بگمانم شعرواره مندرج در اصل مطلب گویای روحیه شاعر باشد که نگارنده ام. می توانم ادّعا نمایم که در همه گیری کورونا و شرایط نامطلوب حاکمه نسوان اگر نبودند حال و روز ملّت - از جمله قزاقها - زارتر بود. زن که نعمت خدا به آدم بوده از عهده تسلّی دادن به همسر خود بر می آیند. بلکه آقایان که هوای سروری بر اهل بیت خود بر سر دارند یادشان می رود که خانم و بچه ها نه تنها تحت ولایت پدر هستند ، یاوران مددکار نیز می باشند. حالا اگر آقا خودکامگی نموده از مشارکت و مشاوره آنان غافل بماند خانواده به علّت عدم توازن از هم می پاشد. در درازای تاریخ بسیاری از زنان زمام کشور را بدست گرفته از تلاشی آن جلوگیری کرده اند. اخیراٌ فیلم حماسه توماریس را از سایت ایرانفلیکس دیدم که نشان می دهد آن شهبانوی سکایی انتقام شایسته ای از کوروش می گیرد که شوهر و فرزند او را ناجوانمردانه کشته و همچنین از ملکه عزادار شوهر و فرزندش بود می خواهد که به همسرایش بپیوندد. توماریس که از میل جهانگشایی کوروش / سیروس آگاه بود او را به چالش می خواند. در نبردی خونین شخص شاهنشاه کشته می شود. سپاهیان با مرگ شاه میدان را ترک می کنند و دلاوران تورانی سرش را به حضور توماریس می آورند. او حطاب به آن ذوالقرنین می گوید : گویا هنوز از خون سیر نشده ای. لذا کلّه اش در توبره ای فرو می کند. سیاست اینگونه شیرزنان بوده که خلق را از شر شاخدارانی چون سیروس ، سزار و تزار نجات می دهند. ولو شکست بخورند پناه نهایی خانه ، قوم و ملل می مانند. این را بنویسم که شاهپرستان فارس زبان از دیدن این فیلم بیش از اندازه عصبانی شدند. لابد خیال می کنند که تجربه دو سه قرن سلطنت شاهانه جای عبرت ندارد. برای اینها هیچ مهم نیست که کشور اسراییل بر سکه ای تمثال کوروش و ترامپ زده است. اولیای بنی اسراییل خط اول و آخر اینها ضهیونیست ها بوده است.