حاجي محمد شادكام

مسيحيان عالم 25 سپتامبر ( 4 دی ) را به عنوان ميلاد حضرت عيسی ( ع ) جشن می گيرند كه اين قضيه مورد مناقشه نويسنده مطلب واقع شده و با ارائه مستنداتی از محققين روسی به اين نتيجه جالب می رسد كه اين رسم ريشه ترك باستانی دارد. به عبارت ديگر تركهای كهن معتقد بودند كه در چنين وقتی از سال ، يعنی شب يلدا ، خورشيد به دنيا آمده و غلبه آن بر شب آغاز می شود. پس با توجه به نقش حياتی اين كره آسمانی لازم می پنداشتند جشن بگيرند . هنگامی كه اين اقوام به اروپا كوچيدند دين نصرانی در آنجا برسميت شناخته شده بود وليكن كسی از تاريخ ولادت پيغمبرش خبر نداشت. مدعا اين است كه همان  پرستش آفتاب ( مهرگرايی ، ميترائيسم ) با اصلاحاتی در آيين مسيحيت ابقا گرديده است. النّهايه آقای سرئك ه رعلی از قزاقها به مثابه اخلاف تركهای مهر پرست انتظار دارد كه با چنين جشنی احساس بيگانگی ننموده و در اين مورد با نصارا همپايی كنند. خيلی از كاربران ، ضمن تأييد اين پيشنهاد ، اعراب را به خاطر مسلمان كردن قزاقها مورد نكوهش قرار داده اند. چند نفری هم از جشن نوروز دفاع می كنند كه همزمان با تعديل شب و روز و آغاز رويش گياهان و زايش جانوران و احساس راحتی آدمها است. وانگهی سال نو مسيحی توأم با ميخواری و بريدن درختان كاج مي باشد كه نتيجه ای جز تخريب طبيعت و خسارتهای مادی و معنوی نداشته است.

بنده نيز وارد بحث شده و پس از بيان احوال تمدتهای ايران و روم كه مبتلا به انحراف و اضمحلال شده بودند توضيح دادم فرهنگ جنان ممالكی نمی توانستند مورد تأسی اعراب گرفتار تفرقه و در معرض استثمار كشور های مذكور بودند قرار گيرد. در چنين شرايط نا مطلوبی خدای مهربان به گريه های جانسوز يك يتيم عنايت نموده قرآن را بر قلب او نازل كرد و قوم او را از چنان ذلّتی به اوج عزّت رساند تا توانستند آحاد جامعه را به مشاركت در تعيين سرنوشت خود موفّق سازند. امـتی كه آنان ساختند از هر نوع تبغيض نژادی ، دينی ، جنسيتی و اقتصادی وغيره عاری بوده و در نتيجه موجبات اتحاد قوم عرب و ساير ملل گرديدند. نكته اين است كه دين اسلام بسياری از آداب و رسوم اعراب جاهلی را امضاء و گاهی در راستای مطابقت با مقتضيات زمانه اصلاح كرده است. بنابراين نمی توان قبول اسلام را مستلزم ترك عنعنات يك قوم دانست. لبّ مطلب آن است كه قزاقها هم می توانند و بلكه بايد به فرهنگ نياكان خود احترام گذاشته و افتخار نمايند.