیم غاصب اسرائیل؛ نیروهای اسلامی مسلمانان را در آزمایش بزرگی قرار داد. در حالی که سالهاست برادران ایمانی آنها در غزه در محاصره‌ی اسرائیلی‌ها می‌باشند این سؤال مطرح شد که آیا این‌بار اقدامی مؤثر برای نجات فلسطینی‌ها صورت خواهد گرفت یا این بار نیز مثل دفعات قبل مسلمانان منفعلانه منتظر اقدامات جهانی خواهند ماند تا در ته صف و ناامیدانه تنها دنباله‌رو یا در حد تأئیدکننده‌ی اقدامات مؤثر جهانی برای شکستن حصر غزه باشند؟ دولت‌ها و ملت‌های مسلمان در آزمایشهای قبلی نیز نتوانستند در مقابل تجاوزهای غیر انسانی به برخی از مسلمانان اقدامی حتی در چارچوب صلح طلبی و آزادیخواهی در حد سایر صلح‌طلبان دنیا انجام دهند.


در حمله‌ی آمریکا به افغانستان و عراق و حمله اسرائیل به لبنان و فلسطین و سایر جنایات بزرگ و کوچک علیه برخی از سرزمینهای اسلامی‌، عموم مسلمانان جهان نقش مؤثر و بازدارنده‌ای نداشتند. اما در حمله آمریکا به عراق بزرگترین زنجیره جهانی ضد جنگ از سوی صلح طلبان اروپائی و آمریکائی شکل گرفت و مسلمانان ساکن در غرب در سایه ی این اعتراض‌های خودجوش و مردمی توانستند اقدامات مؤثری را در کمک رسانی و افشاگری علیه جنایات نیروی نظامی غرب علیه مسلمانان صورت دهند. شاید از این زاویه ترکیه یک استثنا باشد. دولت اسلامگرای «رجب طیب اردوغان» که از قلب حکومت سکولار بیرون آمده، زیر فشار نظامیان سکولار ترکیه و با اتکاء به آراء عمومی و فضای نیمه‌دموکراتیک ترکیه توانست مواضع مستقل و همسو با افکار عمومی ترکیه در محکومیت جنایات اسرائیلی‌ها بگیرد. حال اینکه سران اعراب که مدعی حمایت عربی از مردم فلسطین هستند یا موضوع منفعلانه و سکوت را اختیار کرده‌اند و مثل دولت مصر با اسرائیل در تداوم محاصره غزه همکاری نموده‌اند یا اعتراض آنها در جایگاهی نبوده که افکار عمومی جهان و یا اراده دیگر دولت‌ها را برای محکومیت اسرائیل و نجات مردم فلسطین تحریک کند. پرسش اصلی اینست که چرا اعتراض نخست وزیر ترکیه می‌تواند به عنوان یک موضوع مهم در محکومیت جنایات صهیونیست‌ها در عرصه بین الملل علیه مردم غزه تلقی شود، اما اعتراض سران دیگر کشورهای اسلامی و عربی از چنین تأثیری برخوردار نیست؟
سران دولت‌ها و مردم دنیا می‌دانند که رجب طیب اردوغان رهبر منتخب ملت خود است و در فضای دموکراتیک و تنها با اتکاء به آراء مردم به قدرت رسیده است. او با کودتا یا زور نظامی حکومت خود را تشکیل نداده است، لذا اعتراض و دیدگاه او، اعتراض و دیدگاه اکثریت مردم ترکیه است. اما در سایر کشورهای اسلامی چنین است. در اکثر کشورهای اسلامی سران حکومت ادای همراهی ملت را با خود در می‌آورند ولی به ملت خود اجازه سخن گفتن نمی‌دهند و خود را سخنگوی ملت می‌دانند. مردم دنیا و سران دولت‌های جهان این واقعیت را می‌بینند، لذا حتی به اعتراض بر حق مسئولان حکومتی کشورهای اسلامی توجه نمی‌کنند وآن را بدون پشتوانه حقیقی مردم می‌دانند. مسأله بعد تفاوت میان مردم ترکیه در اعتراض‌های فعال، خودجوش و مردمی در محکومیت جنایات اسرائیلی‌ها علیه غزه و راه اندازی کاروان آزادی برای شکستن محاصره غزه است. اما این اتفاق در دیگر کشورهای اسلامی به ندرت اتفاق می‌افتد.
زیرا نظام استبدادی در این کشورها مردم را مسئولیت‌گریز بار می‌آورد. در نظام استبدادی دولت به جای مردم فکر می‌کند، به جای مردم حرف می‌زند، به جای مردم و افکار عمومی قضاوت می‌کند و به جای مردم شعار می‌دهد و موضع می‌گیرد. اوج مشارکت مردم همراهی با مواضع دولت و تأیید آنست. طبیعی است که در این شرایط مردم منفعل، مأیوس و مسئولیت‌گریز هستند، زیرا حق هیچ اعتراض مستقلی را حتی اگر همسو با سیاست، دولت و حکومتشان باشد را ندارد. در این جوامع نگاه دولت و حکومت به مردم به عنوان افرادی است که فقط در حدود بسیار خاص و در حد تأیید نظرات حکومت حق مشارکت دارند. لذا اگر دولت مایل باشد مشارکت وحضور مردمی صورت می‌گیرد، ولی اگر دولت مایل نباشد مشارکت و حضوری در کار نخواهد بود. حاکمیت استبداد در سرزمین‌های اسلامی‌، ملت‌های مسلمان را در این کشورها مسئولیت‌گریز و بی تفاوت نموده است.آنها در بسیاری از مواقع نسبت به بدیهی ترین حقوق خود و برادران دینی خود بی تفاوتند و در هر واقعه‌ای منتظر عمل یا دستور دولت هستند. حال اینکه در ترکیه و حتی کشورهای غربی وضع برای مسلمانان به گونه‌ای دیگر است. در این کشورها مردم با حس مسئولیت پذیری بالا با وقایع برخورد می‌کنند و در ارائه خدمات انسانی منتظر دولت یا حکومت نمی‌مانند. به همین دلیل تفاوت رفتار مسلمانان در جوامع استبدادی یا دموکراتیک بسیار زیاد و عمیق است.



تصاویر اضافی خبر:

منبع خبر:
فرستنده خبر: Admin
19 بار مطالعه شده است
آرشیو: سیاسی

نقش استبداد در مسئولیت‌گریزی مسلمانان | ورود/ایجاد حساب کاربری | 1 نظر ارسال شده است

آستانه -1 0 1 2 3 4 5 _COM_DISPLAY بدون نظر متداخل سطحی رشته _COM_ORDER اول قدیمی تر ها اول جدیدترین اول امتیازات بالاتر

  

ما در قبال نظرات پاسخگو نیستیم.

Re: نقش استبداد در مسئولیت‌گریزی مسلمانان (امتیاز: 0)
توسط بی نام در تاریخ چهارشنبه، ۰۹ تیر ۱۳۸۹

این است پیام از خدا
خیزید مردم خود بپا !
لیک دولت خودکامه
مردم خواهد بیکاره
خود را خواند چون پدر
ملّت ماند در صغر
از حق ماند چون عاری
کارش شود بی عاری
دولت که گفت از خدام
طاعت خواهد خود مدام
خدای دهد بس نعمت
تا خلق نماید همّت
دیوان که شد اژدها
خلقان فتد از نوا

چطور امام علي توانست كل دنيا را هدايت كند ؟

چطور امام‌علی توانست کل دنیا را هدایت کند

اندیشه  - گفتاری منتشر نشده از آیت‌الله عبدالله جوادی‌آملی

علی بن أبیطالب (علیه أفضل صلوات المصلّین) طبق بیان نورانی خاتم انبیاء (علیه و علی آله آلاف التحیّه والثناء) از «جوامع الکلم» برخوردار بود. زیرا پیامبر درباره حضرت علی (ع) فرمود: اُؤتیتَ جَوامِعَ الکَلِمْ وَ أنتَ یا عَلیُّ قَد اُعطیتَ جَوامِعَ الکَلِمْ (1). خدای سبحان به من کلمات جامعه عطاء کرد، به توی علی بن أبیطالب هم کلمات جامعه مرحمت کرد.

کلمات جامعه آن معارف برین و برترینی است که وظائف فرد و جامعه را از یک سو؛ وظائف دنیا و آخرت را از سوی دیگر؛ وظائف دولت و ملّت را از سوی سوّم؛ روابط محلّی، منطقه ای و بین المللی را از سوی چهارم؛ بالأخره وظائف مُلک و ملکوت را از سوی پنجم در نظر گرفته و تبیین کرده است. یک انسان تک بعدی فقط دنیا را می بیند، یا وظائف فردی را؛ و اگر گاهی از جمع سخن می گوید، جمع اعتباری و جمع دنیائی در حوزه اندیشه اوست. یک انسانی که مرگ را پوسیدن می داند و نه از پوست بر آمدن، او هرگز به فکر برنامه های میان مدت، یعنی برزخ نیست چه رسد به برنامه های دراز مدت، یعنی اَبد.

کسی که از جوامع الکلم برخوردار است، مثل علی بن أبیطالب (ع)؛ هم برنامه کوتاه مدت را در نظر دارد، یعنی وظائف دنیا؛ و هم برنامه های میان مدت را از نظر دور ندارد، یعنی جریان برزخ؛ و هم برنامه دراز مدت را در نظر دارد، یعنی اَبدیت انسان. چنین آدمی که از کلمه جامعه الهی برخوردار است، ما را به همه این شئون یاد شده ارشاد می کند.

و مهمترین دستورات وجود مبارک امیر مؤمنان(ع) آن است که ما این راه را با ره توشه الهی تأمین کنیم. یعنی اگر در دنیا زندگی می کنیم، دنیا را به دستور دنیا آفرین ببینیم و اداره کنیم. خود امیر مؤمنان فرمود: خدایا ! تو می دانی که من حکومت را برای کشور گشائی و کشور داری نخواسته ام و به سراغ آن نرفته ام؛ فقط برای اینکه مردم را به عقل و عدل دعوت کنم، این حکومت را پذیرفتم.

آزادسازی دین، آزادپروری انسانمهمترین رسالت علی بن أبیطالب و برنامه الهی آن حضرت، همان بود که در نامه معروفش برای مالک اشتر مرقوم داشت. برای مالک اشتر چنین مرقوم فرمود: مالک!‌ إنَّ‌ هَذا الدّینْ کانَ اَسیراً فِی اَیدِی الأشرارْ، یُعمَلُ فِیهِ بِالهَوی وَ یُطلَبُ بِهِ الدُّنیا (2). فرمود: مالک! قیام من و مقاومت من و مبارزه من برای آزادی فرد یا جامعه نبود؛ فرد یا جامعه را «دین» آزاد می کند. اگر این دین در اسارت دولتمردان باشد، در اسارت طاغیان باشد؛ دینی که خود اسیر است، امیر کسی نخواهد شد! من قیام کرده ام، این قرآن را از اسارت بیگانگان در آورده ام. إنَّ‌ هَذا الدّینْ کانَ اَسیراً فِی اَیدِی الأشرارْ، یُعمَلُ فِیهِ بِالهَوی وَ یُطلَبُ بِهِ الدُّنیا.

قرآن بود، ولی برده کسانی بود که او را به رأی خود تفسیر می‌کردند. سنّت پیامبر (ص) بود، ولی در اسارت کسانی بود که سیرت و سنّت آن حضرت را مصادره کردند. اگر سنّت مصادره شده باشد، و اگر قرآن اسیر باشد؛ هرگز توان آن را ندارد که فرد و جامعه را آزاد کند. حرّیت یک امت در سایه آزاد بودن دین است؛ این بیان نورانی امیر مؤمنان، علی بن أبیطالب است. وقتی دین از مصادره امیران طغیانگر آزاد شد، جامعه را آزاد می کند و انسان را به انسانیّتش آشنا می کند.

وقتی انسان به وظائفش آشنا شد، از بردگی دنیا به در می‌آید، از بردگی زر و زیور و مال و فرزند و دام و مرتع به در می آید. این 4 محبوب کاذب را قرآن کریم در اوائل سوره مبارکه آل عمران تشریح کرد که: زُیِّنَ لِلنّاسْ حُبُّ الشَّهواتْ مِنَ النِّساءِ وَ البَنینَ وَ القَناطِیرِ المُقَنطَرَهِ مِنَ الذَّهَبَ وَ الفِضَّه(3)؛ انسان چهار محبوب کاذب دارد. این محبوب های کاذب را قرآن کریم به رهبری اهل بیت(ع) از ما گرفته است.

چهار محبوب کاذب دنیافرمود: انسانی که خود را نشناخت، جهان را نشناخت، جهان آفرین را نشناخت؛ گاهی دل به جماد می بندد، مِنَ القَناطِیرِ المُقَنطَرَهِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الفِضَّه؛ شیفته اعتبارات بانکی خودش است که همه اینها جماد و جامدند. یا شیفته دامداری است، یا شیفته کشاورزی، یا دلباختة زن و فرزند. محبوب مجازی انسان از این 4 قسم بیرون نیست؛ یا جماد است، یا نبات است، یا حیوان است، یا انسان. فرمود: اینها، حُبُّ الشَّهَوات است. اوّل زن و فرزند، بعد طلا و نقره، بعد کشاورزی،  بعد دامداری؛ اینها همه ابزارند. کسی که دلبسته ابزار باشد، توان سفر ملکوتی نخواهد داشت. این 4 محبوب کاذب را در سورة مبارکة آل عمران از ما گرفتند و ما را آزاد کردند.

بیان نورانی امیر مؤمنان(ع) این است: اَلا حُرٌّ یَدَعُ هذِهِ اللُّماظَه (4). «لُماظه» آن غذای مانده لای دندان است. وجود مبارک امیر مؤمنان فرمود: آنچه که الآن در دست سرمایه داران شرق و غرب است، این مانده لای دندان نسل گذشته است. نسل گذشته از این مال استفاده کرده‌اند، و رخت بر بسته‌اند؛ و آنچه در لای دندانشان ماند، تُف کرده اند، و سرمایه داران کنونی گرفتند. اینچنین نیست که این زمین تازه خلق شده باشد، یا این قَناطیر مُقنطره تازه خلق شده باشند،‌ این دام‌ها تازه خلق شده باشند، این زن و فرزند تازه خلق شده باشند! اینها لُماظة دندان نسل گذشته است. سخن نورانی امیر بیان این است: یک مرد آزاد لازم است، یک زن آزاد لازم است تا از مانده لای دندان نسل گذشته خود را آزاد کند. اوّل دین باید آزاد بشود، تا دین انسان را آزاد کند؛ چرا که آزاد پروری در مکتب قرآن و عترت است. وقتی انسان آزاد شد؛ نه بیراهه می رود، نه راه کسی را می بندد، نه با روی سیاه و دست تهی سفر می‌کند.

قرآن کریم در دو جا فرمود: عدّه ای که رخت بر می بندند و می میرند، فرشتگان الهی پشت و صورت اینها را سیلی می زنند؛ یَضرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَ اَدبارَهُمْ (5). بزرگان اهل معرفت گفتند: راز اینکه فرشتگان هنگام مرگِ تبهکاران سیلی به صورت آنها می‌زنند، مشت به پشت اینها می‌زنند این است که: فرشتگانی که مأمور امور دنیایند، مشت به پشت این شخص می‌زنند، او را با فشار از دنیا وارد برزخ می‌کنند؛ می‌گویند: عمری را تباه کردی، کاری نکردی!
فرشتگانی که مسئول امور بزرخ‌اند، می‌بینند این شخص با روی سیاه و دست تهی می‌آید؛ سیلی به صورت او می‌زنند که عمر را تباه کرده ای؛ یَضرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَ اَدبارَهُمْ.

...وقتی امیر مؤمنان کلّ خاورمیانه را به عنوان حوزه حکومت اداره می‌کرد؛ آن روز امپراطوری ایران تسلیم شده بود، امپراطوری روم تسلیم شده بود، حجاز بین این دو امپراطوری بزرگ بود. خاورمیانه غیر از این دو بلوک بزرگ کشوری نداشت! در همان عصر وجود مبارک امیر مؤمنان رو به عسل کرد، فرمود: بسیار خوشرنگی، ولی من نمی‌دانم طعم و مزه ات چیست!

این علی توانست کلّ دنیا را هدایت کند؛ و با بیان ابدی‌اش هم از فقرا حمایت کند، هم آن جوان‌های بیراهه را به راه بیاورد، هم سالمندان را متنبّه کند. از سویی هم در دوران جوانی اسوه جوانان باشد، هم در دوران میانسالی اسوه میانسالان باشد، هم در دوران سالمندی الگوی سالمندان باشد؛ هم الگوی عالمان باشد، هم الگوی مجاهدان، هم الگوی سیاستمداران و حاکمان باشد، هم الگوی مفسّران و سایر خردمندان.

دو اصل رفتاری امیرالمومنین(ع)وجود مبارک حضرت هر شب و در هر فرصت 2 اصل را کاملاً رعایت می‌کرد: چیزی که کلّی است، و حرفی که دائمی است. یعنی همگانی و همیشگی است. وجود مبارک حضرت بیش از هر چیزی و پیش از هر چیزی آنها را مطرح می‌کرد.
هر شب بعد از نماز عشاء، وقتی نماز گزاران می‌خواستند از مسجد متفرّق بشوند، می‌فرمود: تَجَهَّزُوا رَحِمَکُمُ الله (6). آقایان! بارها را ببندید!
نه یک شب، نه 10 شب، نه 100 شب... هر شب می‌فرمود: بارها را ببندید. راز تکرارش آن است که وسوسه شیطان هم تکراری است. او هر روز و هر شب ما را به دنیا مداری دعوت می‌کند، تحریض و تشویق می‌کند. خُب اگر بیماری هر روز است، اگر خطر هر لحظه است، اگر آسیب هر دم است، اگر آفت هر آن است؛ تذکره هم باید هر آن باشد! هر شب می‌فرمود: تَجَهَّزُوا رَحِمَکُمُ الله؛ یعنی جهازها را ببندید...

هر وقتی که به منبر تشریف می‌بردند، بعد از توحید و حمد و ثنای الهی، به مردم می‌فرمود: اِتَّقُوا الله! پرهیزکار باشید. تکرار این برای آن است که وسوسه هر لحظه است. مطالب علمی را انسان یک بار که شنید و گفت و فهمید، تکرارش سودمند نیست امّا مسائل اخلاقی،‌ مسائلی که به نزاهت روح بر می‌گردد، این: هُوَ المِسکْ مَا کَرَّرْتَهُ یَتَضَوَّعُ (7). نظیر عطر است، نظیر مشک است؛ هیچ وقت انسان از هوای سالم، از مشک و از عطر خسته نمی‌شود. هُوَ المِسْک مَا کَرَّرتَهُ یَتَضَوَّعُ. وجود مبارک امیر مؤمنان در همة بخش ها اینطور بود؛ چه در حکومتش، چه در رعایت بیت المال.

ابن ابی‌الحدید در ذیل یکی از خطبه‌ها گفت: علی بن أبیطالب (ع) هر هفته یک بار بعد از اینکه اموال بیت المال را به مستمندان و افرادی که ذی حقّند عطا کرد و عادلانه توزیع کرد، کَانَ یَکنِسُ بِیتَ المَال (8)؛ جارو می‌کرد، خدا را شکر می‌کرد که چیزی از اموال مسلمین در اختیار او نیست، بعد دو رکعت نماز شکر به جا می‌آورد. خدا را شکر که پاک زندگی کرده‌ام، پاک توزیع کرده‌ام، پاک امانت داری کرده‌ام؛ دستم به بیت المال آلوده نشد...

ابن أبی الحدید می‌گوید: من از ما قبل تاریخ بی‌خبرم؛ قبل از جریان نوح هر چه بود، مدوّن نیست تا من رجال قبل از طوفان نوح را بشناسم، ولی آنچه که از رجال بعد از طوفان نوح؛ چه در بین مسیحی‌ها، چه در بین یهودی‌ها، چه در بین اهل ملّت و نِحلت دیگر من شنیدم و بررسی کردم؛ هیچ مذهبی، هیچ اهل نِحله‌ای، هیچ اهل ملّتی مردی به عظمت «علی بن أبیطالب» ندارد! بالأخره هر کسی در مذهب خود یک مرد بزرگواری دارد. یا در ادبیات است، یا در حماسه است، یا در سخاوت است، یا در شجاعت و غیرت است، یا در حکومت و سیاست است، یا در فضیلت دیگر است... بالأخره هر ملّتی یک فرد ممتازی را در درون خود دارد.

پیام گفتاری به پنجمین کنگر سالانه انجمن مسلمانان آمریکا؛ قم ـ  تیر 1388 

..................................................
(1) برداشت از: بحار الأنوار / ج39 / ص76
(2) نهج البلاغه / نامه 53 
(3) آل عمران / 14
(4) نهج البلاغه / کلمات قصار / 456
(5) انفال / 50
(6) نهج البلاغه / خطبه 204
(7) بحار الأنوار / ج 17 / ص 166
(8) شرح نهج البلاغه  ـ  ابن أبی الحدید / ج2 / ص 199

    

ادامه نوشته

سخن دهم آباي

سخن دهم

بعضي ها از خدا بچه مي خواهند . بچه را مي خواهند چه كنند ؟ مي گويد اگر مردم جاي گزينم شود ، مي گويد پشت سرم قرآن بخواند ، مي گويد وقت پيري مرا نگهداري كند . غير از اين هم چيزي هست ؟

اينكه بگويد پسرم جاي مرا بگيرد ، چه حرفي است ؟ مي گوئي ماتركت بي صاحب مي ماند ؟ مگر قرار است تو غصه ماتركت را بخوري ؟ حرفي است كه از سر بخل بر ديگران در دم مرگ زده اي ؟ مگر تو چه مقام خاصي داري كه آنرا از ديگري دريغ بداري ؟ بچه خوبش لطف است و بدش سوز ، دانستي از كدام نوع خواهد بود كه درخواست كردي ؟ ظلمي كه خودت ديدي مگر كم است ؟ سگ مذهبي خود تو مگر كم است ؟ چرا اينقدر هوس كرده اي كه يك بچه ديگر بدنيا آورده سگش كني و بر او نيز ستم روا بداري ؟

اگر مي خواهي پشت سرت قرآن ختم شود ، چنانچه در حيات خويش به كسي نيكي كرده باشي ، كيست كه قرآن نخواند ؟ اگر بدي بسيار كني ، قرآن بچه ات به چه خواهد رساند ؟ كاري كه خودت در حيات انجام نداده اي ، بعد از مرگ ، آيا فرزند مي تواند براي تو كسب كند ؟ درخواست بچه براي آخرتت همانا اينستكه بگوئي بچه ام صغير بميرد . اگر هم مي خواهي به سن بلوغ برسد ، مگر از قزاق فرزندي به دنيا مي آيد كه پس از بلوغ ، والدينش را از دوزخ نجات بخشد ؟ چنان فرزندي را آيا قرار است پدري چون تو يا قومي چون قوم تو تربيت كند ؟

اگر مي گوئي كه در پيري نگهداريت كند ، آن هم گفته اي پوچ است . اولاً ، آيا خود به ايام ضعف پيري خواهي رسيد ، يا خير ؟ ثانياً ، آيا فرزند مهربان و اهل حضانت بدنيا خواهد آمد ، يا خير ؟ ثالثاً ، اگر مال داشته باشي ، چه كسي نگهداري نخواهد كرد ؟ اگر بيمال باشي ، كدام نگهداري كفايت خواهد كرد ؟ اين هم كه فرزندت مالياب شود يا مالپاش شود در معرض احتمال است . گيريم خداي تعالي بچه داد ، آيا خود مي تواني او را بخوبي بار آوري ؟ نمي تواني ، علاوه بر گناهان سابق خودت ، شريك گناهان فرزندت هم مي شوي . نخست ، فرزندت را خودت گول مي زني كه : « آنك ، آن را مي دهم ، اينك ، اين را مي دهم » . ابتدا از اينكه بچه ات را فريفته اي خوشحال مي گردي . سپس هنگامي كه بچه ات فريبكار شد ، از كه مي بيني ؟ آيا تربيتي كه مي دهي اينستكه « فحش ده » گويان به فحاشي نسبت به ديگري واداشته ، با گفتن اينكه « اي لامذهب شرور ، به اين طفل كاري نداشته باش » او را مغرور ساخته كاملاً به بدكاري عادت داده ، وقت به مكتب فرستادن ارزانترين ملا را جستجو كرده ، سواد خواندن و نوشتن را كافي شمرده ، به حيله گري و رندي تشويق نموده و با گفتن اينكه « بچه فلاني ترا به ديگري خواهد فروخت » مانع از اعتمادش به هر تنابنده اي شده ، كج خلقش بار آوري ؟ آيا از اين بچه توقع خير داري ؟

و آرزوي مال مي كنيد ، براي چه ضرورتي آن را آرزو مي نمائيد ؟ اولاً ، آيا از خدا مي خواهي ؟ آرزو مي كني ، خدا مي دهد ، عطايش را كسب نمي كني . خدا به تو قوتي داد كه با انجام كار مال بدست آوري . آيا آن قوت را در جائي جهت كسب حلال صرف مي كني ؟ صرف نمي كني . علم داد تا رمز صرف بجاي آن قوه را بداني ، آن را نمي خواني . اگر علم بخواني ، عقل براي فهميدن داد ، كه مي داند كجا رها كردي ؟ اگر بدون كاهلي كار كند ، بدون يأس طلب نمايد ، كاري انجام دهد ، چه كسي ثروتمند نخواهد گرديد ؟ تو آن را لازم نمي داني . طلب تو همانست كه از يكي با زور بگيري ، از يكي با خواهش بگيري و از يكي با تزوير بگيري . اين از خدا خواستن نيست . اين همانا استثمار آدم از طريق فروش آبرو و حيثيت خود است ، گدائي است . گيريم ، بدينسان هم مال يافتي و ثروتمند شدي . بايد آن مال را صرف تحصيل علم كني . اگر خود حاصل نكردي ، فرزندت تحصيل كند . بدون علم آخرت هم نيست ، دنيا هم نيست . بي علم نمازي كه خوانده شود يا روزه اي كه گرفته شود ، حجي كه ادا شود و هيچ عبادت ديگري به انجام نمي رسد . هيچ قزاقي را نديدم كه اگر مال را مثل سگ هم پيدا كرده باشد ، مثل آدم صرف كند . همه مثل سگ بدست مي آورند و مثل سگ از دست مي دهند و غير از سه چيز : محنت ، حسرت و خشم آن ، هيچ چيز در وجودشان باقي نمي ماند . تا داراست فخر مي فروشد كه من ثروتمندم . در ناداري افتخار مي كند كه « مدتها پيش ، ما را نيز مال حاصل شده بود » . پس از اينكه فقير شد ، دوباره به گدائي مي افتد .

 

حكمت آزمايش و ابتلا چيست ؟

حکمت آزمایش و ابتلا چیست؟
در تاریخ سه شنبه، ۲۵ خرداد ۱۳۸۹ - ۱۲:۳۰:۰۴ توسط Admin

نویسنده: عمرو خالد
ترجمه: سمیه اسکندری‌فر

برخی می‌پرسند: چرا خداوند ما را به مصیبت‌ها و سختی‌ها دچار می‌گرداند؟ حکمت آزمایش و ابتلا چیست؟
قبل از دانستن حکمت از تو می‌خواهم که این سخنان را خوب بفهمی.
از نشانه‌های ایمان قوی و راسخ برخی از صحابه این بود که اگر حجاب و پرده از اسرار کنار می‌رفت هیچ تأثیری در یقینشان نداشت. آیا تو به دانستن حکمت آزمایشات و ابتلاءات برای افزایش معرفت و شناخت نیاز داری یا به مقصود رسیده‌ای!


عاقلان را اشاره‌ای کافیست!


اول: افزایش درجه‌ها

خداوند ما را آزمایش می‌کند تا درجات ما را بالا ببرد «پس اگر دینش قرص و محکم بود آزمایش بیشتر می‌شود».
تصور کنید هنگامی که در روز قیامت بدون سختی و مصیبت به دیدار خداوند برویم، دست خالی و فقیر خواهیم بود. نکند گمان کنید که حسنات و کردار نیکمان برای رفتن به بهشت کافی است!

بلکه مصیبت به سراغت می‌آید و یک هفته یا یک ماه بر تو فشار می‌آورد، گاهی اوقات به یک سال یا دو سال هم می‌رسد، پس بدان که در بهشت از جایگاه بزرگی برخورداری و بلا و مصیبت‌ها راه دستیابی به چنین درجاتی است.


دوم: مشخص شدن درجه‌ها

یکی دیگر از حکمت‌های الهی در آزمایش و ابتلا مشخص شدن درجه‌هاست. خداوند متعال می‌فرماید:
« أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا یَعْلَمْ اللَّهُ الَّذِینَ جَاهَدُوا مِنْکُمْ وَیَعْلَمَ الصَّابِرِینَ» (آل عمران/142).

(آیا پنداشته‌اید که شما به بهشت در خواهید آمد بدون آن که خداوند کسانی از شما را مشخص سازد که به تلاش و پیکار برخواسته‌اند و بدون آن که خدا صابران را متمایز گرداند).

و نیز می‌فرماید:

«مَا کَانَ اللَّهُ لِیَذَرَ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى مَا أَنْتُمْ عَلَیْهِ حَتَّى یَمِیزَ الْخَبِیثَ مِنْ الطَّیِّبِ وَمَا کَانَ اللَّهُ لِیُطْلِعَکُمْ عَلَى الْغَیْبِ» (آل‌عمران/179)

(سنت خدا بر این نبوده است که مؤمنان را به همان صورتی که شما هستید به حال خود واگذارد، بلکه خداوند ناپاک را از پاک جدا می‌سازد و همچنین سنت بر این نبوده است که شما را بر غیب مطلع سازد).

چه حکمتی! تا مردم را از هم جدا ساخته و نیکوکاران را از کسانی که از شرمندگی سر به زیر افکنده اند تشخیص دهد.


سوم: تا دچار کبر و غرور نشوی


این یکی از حکمت‌های بزرگ است، تصور کن اگر همه چیز درست و مرتب باشد و زندگی ما آرام باشد چه اتفاقی برای انسان می‌افتد؟ تو خودت را بهتر از هر انسان دیگری می‌شناسی و در نهایت گرفتار کبر و غرور خواهی شد! این طور نیست؟ پس زندگی آرام و به دور از دغدغه و کدورت، نعمت، سعادت و منفعت است (این دقیقاً همان چیزی است که برای اهل باطل رخ می‌دهد).

این‌جاست که انسان دچار کبر، غرور، گردن‌کشی در مقابل خدا و عدم نیاز به ذات مقدسش می‌شود و به همین سبب خداوند ما را آزمایش می‌کند. ما به‌سوی او باز می‌گردیم و در مقابلش اظهار ذلت و خواری می‌نمایم و ابراز نیاز می‌کنیم، پس آزمایش و ابتلا برای ما رحمت است.

چه مفاهیم زیبایی! فقط قلب‌های نرم قادر به احساس آن هستند.


چهارم: تا مشتاق بهشت شوی


یکی دیگر از حکمت‌ها این است که تا تلخی دنیا را نچشی مشتاق بهشت نمی‌شوی! وقتی که دنیا را راحت ببینی چه طور می‌شود مشتاق و شیفته‌ی بهشت شوی؟! البته معنایش این نیست که از دنیا بدت بیاید، نه، بلکه تمام تلاشت را بکن و بساز و آباد نما.

اما تو مشتاق بهشت هستی، پس خداوند تلخی و مرارت این دنیا را به تو می‌چشاند تا لذت و شیرینی بهشت را آرزو کنی.


پنجم: تا خدا را از یاد نبری

یکی دیگر از حکمت‌ها این است که سختی‌ها و بلاها تو را به یاد خداوند که صاحب همه‌ی نعمت‌هاست می‌اندازد، پس مصیبت باعث تشکر از خدا در مقابل نعمت‌هایش می‌شود و باعث راضی شدن به قضا و قدرش می‌گردد.

به این ترتیب تو هرگز او را فراموش نمی‌کنی.


ششم: تا بدانی که خداوند قوی و نیرومند است

از حکمت‌های خداوند در ابتلا و آزمایش این است که قدرتش را به تو نشان می‌دهد، و صفت قدرت و رحمت الهی زمانی که تو را از سختی و مصیبت نجات می‌دهد، آشکار می‌گردد.

خداوند تو را به مصیبتی گرفتار می‌سازد، پس تو به او پناه می‌بری، او دستت را گرفته و یاریت می‌دهد و تو می‌فهمی که او قادر است، قوی است و رحیم است.


هفتم: چون خداوند تو را دوست دارد

پیامبر اکرم -صلی الله علیه وسلّم- می‌فرماید: «إن الله إذا أحب قوماً ابتلاهم».
(هرگاه خداوند قوم و ملتی را دوست بدارد آن‌ها را آزمایش می‌کند).
ای بنده‌ی مؤمن! از جمله حکمت‌های نهفته در ابتلا آن است که خداوند تو را طاهر، ناب، باتقوا و گمنام دوست دارد.

واقعاً که ختام و پایانش مسک می‌باشد.



تصاویر اضافی خبر:

منبع خبر:
فرستنده خبر: Admin
156 بار مطالعه شده است
آرشیو: دین و دعوت

حکمت آزمایش و ابتلا چیست؟ | ورود/ایجاد حساب کاربری | 1 نظر ارسال شده است

آستانه -1 0 1 2 3 4 5 _COM_DISPLAY بدون نظر متداخل سطحی رشته _COM_ORDER اول قدیمی تر ها اول جدیدترین اول امتیازات بالاتر

  

ما در قبال نظرات پاسخگو نیستیم.

Re: حکمت آزمایش و ابتلا چیست؟ (امتیاز: 0)
توسط بی نام در تاریخ دوشنبه، ۳۱ خرداد ۱۳۸۹

خداوند تبارک و تعالی در کلام شریفش به همه مردمان هشدار می دهد که محتاج به اویند و او بی نیازی ستوده می باشد . براحتی می توان دریافت که پروردگار عالم بدون کمترین احتیاجی به ابنای بشر امکانات تکامل ایشان را فراهم داشته و حتی تنگنا ها را فرصتی برای کسب ورزیدگی از راه درگیری و مبارزه با آنها قرار داده است . انسان می تواند با پی بردن به قانونمندی های پدیده های عالم از آنها به نفع خود بهره بردارد . این همان است که در گفتمان دینی از آن به سنّت لایتغیّر الهی تعبیر می گردد . توسعه و تکامل انسان ها جز با معرفت نفسانی و ربانی ممکن نیست . با ایمان به حکمت آفرینش محلی از اعراب برای یأس از روح الهی باقی نمی ماند و این باعث قوت قلب در برخورد با مصائب خوف ونواقص مالی و اقتصادی و جانی می شود . در این راستا این نکته باریکتر از مو هم قابل عنایت است که آزادی عمل ظاهراً مفرط ابلیس هم دال بر قابلیت بسیار عالی انسان مؤمن در غلبه بر وساوس شیطانی و تبدیل آنها به فرصت های مناسب است . صبر در برابر مصایب و رجوع به الله تعالی ( شناخت قانونمندی های خلقت ) موجب تکامل خواهد بود نه زاری و ندبه های ناروا .