تیک و تاک ساعت ( آبای )

 

تیک و تاک ساعت را ، حاشا ، بازی مپندار

می گذرد عمر تو، دهد مدامت هشدار

دقیقه ها می باشند هر یک دم آدم ها

چون بگذرند  بمیرند برنگردند دیگر بار

 

ساعت باشد یکی دزد پاورچین

در هر لحظه رباید ز عمر تو همچنین

بی ثبات و بی قرار ، بلاوقفه می رود

برنگردد خود هرگز این زمان وهماگین

 

عمر رفته نشانش باشد همین زمزمه

خواهی بباش شادمان یا که غرق وسوسه

خصالش را شناسد هر عاقلی بخوبی

رندی منما ، زینهار، با این همه بلبله

 

روز جمع شده ماه گردید، دوازده اش شد یکسال 

جمع سال ها پیرت ساخت ، افتاده ای به این حال

چونکه دوران می باشد یکی جعلی اعتبار

گشایشی بفرما ، ای برحق بی همال !

 

حکمت93 یسوی

حكمت 93

 

سيه روزي است آن ساعت كه بگذري از دنيا

                 زن و فرزند ، مال و ملك ترا گذارند تنها

مرگ ندهد مجالت هر چند باشي حكمروا

                    ولو كني زير و رو بامر خود عالم را

بر خلايق چيره است اجل مثل سپاهان

                جانت گيرد با غضب هرچند كني زاري ها

فرمان شده بر همه شربت مرگ نوشيدن

          از آن گريخت نتواني هر چند كني تو پروا

به مزار خلايق يك يك برو تماشا

                با عبرت از مرده ها كباب نما جگر را

هميشه كن تو نيكي ، چون ز دنيا مي روي

                  آبرو را در محشر جگر بايد خون پالا

فرمانبر خداوند بباشد از اولياء

                   با كثرت رياضت تو هم شوي ز آنها

مقصد مكن مال و ملك،اجل دهد پايانش

                  خاك سيه فرجام است هر چند روي سربالا

خواجه احمد با گناه منما حياتت تباه

                  لايق شوي حضرت را با طاعت سحر ها

دختری بود زیبا دست خان

دختري بود زيبا دست خان ،

خان نیز بخاطرش داده جان .

پوشيده زربفت ، خز و پرنيان ،

در خدمتش ببودند دختر و نوعروسان .

 

گويند : « ورزا ز بو ، پروار هم از هاي و هو »

خان هم شده غرقه اندر تك و پو .

دخترك فرو فتاد از صخره اي در رود گود :

نيش كرم بر تنم هست خوشتر از دست او .

 

فر و شكوه رام نكند قلب جوان ،

هر كس جويد جفت خود از همگنان .

آنرا كه از دور مانده و فرسوده است ،

چه كند كه فرتوتي است پوك استخوان .

 

پير و جوان دو نسل باشند بي سازش ،

دل نباشد فروشي ، بكار آيد نوازش .

سن چو باشد بزرگتر از يكي نسل ،

زن نباشد ولو ريزي مال پايش . 

 

سبكسران زن بگيرند نوجوان ،

وين بيچاره غصه خورد در نهان .

در بينشان محبتي موجود نيست ،

گاو است مگر جفت بگيرد پابندان ؟

 

شوهر پير عنان دهد به همسر ،

مال نكند جوانت ، خاك بر سر !

خريده اي دختري را تو به پول ،

چه مي جوئي گذشته را در به در ؟

 

حال زنش بپرسد آن شوهر ريش سفيد ،

خداي من ، چنين ياري كي بديد ؟

از غمزه اش پرفريب غنج بزند دل تو ،

ای ابلیس را خوب تلمیذ، بريش تو بخنديد !

 

اي شوي پير ، زينهار ، بيا ، پند شنو .

رسوا شوي از زن شده حرف شنو .

بدبخت شوي در عين  خود فريبي ،

نازي اگر به سفرة خود مملو . 

 

با بيگناه بانويش همي شود او بد دل ،

باز هم زوج جوانش از او نگردد خوشدل .

شيرين بيان است يكي ، شاخة ني ديگري ،

كجا شوند تير و دي با يكديگر هم منزل ؟!

 

از اينگونه رنديها كس نبرد صرفه ای ،

بوسه زند بر كفل يا با كفش لطمه ای .

فاصله اين دو دل مسافتیست يكساله ،

لعين كنند چگونه بين آن دو  وصله ای؟

حکمت 92 یسوی

حكمت 92

 

روزي آيد عزرائيل با شدّت و شتابان

از تن گرم جان سرد بايد سپرد لاجرم

نقد عمر سپنجي بداده خود ز دستان

                 بالاخره همانا بايد بمرد لاجرم

دخت و پورت چو مانند ناله و فرياد زنان

مال و ملكت وامانند خود بكرده تركشان

شادان شوند دشمنان ديده ترا آن چنان

              تسليم شده چون لاشه بايد فتاد لاجرم

ميراث جويان ببندند باري ترا دست و پا

با آب گرم شويندت بدون هيچ محابا

اندك اندك بپوشند باري ترا ز هر جا

            در كفن شش بدست بايد غنود لاجرم

خرد و كلان بردارند آنگه ترا جنازه

سپس سوي گورستان سازند ترا روانه

فرشتگان كنندت با بس سؤال كلافه

                 پاسخشان يكايك بايد بداد لاجرم

در مزار خلايق همانند عمارت

باري بينيد ، زينهار گونه گونه علامت

زانكه  لحد نامندش ، دروازه قيامت

           پا سراي سياست بايد نهاد لاجرم

وارد شده ببيني ظلمت بود ني چراغ

انباشته از حسرتها آتشين است چون فراق

آنگه چه كس تواند دهد ترا زان فراغ

                تا قيامت بر دمد بايد ببود لاجرم

عمرت شود همانا بالاخره خود تمام

با اين عمل مي روي باري به دارالسّلام

چنانچه باشي بخورده غير حلال از حرام

                 آنجا رفته عذابش بايد كشيد لاجرم

بنده خدا ، خواجه احمد ، توبه نما نامرده

قبل زانكه گل روت گردد در گور پ‍‍‍‍ژمرده

پيش از آنكه به گورت مار آيد و جرّاره

               قضا وقتي بيايد رضا شويد لاجرم

 

جاك^ا قازاق و'لتتىق قوزعالىسىنىك^ پرینتسیپته ری

جاڭا قازاق ۇلتتىق قوزعالىسىنىڭ پرينتسيپتەرى

 

بۇگىندە قازاق ۇلتشىلدارى قايتادان ءبىر-بىرىمەن قىرقىسىپ، ىشكى جانە سىرتقى جاۋدىڭ بارلىعىن جايراتىپ تاستاپ، ءوز-وزىمەن ەسەپ ايىرىسقىسى كەلەتىندەي.مايدا-شۇيدە اڭگىمەلەردى ءسوز ەتىپ، ءبىر-بىرىنە ءمىن تاعىپ، «مەنىكى دۇرىس، مەنى تىڭداماعاننىڭ بارلىعى قازاق ەمەس، قازاق جاۋى» دەگەن سىڭايداعى اڭگىمەلەر كوبەيۋدە. «مەن عانا وپپوزيتسيامىن، قالعاندارى بيلىكتىڭ جانسىزى» دەگەن دۇنيەلەر كوبەيىپ كەتتى. ۇلتشىلدار اراسىندا «مەن عانا قازاق مۇددەسىن قولداپ-قورعاپ ءجۇرمىن، مەنى مويىنداماعاندار «باندالىڭدار» دەگەن ناپولەونشىلدىق كوزقاراستار كوبەيىپ كەلە جاتقانداي. مۇنداي جاعدايدىڭ جاقسىلىققا اپارمايتىنى بەلگىلى. جاقسىلىققا اپارماق تۇگىل، مۇنداي جاعداي وسى كەزگە دەيىن قازاق ۇلتشىلدىعى، قازاق ۇلتشىلدارى مويىنداتقان اقيقاتتاردان، باسىپ العان بيىكتىكتەردەن، ايتا-ايتا كوندىرگەن كومپروميستەردەن، قاسارىسا-قاسارىسا جاساسقان شارتتاردان ايىرىلىپ، كەيىن شەگىنۋ، تايشاقتاۋ، كەشەۋىلدەۋ قاۋپى الدىندا تۇر. ەگەر بۇگىنگى كەيبىر اعايىندارىمىزدىڭ بويىنداعى كوسەمسىماقتىق، ۇشى-قيىرى جوق مانساپقۇمارلىق، اتاققۇمارلىق جالعاسا بەرەتىن بولسا، وندا تاعى دا ۇتىلامىز، تاعى ونسىز دا  تاريحي از ۋاقىتىمىزدى جوعالتىپ الامىز. قازاققا جاۋ كوپ، سول جاۋدىڭ جۇمىسى مەن جۇگىن جەڭىلدەتۋدىڭ ەش قيسىنى جوق. بيلىككە جەتپەي، پارلامەنتكە كىرمەي، پارتيا قۇرا الماي جاتىپ جاساپ جاتقانىمىز وسى بولسا، جەتىسكەن ەكەنبىز…

ەگەر جوعارىدا ايتىلعان ماسەلەلەر ورىندى، قازاق ىشىندە وسىنداي ترەندتەر مەن تەندەنتسيالار ءجۇرىپ جاتىر دەگەندى مويىنداعان بولساڭىز، وندا مىقتاپ ويلانۋ، جاعدايدى ءتۇسىنىپ-ءتۇيسىنۋ، مامىلەگە كەلىپ، تىرلىكتەۋ-تىرشىلىكتەۋ، ارەكەت ەتۋ جاعىنا كوشكەنىمىز دۇرىس سياقتى. ءوز باسىم ويلانا كەلە، قازاق ۇلتشىلدىعىنا قاتىستى تومەندەگىدەي تەزيستەر مەن ويلاردى ورتاعا سالىپ، شىنايى، اشىق تالقى وتكىزۋ قاجەت دەپ تاۋىپ وتىرمىن. ۇلت ىسىندە مايدا-شۇيدە دەگەن بولمايدى دەسەك تە، بىزگە قاجەتتىسى پرينتسيپتەر، ستراتەگيا مەن تاكتيكا تۋراسىندا ءىرى-ءىرى، كەسەك-كەسەك دۇنيەلەر بويىنشا كەلىسىمگە كەلۋ كەرەك دەپ سانايمىن.

  1. قازاق ۇلتشىلدارى كىمدەر؟

ءبارىمىزدىڭ جانىمىز قازاق، جۇرەگىمىز قازاق، قازاق بولىپ تۋدىق، قازاق بولىپ ءولۋىمىز شارت. ءبارىمىزدىڭ قازاققا جانىمىز اشيدى، ءبارىمىز دە قازاققا بولسىن دەيمىز. ءبارىمىزدىڭ دە يلەپ جۇرگەنىمىز ءبىر تەرىنىڭ پۇشپاعى.

قازاق ۇلتشىلى دەپ قازاق يگىلىگىنە قولىنان كەلگەنشە قىزمەت ەتىپ، ۇلت ءۇشىن تەر توگىپ جۇرگەننىڭ بارلىعى دا ۇلتشىل. ۇلتشىلدىق پارتياعا، قىزمەتكە، مانساپقا، ورىنتاققا بايلانىستى ەمەس. ۇلتشىلدىق قازاقى ويعا، ساناعا، مىنەزگە، بىلىمگە، سوزگە، ىسكە، ارەكەتكە بايلانىستى. بيلىكتە ءجۇرىپ تە ۇلتشىل بولۋعا بولادى، ول ءۇشىن جۇمىستى ادال جاساپ، ۇلتتىڭ ناپاقاسىن ۇرلاپ، ۇلتتىڭ نامىسىن اياققا جىقپاساڭ جەتىپ جاتىر. ال ىستەپ جاتقان ءىسىڭ قازاق مۇددەسىنە قىزمەت ەتسە، پايدا الىپ كەلسە، ۇلت ۇپايىن تۇگەندەسە ءتىپتى كەرەمەت.

قازاق ۇلتشىلى – سايلانبالى قىزمەت، تاعايىندالمالى جۇمىس، اتادان بالاعا قالعان كاسىپ، عىلىمي اتاق نەمەسە سالپىنشاق ەمەس. قازاق ۇلتشىلدىعى – ءپرينتسيپتى پوزيتسيا، ۇستانىم، ويلاۋ جۇيەسى، ومىرلىك كرەدو، ادامي، ازاماتتىق تاڭداۋ، تۇلعالىق بولمىس. مىناۋ «ناعىز قازاق ۇلتشىلى»، «ال مىناۋ توقالدان تۋعان ماڭگۇرت» دەپ اتاق تاراتاتىن كوميتەت پەن كوميسسيا جوق. ونىڭ بولۋى مۇمكىن دە ەمەس.

ءار ادام وزىنە-ءوزى بي، ءوزى تورە، ءار ادام ءوز ءسوزى مەن ءىسى ءۇشىن ەڭ الدىمەن ءوزىنىڭ ارى الدىندا جاۋاپ بەرەدى، قىلمىس جاساسا – زاڭ الدىندا، قيانات جاساسا  جاراتۋشى الدىنا بارعاندا جاۋابىن بەرەدى. ەشكىم دە پايعامبار ەمەس، پايعامباردىڭ ۇمبەتى ەمەس. قازاق اراسىنداعى شىن سايلاۋدا جەڭىپ، «قازاقتىڭ ناعىز كوسەمى» دەگەن اتاقتى ەشكىم جاۋلاپ العان ەمەس.

مىناۋ «قازاقتىڭ دوسى»، ال اناۋ «قازاقتىڭ جاۋى» دەگەندى انىقتايتىن ادام ەمەس – ۋاقىت پەن تاريح. ەشكىمنىڭ دە «قازاق بولۋ»، «ۇلتشىل اتاۋ» تۇرعىسىنان مونوپولياسى جوق، بولۋى مۇمكىن دە ەمەس. شىندىق پەن اقيقاتقا دا ەشكىم مونوپوليا ورناتا المايدى. قانشا ادام بولسا، سونشاما پىكىر بولۋى ىقتيمال. سەنىڭ ءسوزىڭ مەن ءىسىڭنىڭ «دۇرىس» نەمەسە «بۇرىس» بولۋى باسەكەگە قابىلەتتىگىڭە قاتىستى. سەنى ەكى ادام قولداسا دا ۇلتشىل بولۋىڭ مۇمكىن، ميلليوندار اۋزىڭا تەلمىرىپ قاراپ، ءاربىر سوزىڭە تابىنىپ وتىرسا دا ۇلتشىل بولۋىڭ مۇمكىن. ساياساتپەن اينالىسقاندار كوپشىلىكتىڭ سوڭىنان ەرۋى زاڭدى، بىراق كوپشىلىك تە قاتەلەسىپ جاتاتىنىن ۇمىتپاعانى ابزال. بىراق «جۇرت بۇگىنشىل، مەنىكى ەرتەڭگى ءۇشىن» دەپ، جالعىز ءوزى قالىپ، قاسارىسىپ تۇراتىنداردى دا قازاق اراسىنا سىيعىزا الاتىن مادەنيەت قالىپتاستىرۋىمىز كەرەك. سەبەبى ۇلت كوسەمى، قازاقشىلدىقتىڭ ابىزى اتانعان شاكارىم قاجى ءوزىن «مۇتىلعان» اتاپ، جاپان دالادا جالعىز قالعانىن دا ۇمىتپالىق.

  1. ۇلتشىلدار مەن بيلىك، بۇگىنگى ساياسي رەجيم.

ۇلتشىل اتانۋ ءۇشىن، ۇلتشىل بولۋ ءۇشىن مىندەتتى تۇردە پرەزيدەنت نازارباەۆقا قارسى شىعىپ، ونى قارالاپ، تاقتان قۇلاتۋ پارىز ەمەس. قازاق، قازاق ۇلتى پرەزيدەنت نازارباەۆقا دەيىن دە بولدى، كەيىن دە بولادى. ماڭگىلىك بولماسا دا، مىڭداعان جىل بولعانىن قالايمىز. ۇلت ءىسىن، ۇلت مۇراتىن ءبىر ادامعا بايلاپ قوياتىن شەكسىز ۋاقىتىمىز جوق. قولدان كەلگەن، ار-نامىسىمىز، اقىل-ويىمىز، پايىم-پاراساتىمىز، مىنەز-قۇلقىمىز جەتكەن نارسەنى بيلىكتەن تىس تا، بيلىكپەن بىرىگىپ تە جاساي بەرۋگە بولادى. ۇلتشىلدىق ساياسي بيلىك ماسەلەسى عانا ەمەس.

جاقسى بولسىن، جامان بولسىن بۇگىنگى بيلىك – قازاق بيلىگى، بالكىم، پوستسوۆەتتىك قازاق بيلىگى، وتپەلى كەزەڭدەگى پوستكوممۋنيستىك قازاق بيلىگى. كەرەمەت دەسەك تە قازاق بيلىگى، جاۋىز-ساتقىن دەپ سىناپ-شەنەسەك تە قازاق بيلىگى. ازىرگە باسقا بيلىك جوق. بۇگىنگى بيلىك مارستان كەلىپ قونجيعان نەمەسە وككۋپاتسيالىق رەجيم سايلاعان بيلىك ەمەس. ءدال ەرتەڭ شىنايى، ءادىل سايلاۋ جاريالانا قالسا، پرەزيدەنت نازارباەۆتىڭ 97 پايىز ەمەس شىعار، بىراق ەمىن-ەركىن 55-60 پايىز داۋىسقا يە بولا الاتىنىنا سەنەمىن. ونى توڭكەرىپ تاستاپ، ورنىنا قونجيا قالاتىن ۇلتشىلداردىڭ قاۋقارى، پارمەنى، قاتارى مەن پارتياسى ازىرگە جوق. بولسا، ەشكىم داۋلاسىپ، ءبىرىن-ءبىرى جاۋ دەپ وتىرماس ەدى. ۇندەمەي-اق الاتىن بيلىگىن الار ەدى.

ەگەر بيلىك شەكتەن شىعىپ جاتسا، قيانات جاساپ جاتسا ونى ايتۋ پارىز، اقتى – اق، قارانى – قارا دەۋ  بورىش. جازىقسىز ايىپتالىپ، قۋعىندالىپ جاتقان بارشا ازاماتقا اراشا بولۋ – مىندەت. الايدا ايقايلاپ، قارعاپ-سىلەگەندىكى، تالاق ايتقاندىكى عانا دۇرىس دەگەن ءسوز ەمەس. بارلىق ماسەلە تۇبەگەيلى ماقساتقا بايلانىستى. ەگەر ماقسات ايقىن بولسا، وعان جەتەتىن جولداردىڭ سانى شەكسىز بولۋى ىقتيمال. ەگەر ماقساتقا جەتۋ ءۇشىن بيلىكپەن كەلىسسوز جاساۋ كەرەك بولسا، وعان دا بارۋ كەرەك. ەگەر كۇشىڭ بولسا، بيلىك ءوزى-اق كەلەر ەدى. بىراق كۇشىڭ مەن پارمەنىڭ جوق بولسا، بيلىك ساعان جولاي ما؟ بيلىككە كۇنىڭ قارادى ما، ونىمەن دە جۇمىس ىستەي ءبىلۋ كەرەك. كومپروميسس، مامىلە دەگەنىمىز «ماعان ءتورت اياقتاپ كەلىپ، تىلىڭمەن ەدەنىمدى جالاپ كەت» دەگەن ءسوز ەمەس.

بيلىككە تالاپ قويساڭ، شارت قويساڭ، ونى ىستەتۋدىڭ ەكى جولى بار: ا) تالاپ ەتىپ، كۇشتەپ ىستەتكىزۋ; ب) تالاپ ەتىپ، اقىل-ويمەن دالەلدەپ، كوندىرۋ. ءدال قازىر كۇشتەپ كوندىرۋدىڭ لاجى مەن رەتى شامالى. كۇتتىرمەيتىن ماسەلەلەردى شەشۋ ءۇشىن امالسىز ەكىنشى جولدى تاڭداۋ كەرەك بولىپ جاتادى. وندا ءتيىستى مادەنيەت پەن ادەپتى ساقتاۋ قاجەت. بيلىككە كۇنى-ءتۇنى لاعىنەت ايتىپ، قارعاپ-سىلەپ جاتساڭ، جۇرت كوزىنشە كۇشەنىپ-تىشانىپ «ۇرى-قارى»، «ساتقىن يت» دەپ، جەمە-جەمگە كەلگەندە ەسىك تىرنالاپ، مىسىقشا مياۋلاپ جۇرگەنىڭنەن نە پايدا، نە قايىر؟ بۇل ۇناماي ما، وندا تىرەسىپ-سىرەسىپ تۇرا بەر! بىراق ۇلت جۇمىسىن ىستەپ جۇرگەنگە، قازاق دەپ تىرىسىپ-تىرمىسىپ جۇرگەندەرگە دە كەدەرگى جاساما! كوزىنە، بەتىنە ايت، بىراق جۇرت كوزىنشە بەت جىرتىسپا! وزگەنى ءتۇسىنىپ كور، ءتۇسىنىسىپ كور، ءوزىڭدى سونىڭ ورنىنا قويىپ كور، ال قارعاپ-سىلەپ، لاعىنەت ايتۋ، بىتىسپەس جيھاد جاريالاۋ ءۇشىن اسقان اقىلدىڭ كەرەگى جوق.

  1. ۇلتشىلدار مەن «وپپوزيتسيا».

شىنىن ايتۋ كەرەك، قازاق ىشىندە ەڭ كوپ قورلىق پەن قيانات كورگەن، كورىنگەننىڭ تەپكىسى مەن زورلىق-زومبىلىعىن كوتەرگەن ءبىر ۇعىم بولسا، ول – «وپپوزيتسيا» دەگەن ۇعىم. سوعان قاراماستان، بىرەۋلەر باستىق بولام، بيلىك بولام، تەندەرگە تۇسەم دەپ تالاسىپ جاتسا، ەندى بىرەۋلەر «مەن وپپوزيتسيا بولام»، «جاي، اناۋ-مىناۋ وپپوزيتسيا ەمەس، ناعىز وپپوزيتسيا بولام» دەپ تالاسىپ جاتىر. ءبىر قىزىعى، سوڭعىلاردىڭ تالاسى بيلىك پەن باق ءۇشىن تالاسقانداردىڭ تالاسى مەن ايتىسىنان اسىپ ءتۇسىپ جاتىر.  «ءپىشتۋ!» دەيتىن بە ەدى اپا-جەڭگەلەرىمىز؟

ەگەر، شىنىمدى ايتايىن، «ناعىز وپپوزيتسيا» دەگەندەرى بۇگىنگى  ءابليازوۆ دەگەن ۇرىنىڭ ارتىندا جۇرگەندەر عانا بولسا، وندا مەنى «وپپوزيتسيا» قاتارىنا قوسپاي-اق قويىڭىزدارشى! ولاي بولسا مەن «وپپوزيتسيا» ەمەسپىن، كورمەگەنىم وسى «وپپوزيتسيا» بولسىن. مەن ءوزىمدى قازاق ۇلتشىلى سانايمىن. بيلىكتى سىناسام دا قازاق ۇلتشىلىمىن، بيلىكپەن قويان-قولتىق جۇمىس ىستەسەم دە قازاق ۇلتشىلىمىن.

دەگەنمەن «وپپوزيتسيا» دەگەن ۇعىم دەۆالۆاتسيالانىپ كەتسە دە، ۇساقتالىپ-مايدالانىپ كەتسە دە، ەلگە تىرناقشاسىز وپپوزيتسيا اۋاداي قاجەت. ەگەر ەشكىم باسقا ءبىر ءسوز نەمەسە ۇعىم ويلاپ تاپسا، سونى قولدانايىق بولماسا وپپوزيتسيا بولىپ قالا بەرسىن. بىراق بىزگە قانداي وپپوزيتسيا كەرەك؟ ماسەلە وسىندا! «وپپوزيتسيا» ۇعىمى، بىردەڭە تۇسىنسەم، «پوزيتسيا» دەگەن سوزدەن باستاۋ الادى. ياعني ۇستانىم. بىزدەگى وپپوزيتسيا كوبىنە-كوپ «دوپ-پوزيتسيا»، «توپ-پوزيتسيا» نەمەسە سايقىمازاق «قۇپ-پوزيتسيا» بولىپ كەتىپ جاتىر.

وي ىزدەۋدىڭ ورنىنا جەسىر قاتىنشا ەر ىزدەپ جاتامىز. بىزدەگى وپپوزيتسيا كوبىنەسە ءبىر ادام كولەڭكەسىنە بىرىككەن وپپوزيتسيا. ادامدى الدىمەن قۇداي دارەجەسىنە كوتەرىپ، سوڭىنان قۇل ەكەش قۇل دەپ سانامايتىن، قۇرمەتتەمەيتىن وپپوزيتسيا بولىپ كەلدى. ال بىزگە كەرەگى – وي، سانا، پاراسات، ۇستانىم، يدەيا اينالاسىنا، توڭىرەگىنە بىرىككەن وپپوزيتسيا. ادام الداۋى، الدانۋى، شاتاسۋى، شاتاستىرۋى مۇمكىن، ەرىڭ ەز بولىپ، كوسەمىڭ كوجەك بولىپ كەتۋى مۇمكىن. شىنايى يدەيا، شىنايى يدەولوگيا، رۋحي، رۋحاني نەگىزى بار، تاريحپەن تامىرلاسقان، زامانىنا ساي يدەيا اداستىرمايدى. سوندىقتان دا ادامدى ەمەس، يدەيانى تاڭداعان دۇرىس دەپ سانايمىن.

  1. ۇلتشىلداردىڭ ەڭ ۇلكەن كەمشىلىگى مەن قاتەلىگى.

قازاقتى، ونىڭ ىشىندە قازاق وپپوزيتسياسىن قۇرتقان ءبىر نارسە بولسا، ول – كوسەمشىلدىك، جەكە باسقا تابىنۋ. ايتىس پەن تارتىسقا كەلگەننىڭ ءبارى، ساياساتقا ارالاسقاننىڭ بارلىعى دەرلىك ءوزىن «كوسەممىن» دەپ ساناپ، وزگەنى مويىنداماۋىنان باستاۋ العان تىرلىك تالاي پارتيانىڭ، قوزعالىستىڭ، جاقسى ءۇردىستىڭ، تىڭ شارۋانىڭ، ىزگىلىكتى ءىستىڭ باسىن جۇتتى، اياقسىز قالدىردى. ءوزىنىڭ جۇرەگىندەگى ۇلتشىلدىقتى ەمەس، ۇلتشىلدىق ىشىندەگى ءوزىن عانا جاقسى كورەتىن، وزىنەن كولەڭكەسى ۇلكەن، قازاق ىسىنە ەمەس، وزىنە-ءوزى تابىنعانداردان كورگەن قورلىق پەن قياناتتى قازاققا جوڭعار اتاۋلى دا جاساي الماعان.

قازاقتىڭ ەكى كەمشىلىگى بار: قينالسا ءوزى تىرلىكتەمەيدى، ارەكەت جاسامايدى، قيال-عاجايىپ ەرتەگىدەگىدەي باتىر ىزدەيدى، بىراق قالاعان باتىرى كوڭىلىنەن شىقپاسا قارعاپ-سىلەپ، كەلەسى ءبىر باتىردى ىزدەپ كەتەدى; سونىمەن قويماي، قازاقتىڭ بارلىعى دەرلىك – جەكە باتىر. بوكس پەن كۇرەستەن جەڭە الارمىز، شاحمات پەن دويبىنى قاتىرارمىز، كارتى مەن لاڭگىنى جايراتامىز، بىراق كوماندالىق ويىنعا جوقپىز.

ال بۇگىنگىنىڭ باستى تالابى – كوماندالىق ويىن، كوماندا ىشىندە ويناي ءبىلۋ. ال كوماندا بولۋدىڭ شارتى: وزگەنى سىيلاۋ-قۇرمەتتەۋ، شىنايىلىق-شىنشىلدىق، ءوزارا سەنىم مەن ءوزارا جاۋاپكەرشىلىك، كومپروميسكە كەلە ءبىلۋ، ءوز امبيتسياڭدى ورتاق ءىس ءۇشىن تىيا، شەگەرە ءبىلۋ، قابىلدانعان ويىن ەرەجەسىن ساقتاپ، جەڭىلىس پەن قاتەلىكتى مويىنداي ءبىلۋ. جاڭا داۋىردەگى قازاق ۇلتشىلدارى قاشاندا وسىدان سۇرىنگەن. وسى سەبەپتى دە مۇددەسى مەن مۇراتىن تۇسىنە بىلگەن بيلىكتەن 10-0 بولىپ ۇتىلا بەرگەن. ەندىگىدە جەڭىسكە جەتكىسى كەلسە، كوماندا بولىپ ويناۋدى ۇيرەنۋى كەرەك. كوماندادا جۇرگەن ادام ءۇشىن كەرەگى – ارقاداعى ءنومىر ەمەس، كەۋدەدەگى ەمبلەما. بىزگە كەرەگى – اتىمىزدىڭ شىققانى ەمەس، كوك تۋدىڭ جەلبىرەگەنى. بىلەكتى باتىر ءبىردى جىعادى، وندى جىعار، ال ءبىلىمدى، بىرلىگى جاراسقان بىلەكتى باتىرلار كومانداسى زامانىن وزگەرتەدى.

بۇل ورتاق ءىس ءۇشىن قاجەتتى العىشارت، پرينتسيپتەر جونىندە. گازەتتىڭ كەلەسى سانىندا ستراتەگيا مەن تاكتيكا جونىندە اڭگىمە قوزعايمىز.

ايدوس سارىم، ساياساتتانۋشى

دەرەككوزى:  zhasalash.kz

ادامه نوشته

به سوی آزادی فلسطین

به‌سوی آزادی فلسطین

1397/03/03
نویسنده: 
 احمد ناروئی
 

بی‌گمان جنایات هولناک و تکان‌دهنده‌ای که از سوی رژیم جعلی و شوم صهیونیستی، این بزرگ‌ترین دشمن خداوند سبحان و این وحشی‌‌ترین حکومت جهان بر مردم مسلمان فلسطین وارد آمده، به مثابه یکی از دردناکترین فجایع تاریخ بشری به شمار می‌آید. ستمی که صهیونیست‌های خداستیز بر مسلمانان فلسطینی روا داشته‌اند چنان است که حتی از شنیدن آن بر اندام آدمی لرزه می‌افتد. به گونه‌ای که تنها در سال 1948 میلادی آنگاه که صهیونیست‌ها تأسیس‌ دولت شیطانی خویش را در سرزمین غصب شده فلسطین اعلان کردند مرتکب 34 مورد قتل عام بیرحمانه در میان فلسطینی‌های ستمدیده گشتند. در جریان انتفاضه الاقصی، تنها از سپتامبر 2000 میلادی تا آوریل 2002 میلادی بیش از 2100 مسلمان فلسطینی توسط ماشین جنگی جنایتکار تل‌آویو به خیل شهدا پیوسته‌اند و بیش از سی‌وپنج هزار نفر هم مجروح شدند.

اکنون بر دنیای اسلام است که در راستای آزادسازی تمامی سرزمین فلسطین و مسجدالاقصی‌، این نخستین قبله‌گاه مسلمین با توکل بر خداوند تبارک و تعالی عزم خویش را جزم نمايند. همانگونه که تجربه ثابت نموده است آزادی فلسطین در پرتو شعارهای ناسیونالیستی و تکیه بر ملّی‌گرایی عرب نه‌تنها میسر نمی‌شود بلکه صددرصد محکوم به شکست است. تنها راه نجات سرزمین فلسطین و رقم زدن شکست رژیم خداستیز اسراییل، رجوع به ارزش‌های اسلامی و مبارزه زیر پرچم زیبای اسلام می‌باشد. مسلمانان در غزّه‌ی قهرمان که جزئی از سرزمین فلسطین است، آنگاه که با نیروی معنوی عشق به الله سبحانه و تعالی و با تکیه بر دین مبین اسلام در برابر متجاوزین صهیونیست در دو نبرد 22 روز و 51 روزه ایستادند، خدای ذوالجلال فتح و پیروزی را به آنان ارزانی داشت. هر چند جوخه‌های ترور رژیم خداستیز صهیونیستی با به شهادت رساندن رهبران اسلامگرای مقاومت مردمی فلسطین چون استاد احمد یاسین (رح) و استاد عبدالعزیز رنتیسی (رح) در صدد تیشه زدن به ریشه مقاومت اسلامی فلسطین بودند، اما از آنجا که خداوند تبارک و تعالی پشتیبان این مقاومتی که بنام اسلام در فلسطین شکل گرفته بود می‌باشد شاهد نیرومندتر شدن مبارزه به‌حق فلسطینیان در برابر رژیم جنایتکار اسراییل که از به خاک و خون کشاندن کودکان شیرخوار هم ابا نمی‌ورزد، گردیدیم.

مگر نه‌اینکه جماعت اخوان‌المسلمین مصر که جنبش مقاومت اسلامی فلسطین «حماس» از اندیشه آن متأثّر‌ است با شهادت امام بنا (رح) از پا درنیامد. در طول تاریخ اسلام هم راد مردانی چون نوه گرامی حضرت محمد مصطفی (ص) حضرت امام حسین (رض) بوده‌اند که با شهادت مظلومانه خویش درخت زیبایی اسلام را آبیاری فرموده‌اند.

متفکّر‌ مسلمان هندی استاد سید ابوالحسن ندوی (رح) طی خطابه‌ای در یکی از گردهمایی‌های جماعت تبلیغی می‌گوید: «در سرزمین فلسطین کشورهای عربی مقابل یهود قرار گرفتند ولی اغلب آنها از حقیقت اسلام و شوق شهادت و نیروی جهاد و تأثیرات‌ ایمانی خالی بودند. سرمست از غرور ناسیونالیسم عربی بوده و از اسلام جز نام چیزی نداشتند. در اینجا بود که اعراب مسلمان شکست خورده خوار شدند.» (ر.ک: تجلی حقیقت ایمان) آری تکیه بر ملّی‌گرایی عرب و عدم وجود ایمان راستین اسلامی عمده‌‌ترین عامل ناکامی‌های اعراب در برابر رژیم نحس صهیونیستی در گذشته بوده است. اینک بر مسلمانان جهان است که حول محور قرآن و اسلام متحد شده از هر گونه تفرقه احتراز نمایند و با تکیه برایمان نیرومند اسلامی و با اتّکا‌ به خداوند تبارک و تعالی علم جهاد در برابر صهیونیست‌های خداستیز را تا آزادی کامل سرزمین فلسطین بلند نمایند.

استاد مصطفی مشهور (رح) از رهبران پیشین اخوان‌المسلمین در مصاحبه با مجله «العالم» به شماره (661) درباره مسأله‌ فلسطین می‌گوید: «مسأله‌ فلسطین، در رأس‌ همه مسائل وجود دارد. رژیم غاصب صهیونیستی که رژیمی خطرناک است بر روی اراضی فلسطین سکنی گزیده است برای ملت فلسطین و تاریخ این کشور و برای اسلام و مسلمانان این رژیم خطرناک است. بنابراین راه حل درست این مسأله‌ در جهاد و بسیج امت اسلامی می‌باشد» از خداوند تبارک و تعالی آزادی مسجدالأقصی و آزادی کامل اراضی فلسطین بدست مسلمانان را مسألت می‌جوییم.»

ناسیونالیسم نادرکجا

انديشه سياسي 
ناسيوناليسمِ نا دَر كجا
نقد و نظري بر كتاب «پيدايش ناسيوناليسم ايراني»

نويسنده: هومان دورانديش

 


    
    «پيدايش ناسيوناليسم ايراني» كتاب محققانه و مهمي است كه با واكنش منفي و عتاب آلود محافظه كاراني مواجه شده است كه ناسيوناليسم شان بوي فاشيسم مي دهد. رضا ضياء ابراهيمي، دانشيار تاريخ در كينگز كالج لندن، در اين كتاب مي كوشد ريشه ها و ويژگي هاي نوع خاصي از ناسيوناليسم ايراني را براي خواننده تبيين و تشريح كند. وي اين پديده را «ناسيوناليسم بي جاساز» ناميده است. اما چرا عنوان كتاب «پيدايش ناسيوناليسم ايراني» است؟ براي اينكه ابراهيمي معتقد است ناسيوناليسم بي جاساز، مهم ترين شكل ناسيوناليسم در ايران است. وي ناسيوناليسم انقلاب مشروطه، ناسيوناليسم دكتر مصدق و ناسيوناليسم جمهوري اسلامي (يا به قول دكتر بشيريه: ناسيوناليسم اسلامي) را سه شكل ديگر ناسيوناليسم در جامعه ايران مي داند كه اگرچه اهميت دارند، اما از حيث تسخير افكار عمومي ايرانيان، فاقد قدرت و نفوذ ناسيوناليسم بي جاساز بوده اند. اما منظور ابراهيمي از ناسيوناليسم بي جاساز چيست؟
     
    بي جاسازي آريايي 
    نويسنده كتاب، ناسيوناليسم بي جاساز را ايدئولوژي مدرني مي داند كه واپس نگر است و اركان اساسي آن عبارتند از باستان گرايي، عرب ستيزي و آريايي گري. وي در توضيح مفهوم «بي جاسازي» مي گويد اين اصطلاح را به معناي «جابه جايي جغرافيايي كه مثلا مهاجران يا پناهندگان تجربه مي كنند، به كار نمي برم. بي جاسازي... به عملي اطلاق مي شود كه در مخيله انجام مي گيرد: علمي ؟ كه ملت ايران را از واقعيت تجربي اش در مقام جامعه اي با اكثريت مسلمان در “شرق “ جاكن مي كند.» اما واقعيت ايران از نظر ضياء ابراهيمي چيست؟ او مي گويد حقيقت را در مورد اين واقعيت نمي داند اما از دو نكته خاطرجمع است: «اكثريت ايرانيان مسلمانند، يا دست كم پيشينه مسلماني دارند و تاريخ ايران كاملا آميخته با اسلام و انبوه رسوم ديني و فرهنگي و اداري است كه اسلام در طول قرن ها پديد آورده. » بنابراين ايران و اسلام با يكديگر بي ارتباط نيستند: در حالي كه ناسيوناليسم بي جاساز مدعي است ايران و اسلام «از بن با هم ناسازگارند و بايد از يكديگر جداشان كرد.» ابراهيمي مبناي اصلي اين جداسازي را فرضيه نژاد آريايي مي داند: بدين معنا كه ميان نژاد آريايي و نژاد سامي تفكيك و تقابلي وجود دارد كه راه را بر بي جاسازي باز مي كند. يعني «تفكيك و تقابل بين ايراني و عرب مي تواند خوانش ناسيوناليستي بي جاساز از تاريخ ايران و جداسازي ايران از اسلام را كه در بطن آن نفهته است ممكن سازد.» مطابق اين ايدئولوژي، نژاد آريايي/هندواروپايي وجه مشترك اساسي ما ايرانيان با اروپاييان است و صرفاً يك «تصادف جغرافيايي» ايران را به قلب خاورميانه درانداخته و دست اروپا و ايران را از دامان يكدگر كوتاه كرده است. بنابراين، بر اساس توصيف ضياء ابراهيمي، ايدئولوگ هاي ناسيوناليسم بي جاساز در تلاش بودند نسبتي ميان ايرانيان و اروپاييان برقرار كنند و جان كلام شان در اين زمينه اين بود كه ما ايرانيان بيش از اينكه شبيه اعراب و ساير ملل اطراف خودمان باشيم، شبيه اروپايي ها هستيم. اما ضياء ابراهيمي مي نويسد: «هيچ تعريفي از تمدن اروپايي – هر چقدر فراگير باشد – ايران را دربرنمي گيرد، جز دقيقا همين خوانش خاص ايراني از فرضيه نژاد آريايي.» نويسنده كتاب به اين نكته اشاره مي كند كه ملت يك امر اعتباري يا يك «واقعيت خيالي» است. يعني حتي اعضاي كوچك ترين ملل نيز همه همديگر را نمي شناسند ولي چيزي به نام ملت ايران يا ملت روسيه يا ملت امريكا در ذهن آنها وجود دارد و خودشان را متعلق به اين «اجتماع خيالي» مي دانند. البته خيالي بودن اين واقعيت يا اجتماع لزوما جنبه منفي ندارد. مشكل اينجاست كه ناسيوناليسم بي جاساز، پرده خيالين ديگري هم بر مفهوم ملت ايران مي كشد و آن را «به مثابه ملتي از حيث فرهنگي و نژادي جاكن شده، بي ارتباط با پيرامونش، از نظر نژادي متفاوت با همسايگانش و تنها تصادفا اسلامي شده» معرفي مي كند و بدين ترتيب ايران اولا آريايي و ثانيا «بيگانه با محيط طبيعي اش خيال مي شود.» بي جاسازي دقيقا يعني همين و «چكيده اش اين سخن محمدرضا شاه پهلوي است كه گفته بود موقعيت ايران در خاورميانه صرفا يك تصادف جغرافيايي است.»
     
    ما ايرانيانِ غربي 
    ضياء ابراهيمي احتمالا جواد طباطبايي را مهم ترين مدافع حي و حاضر ناسيوناليسم بي جاساز مي داند. پس ببينيم توضيح جواد طباطبايي درباره اين مدعا كه ما ايرانيان اهل «اين جا» نيستيم چيست. طباطبايي در كتاب «تاملي بر مدرنيته ايراني»، در پاسخ به سوال علي ميرسپاسي درباره هويت فرهنگي و سياسي ايراني، مي گويد: «ما بخشي از “جهان سوم “ يا “شرق “ نيستيم. از آنجا كه عقلانيت، به لحاظ تاريخي، يك بخش ريشه دار در فرهنگ ما بوده است، ما پاره اي از غرب هستيم. انديشه فلسفي سنتي ما و نيز تفكر سياسي ما، منطقي را به كار مي بست كه يوناني بود. حتي انديشه ديني ما، تبييني از منطق يوناني _ اغلب شاخه ارسطويي آن _ بود.» اينكه در ميانه اين اختلاف، حق با كيست، سوال انديشه سوزي است ولي حتي متفكراني چون داريوش شايگان هم بر اين نكته تاكيد داشتند كه ما ايراني ها تفاوتي اساسي با ساير ملل منطقه خاورميانه داريم. هر چند كه احتمالا ضياء ابراهيمي، ذهنيت شايگان را هم مبتلا به ترشحات فكري ناسيوناليسم بي جاساز مي داند و اين امر منطقا استبعادي ندارد. اما غرض اين است كه چنين رايي (تفاوت اساسي ايرانيان و ساير ملل خاورميانه) در ميان متفكراني كه دغدغه ايران را داشته اند، رايي جدي و قابل تامل بوده است و چه بسا ناسيوناليسم بي جاساز، در مقام تبيين يك واقعيت تاريخي و فرهنگي باشد و صرفا جنبه ايدئولوژيك نداشته باشد كه به كار ايجاد «آگاهي كاذب» بيايد. به هر حال ضياء ابراهيمي معتقد است «ناسيوناليسم بي جاساز ايدئولوژي جديدي است بي هيچ پيشينه اي تا اواخر قرن نوزدهم. اين ايدئولوژي در اواخر عصر قاجار... پديد آمد و سپس در ايدئولوژي رسمي دولت پهلوي... ادغام شد. بدين سان تا چند دهه بعد جزء لاينفك آموزش تاريخ در مدارس بود و نقش بزرگي در فهم ايرانيان از تاريخ، ملت، و نژاد ايفا كرد. از اين رو ريشه عميقي يافت و تاثير آن در هويت ايراني و خودشناسي ايرانيان در آينده نزديك كاملا نازدودني خواهد بود... و از دهه ١٣٦٠ متداول ترين شكل مخالفت سكولار با جمهوري اسلامي شده. حتي برخي از دولتمردان جمهوري اسلامي مصون از افسون آن به نظر نمي رسند و اغلب از نشانه هاي آن براي اثبات ميهن دوستي خود بهره مي برند. » خلاصه اينكه، چيرگي اين ايدئولوژي در ايران معاصر چشمگير است.
    
    چه شد كه چنين شد؟ 
    ابراهيمي معتقد است اين ايدئولوژي در دهه هاي ١٢٤٠ تا ١٢٧٠ شمسي در نوشته هاي آخوندزاده و ميرزا آقاخان كرماني متولد شد. البته چنين آرايي پيش از اين دو نفر هم به شكل پراكنده وجود داشت اما «اهميت آخوندزاده در گردآوري سامانمند اين آراي پراكنده در قالب ايدئولوژيكي بود كه امكان پيدايش ناسيوناليسم بي جاساز را به شكل مجموعه اي از جزم هاي نسبتا ثابت فراهم آورد.» البته ابراهيمي مي افزايد كه آراي اين دو روشنفكر در ابتدا «نتوانست اثري بر جاي بگذارد. تازه در دهه ١٢٩٠ بود كه شرايط تاريخي براي تاثيرگذاري آنها مهيا شد و آن گاه ناسيوناليسم بي جاساز سير صعودي خود را تا كسب حمايت رسمي آغاز كرد.» مطابق تحليل ابراهيمي، «آخوندزاده و بيش از او كرماني، با برگيري انديشه نژادي قرن نوزدهم اروپا و بازگويي آن به زبان فارسي، راه را براي لانه گزيني آريايي گري در ايران هموار كردند.» او «گفتمان آريايي» را يك كالاي فكري وارداتي مي داند كه «يك نيت خاص را در راهبرد بي جاسازي برآورده مي كند: جاي ايران در خاورميانه نبوده است.» اين كالاي فكري، مطابق ريشه يابي ابراهيمي، جزو صادرات شرق شناسي است. ابراهيمي مي نويسد: «اصطلاح آريايي را آبراهام ياسنت آنتيكل-دوپِرون، شرق شناس فرانسوي، ساخت... {او} نخستين بار در يك سخنراني به سال ١٧٦٣ اصطلاح aryen (معادل فرانسوي Aryan) را در زباني اروپايي به كار برد. او واژه ariya را كه در اوستا يافته بود با واژه arioi _ نامي كه هرودوت بر مادها نهاده بود... _ آميخت و آن را نام مردمي كه اوستا را نوشته بودند شناخت. » همچنين «سرچشمه اسطوره آريايي را معمولا به كشف سر ويليام جونز نسبت مي دهند. او دريافت كه زبان هاي يوناني و لاتيني و سانسكريت و ايراني ريشه هاي مشتركي دارند.» اما چرا ناسيوناليسم بي جاساز، با تكيه بر آريايي گري و «عرب ستيزي»، در ساحت تفكر ايراني ظاهر شد؟ پاسخ ضياء ابراهيمي چنين است: «هنگامي كه آخوندزاده و كرماني دست به قلم داشتند... اعراب تهديدي براي ايران نبودند... بيزاري از عرب ها ريشه در واقعيت مشخص احساس خطر از جانب آنها، چنان كه مثلا در بدگماني كره اي ها به ژاپني ها... صدق مي كند، ندارد. عرب فقط حكم عروسك وودو را دارد: تخيل ناسيوناليستي با نفرين كردن آن از درد عقب ماندگي ايران مي كاهد.» وودو عروسكي است كه در كيش بدوي وودو در بعضي قبايل آفريقايي براي نفرين ديگران يا دفع بلا، سوزن به تن او فرو مي كنند. جان كلام ضياء ابراهيمي اين است كه مبدعان ايدئولوژي ناسيوناليسم بي جاساز، دريافتند كه ما ايرانيان از قافله تاريخ و تمدن و پيشرفت عقب مانده ايم و براي كاستن از اين درد جانسوز، هرچه نفرين داشتند نثار عرب ها كردند و راز همه ناكامي هاي كنوني ما ايرانيان را در حمله تاريخي اعراب به ايران جست وجو كردند. هم از اين رو، آنان حتي حاضر نبودند اذعان كنند پس از ورود اسلام به ايران، تمدن اسلامي در چندين قرن پر و بالي گشود و اوجي گرفت قابل افتخار. آباء ناسيوناليسم بي جاساز، فقط شكوه و عظمت ايران باستان را به رسميت مي شناختند چراكه اگر در ايران پس از اسلام فخر و شكوهي مي ديدند، ناچار بودند اعتراف كنند كه ورود اسلام به ايران دستاوردهاي مثبتي هم داشته است. آنها حتي اگر چيز مفيد و غرورانگيزي در ايران پس از حمله اعراب مي ديدند، آن را بازتوليد داشته هاي باستاني ايران توسط ايرانيان به ظاهر مسلمان شده قلمداد مي كردند. 
     
    آريايي بي آريايي! 
    ضياء ابراهيمي در نقد آنچه عرب ستيزي در تخيل ناسيوناليستي ايرانيان مي داند، به اين نكته اشاره مي كند كه مرز بين ايرانيت و عربيت، مرزي من درآوردي است كه منطقه خاكستري ميان اين دو قوم را ناديده مي گيرد. علاوه بر اين، «سده ها برهم كنش فعالانه و اي بسا مشتاقانه در فضاي اسلامي چندفرهنگي به پيدايش رسوم مركبي انجاميده است كه نمي توان دقيقا عربي يا ايراني يا حتي تركي خواندشان: چه هر سه قوم در آن سهيم بوده اند. » او مي پرسد امروزه چگونه مي توان واژه اي را كه هزار سال در زبان هاي فارسي و تركي كاربرد داشته، همچنان متعلق به زبان عربي دانست؟ و بالاتر از اين، اين آموزه روشنفكران ديني را مطرح مي كند كه مسلمانان در طول تاريخ به درون مايه هاي كلامي و فلسفي و فرهنگي اسلام افزوده اند و بخشي از اين افزوده ها به اسلام، كار ايرانيان بوده است. پس دين اسلام را نمي توان ميراث يك قوم خاص به شمار آورد. ابراهيمي در نقد مفهوم «نژاد آريايي» نيز به نكته علمي درستي اشاره مي كند و آن اينكه امروزه اساسا علم پنبه مفهوم «نژاد» را زده است. زيست شناسان مي گويند وقتي تفاوت ژنتيكي انسان و شامپانزه بسيار اندك (در حد يكي دو درصد) است، ديگر بين انسان ها نمي توان به چيزي به نام نژاد قائل بود و مدعي شد كه نژاد الف و نژاد ب تفاوت هاي ژنتيكي جدي دارند.
     
    فردوسي عرب ستيز نبود 
    ضياء ابراهيمي در رد اتهام عرب ستيزي فردوسي، كه به نظر وي يكي از شريان ها و پشتوانه هاي تئوريك و فرهنگي ناسيوناليسم بي جاساز است، به دو نكته مهم اشاره مي كند. اول اينكه، ابياتي كه بوي عرب ستيزي مي دهند، در مقام تشريح فكر رستم فرخزاد در مواجهه با اعراب بيان شده اند. يعني همان طور كه نمي توان همه ديالوگ هاي شخصيت هاي آثار تولستوي و داستايفسكي را نظر شخصي اين نويسندگان برجسته دانست، اين ابيات هم لزوما نشانه نظر فردوسي درباره اعراب نيست. دوم و مهم تر، «فصل بهرام گور در شاهنامه است. فردوسي او را يكي از داناترين شاهان ايران مي شمارد. پدرش وي را در كودكي به مُنذِر مي سپارد و بهرام در دربار اين شاه عرب قد مي كشد. اين فصل بي هيچ نشانه اي از عرب ستيزي نقل مي شود. برعكس، يمن سرزميني است كه مردمان عرب و ايراني اش در صلح و صفا با هم زندگي مي كنند. تداعي مي شود كه چنانچه بهرام در كنار پدر ايراني اش يزدگرد شاه مي ماند شاه ستمگري بار مي آمد: ولي چون در دربار عربي يمن بزرگ شده، فرمانرواي درستكاري مي شود. به ويژه منذر عرب را شاه خردمند و بخشنده و دلسوزي مي يابيم. ناسيوناليست هاي بي جاساز از اين بخش هاي شاهنامه روي مي گردانند: چه در خدمت هدف ايشان نيست.» ابراهيمي همچنين اسلام فردوسي را اصيل مي داند و در رد اتهام رياكاري فردوسي، كه تصريحا و تلويحا از سوي برخي شرق شناسان اروپايي و ناسيوناليست هاي وطني مطرح شده، جدا از اينكه تصريح فردوسي به شيعه بودنش را دليلي بر رياكار نبودن و حتي تقيه نكردن وي مي داند، اعتراف فردوسي به گناه شراب خواري و پشيماني اش از اين بابت و اميدش به اينكه خداوند اين گناه او را ببخشد، نشانه ديگري از اسلام راستين فردوسي مي داند: «اگر فردوسي مسلمان نبود _ كه از شرب خمر منع شده است _ براي چه از خوردن شراب احساس گناه مي كرد؟» با اين حال برخي از آراي ضياء ابراهيمي هم به نظر مي رسد كه سرشتي ايدئولوژيك دارند: يعني آگاهي كاذب توليد مي كنند. مثلا وي با اينكه روايت گوبينو از رواج گسترده شاهنامه خواني در روستاهاي ايران را مي پذيرد، علاقه ويژه ايرانيان به سرگذشت پهلوان هاي ايراني پيش از اسلام را به هيچ وجه با باستان گرايي پنهان شده و در ضمير جمعي مردم ايران و خاطرات تاريخي ايرانيان مرتبط نمي داند و آن را صرفا «تفريحي محض» مثل سينما رفتن يا رمان خواندن ايرانيان اين روزگار مي داند. نيك پيداست كه در اين تحليل، نوعي كتمان موج مي زند و در واقع دليلي ندارد براي رد باستان گرايي ايدئولوژيك و عرب ستيزانه برخي ميهن دوستان به ستوه آمده از عقب ماندگي ايران، شاهنامه خواني گسترده مردم ايران در طول تاريخ را فاقد جنبه ها و انگيزه هاي هويتي بدانيم. يا در جايي ديگر، ابراهيمي ادوارد براون را شرق شناسي مي داند كه با مسلمانان همدلي داشت (ص ١٣٣) ولي يك صفحه بعد، براون را شرق شناسي قلمداد مي كند كه از اسلام نفرت داشت. اين تناقض گويي البته ايدئولوژيك نيست ولي حاكي از نوعي سردرگمي و حساسيت منفي ضياء ابراهيمي نسبت به هرگونه نقد اعراب است. در واقع ابراهيمي، آگاهانه يا ناآگاهانه، هرگونه نقد اعراب را نشانه اي از ناسيوناليسم بي جاساز مي داند و با چنين رويكردي، بخش عمده اي از ميهن دوستان ايراني را، كه عرب ستيز هم نيستند، وارد لشكر وطني ناسيوناليست هاي عرب ستيز مي كند. در كتاب محققانه و باارزش ضياء ابراهيمي، مرز روشني بين اين دو گروه ديده نمي شود: ١- ايران دوستاني كه عرب ستيز نيستند و دستاوردهاي تمدني ايران پس از اسلام را ناديده نمي گيرند ولي بر ضرورت توجه ايرانيان كنوني به فرهنگ و تمدن باستاني شان تاكيد دارند. ٢- ايران دوستاني كه عرب ستيز هستند و ايران پس از اسلام را به كلي بي شكوه و بي دستاورد مي دانند و دستاوردهاي ايران پيش از اسلام را نيز با بزرگ نمايي ايدئولوژيك به خورد خودآگاهي تاريخي و هويتي مردم ايران مي دهند. فقدان اين مرزبندي، شايد مهم ترين نقطه ضعف كتاب «پيدايش ناسيوناليسم ايراني» باشد.
    
     
    ضياء ابراهيمي اسلام فردوسي را اصيل مي داند و در رد اتهام رياكاري فردوسي، كه تصريحا و تلويحا از سوي برخي شرق شناسان اروپايي و ناسيوناليست هاي وطني مطرح شده، جدا از اينكه تصريح فردوسي به شيعه بودنش را دليلي بر رياكار نبودن و حتي تقيه نكردن وي مي داند، اعتراف فردوسي به گناه شراب خواري و پشيماني اش از اين بابت و اميدش به اينكه خداوند اين گناه او را ببخشد، نشانه ديگري از اسلام راستين فردوسي مي داند و مي پرسد: «اگر فردوسي مسلمان نبود _ كه از شرب خمر منع شده است_ براي چه از خوردن شراب احساس گناه مي كرد؟»
     


 روزنامه اعتماد، شماره 4096 به تاريخ 3/3/97، صفحه 8 (كتاب)