حاجي محمد شادكام

Шырмауық демей ғашықты

Ойнасқа да асықты

Махаббаты дəн демей

Мый далаға шашыпты

Махаббатпен ел өсер

Ғашықпенен Ол өшер

Жынды есер жанды жер

Яки өзін құл етер

Өнімді ғой махаббат

Өркендетер адамзат

Есіл дерті кеуделер

Жанға болар жаман жат

Қазақ болды масқара

Ертең күні қап-қара

 Танй алмай жйенін

Жүре бермек сандалӘ

Дубаралар қазақта

Салып жүр ғой азапқа

Өзіменен кетсе екен

Тастамай ақ дозаққа