رمضانيات ( 24 )
از ارض غير ذيزرع تا مرز جنگل خضراء
1- 1- بانيان اولين خانه اي كه براي مردم وضع شده پدر و فرزندي هستند كه اسوه بندگي و انابتند. پدر ، ابو الانبياء ، حضرت ابراهيم ( ع ) ، به امر الهي داير بر ذبح نور چشمش در بحبوحه كهولت ، لبّيك گفت و پسر مشوّق او به انجام چنين فرمان خطيري شد. اسماعيل ( ع ) كه زاده مادري هجرت مدار بود در ورودش به ارض غير ذي زرع ، با وجود سعي مادرش ميان صفا و مروه ، با دست و پايي كه خود زد چشمه زمزم را بجوشيدن واداشت. شايد بتوان ادّعا نمود كه اين دو از باب و شويشان در توكّل به خدا كم نياوردند. يحتمل بي مساعدت چنين انبياء همامي خانه كعبه بازسازي نمي شد تا كانوني براي اجتماع اهل توحيد قرار گيرد.
2- 2- خبر ساخت موزه شهداي دفاع مقدّس در دل تنها نقطه سرسبز گلستان بيش از تعجّب مايه تأسف است. زيرا دالّ بر نشناختن قدر آن جان بركفاني است كه از يك وجب از بيابان هاي خوزستان هم نگذشته و در اين آرزو چنان فنا شدند كه جز از چشم خدا پنهان مانده اند. اينان از تبار اسماعيلند كه همّتشان سرزمين هاي بي آب و علف را تبديل به مكان هاي روحبخش مي سازد. شهداي مفقود الاثرمان را به منّت ناهارخوران نيازي هست ؟
3- اگر تلاش جانانه اسماعيل ( ع ) زمزم را چنان فوران ساخت كه بي امر خدا ممكن بود طوفاني بزرگتر از نوح ( ع ) بپا سازد ، بعيد نيست سيل اشك اخلافش منطقه را باخود ببرد. حرمت عزيزان را بهتر پاس بداريم.