حكمت91 یسوی

 

از شراب محبت ننوشانند گر مرا

جان و دلم با حسرت ز دست رود ، دوستان .

گر بميرم ناكرده ياد خدا ورد لب

            عمر عزيز در حرمان بر باد شود ، دوستان

سوار شوند بر يراق عاشقان الله گوي

محنت رسيد چون زيار تن بدادند پس بدوي

در ميدان طريقت چوگان زدند بس بگوي

            از بحر حقّ بهرشان گذر بود ، دوستان

از درياي حقيقت هركه چشيد يك قطره

خود غمين و خسته دل اشكش ريزد از ديده

از مشقّت حالش خوار ، زاري كند هر لحظه

                  طلب كرده ديدارش حاصل كند ، دوستان

عاشقان راستين نفس خود را كشته اند

سيصد و شصت ، چهار صد و چهل با چهار طي سلوك كرده اند

با صد هزار خلق خوش شيرين زبان بوده اند

                      هر يكيشان به پشيز دنيا دهد ، دوستان

خواهي شوي چنانچه عارف و عاشق كش الم

خواهي يابي وصل حقّ شبها مزن چشم بهم

به عشرت اين دنيا ترا مباد همّ و غم

                  گر ترك كني ما و من لابد رود ، دوستان

از شدّت قيامت آنكه خبر ندارد

از حدّت رنج گور آنكه حذر نداند

از قهر حقّ هراسان ديده تر ندارد

                اندر دوزخ صد هزار عذاب كشد ، دوستان

وادريغا عمر برفت نتوانستم بدانم

دور بماندم ز حضرت دل را بسته بجانم

از امر حقّ رو گردان تابع نفس چنانم

               حسرت من كافي است چو مرگ رسد ، دوستان

عمرم برفت وليكن نيل نشدم شريعت

بي شريعت همانا طي نگشته طريقت

غوطه نشد ميسّر بي حقيقت معرفت

               راهي سخت است دون پير چسان رود ، دوستان

خواجه احمد ، اي بنده نفسم در اين راه گذاشت

بدين سبب ، دوستان ، عزلت مرا پس رواست

الله گويان نكردم نظر به چپ يا به راست

                       شوق الله هر كه داشت شراب چشد ، دوستان