رمضانيات ( 13 )

چلّه تابستان است و مصداق اسم ماه رمضان ( داغي ريگ هاي بيابان ). معهذا رياضت اين ايّام كما في السّابق تشنگي و گرسنگي را نامحسوس نموده است. بايد جسم ما طبعاً با شرايط تحميلي مطابقت يافته باشد. لابد دريافته كه هر قدر هم له له بزند از يك جرعه آب هم خبري نخواهد بود. گرسنگي هم انگار به طاق نسيان گذاشته شده است كه وقت افطار نيز ديگر ميل چنداني به خوردن خوراكي هاي گوناگون بروز نمي كند. گرچه نيمي از اين ماه مبارك سپري شده امّا تا رسيدن به اهداف رفيع اين عبادت راهي دراز در پيش است. آيا مي توانيم با دانه اي خرما روزه بگيريم و با دانه اي ديگر افطار كنيم ؟ پيغمبر ( ص ) هر وقت مي ديد در خانه غذا نيست اعلام روزه مي فرمود. ما منتظريم با رؤيت ماه شوّال عيد فطر بگيريم. ما كجا و فاتح خيبر واهل بيتش كجا كه سه روز غذاي افطاريشان را به سائل و اسير و مسافر دادند و با شكم خالي روزه هاي متوالي گرفتند ؟! مگر ياراي اين ايثار را داريم كه در ميدان جنگ باشيم و سقّّا را به سوي ياران فرستيم تا خود شربت شهادت بنوشيم ؟ وانگهي آيا نماز هايمان همراه با مناجات و تضرّع صميمانه بوده است كه تقدير خدا بقضاي رضايتمندش منجر شود ؟ كدام يك از شدّت رقّت در قبال رحمت الهي اشك ريخته ايم ؟ مگر جرأت داريم ادّعا نماييم كه بر مظلوميت خداي قادر متكبّر مهيمن گريسته ايم ؟ آيا رويمان مي شود دعوي بازگشت به فطرت خود بنماييم؟ باري اين فضل و كرم رحماني است كه ما را از يأس شيطاني نجات مي دهد.  

در تقويم تاريخ امروز مصادف با غزوه بدر ( سال دوم قمري ) است. شايد اين واقعه در چنين موسم سوزاني اتّفاق نيافتاده باشد. بهر حال لهيب نبرد فرد روزه دار را به نهايت عطش مي رساند كه تحمّل آن مستلزم عزمي جزم براي قرار گرفتن در بوته ابتلاء پروردگار است. هدف اسلام چنان والاست و ما جرأت نمي كنيم از خداوند تقاضاي گذر از مراحل اين تكامل را بعمل آوريم. خدا را شكر كه از چنين آزمون هايي معافيم. امّا هر عصري صبر خاصّش را مي طلبد. شكيبايي كه نيمي از ايمان بشمار مي رود عبارت از آنستكه از مرارت ها احساس تلخكامي نشود و به كار شايان مصلحت توصيه و عمل گردد. بدون باور به آنچه دور از ديدرس ماست و سعي در نيل به آن و هزينه از جا و مال نمي توان از نعمت هدايت الهي برخوردار شد كه در اين موسم سعادت بار با نزول قرآن و بعثت نبوي آغاز مي شود. ملائك الهي و روح هر امري را نازل مي سازند تا مطلع فجر با خود سلام و آرام را عرضه دارد. وسلام ٌ علي من اتّبع الهدي.