حاجي محمد شادكام

آن عثمان دیروزین

یکه مردی بود گزین

       خانه - بازار ، کویش - بزم

نقد و کالا ،

برده آنها ،

       حتی اسب را ، گفته چشم .

ز " باز فرما "

" باز هم بیا "

      یک بار مگر سر پیچاند ؟

بر سر ریختند

صف صف بردند

       مدحش کردند ، مگر ماند ؟

خصم را شده پلنگی

بر دوست کرده دلتنگی

     چه کس آمد رو دستش ؟

بی ترس شهید

 به جان رسید

     حرمان کشید از دوستش .

طعام قوم 

عذاب قوم

     کشیده گل رفت تنها .

چنان دلیر ،

" بیا ، بگیر "

     قوم ندیده در دنیا

بمرد عثمان

برفت چوپان

    اینک کی هست بختیار ؟

دزدی نما ، هم غارت

در ملک بکن سیاحت

     با فکر و با نظارت ، چه ات بار ؟

با مردم نا آرام

این عوام کالأنعام

    دیگر جای حرفی نیست

عالم نما هست

خودستا هست

     تفرقه بپا هست ، باقی نیست.